Recensie
NPO Start-serie 'Alpha 00': scoort een dubbele nul voor de dialogen
Hopelijk worden de mobiele commandoposten in Nederland niet echt door dit soort agenten bemand.
Regie: Yim Brakel, Rachel van Bruggen, Morris Maturbongs, e.a. | Cast: Sallie Harmsen (Diana), Carly Wijs (Lynn), Tarikh Jansen (Jairo), Alex Hendrickx (Ernst), Alidtcha Binazon (Kim), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 40-44 minuten | Jaar: 2026
"Jij bent popo hè? Ik ruik het, vuile rat." Eli blijft rustig, draait de rollen om en gaat door met de wapendeal. Wat de boeven echter niet weten, is dat hij inderdaad een undercoveragent is en dat een antiterreurteam meeluistert en -kijkt via verborgen apparatuur. De leider van het team, Diana Martins, verkeert echter in dubio. Een van de schurken pleegt een niet te traceren telefoontje en tot overmaat van ramp hapert camera één. Oei oei, wat te doen?
De zaak van de clandestiene wapenhandel loopt als een rode draad door Alpha 00. Diana heeft een traumatische gebeurtenis meegemaakt en een oud-collega, die in de illegaliteit is beland, lijkt direct bij de ontwikkelingen betrokken. In de eerste afleveringen wordt slechts mondjesmaat gehint naar wat er aan de hand is, maar gaandeweg komen we steeds meer te weten over de gebeurtenissen in het verleden en mogelijke toekomstscenario's.
Ondertussen houdt Diana's team zich ook en vooral bezig met andere zaken, zoals gijzeling en ontvoering. Het vijfkoppige gezelschap houdt locaties in de gaten, ondervraagt verdachten, zet druk op andere eenheden en stapt zo nu en dan zelfs uit zijn hightechtouringcar om veldwerk te verrichten. De leden van Alpha 00 proberen te allen tijde de regie in handen te houden en met nauwkeurig recherchewerk Nederland een stukje veiliger te maken.
De kracht van dit team vormt meteen de zwakte van de gelijknamige serie. Mobiele commandoposten zoals de Alpha bestaan wel degelijk, maar dat ze bevolkt worden door dit Nederlandse A-Team tart de geloofwaardigheid. Het handjevol misdaadbestrijders kan moeilijk serieus worden genomen, terwijl Alpha 00 toch een min of meer realistisch politiedrama poogt te zijn. Deze mensen zijn veel te jong en lijken gaandeweg achter de meest eenvoudige technieken en oplossingsmogelijkheden te komen. Zonder supervisie, behalve van Diana natuurlijk.
Maar zij staat zelf ook het grootste deel van de tijd met wijd open ogen naar de ontwikkelingen te kijken. Het is duidelijk dat zij op veel terreinen geen kennis van zaken heeft (ze maakt een volkomen onervaren gedragswetenschapper onderhandelaar bij een gijzelingssituatie, om maar iets te noemen), maar enig zelfinzicht daarover ontbreekt. Ze blijft andere diensten overrulen in situaties waarin ze beter zou kunnen luisteren.
Waarom de meer ervaren en kundige interventiediensten haar uiteindelijk toch gehoorzamen, is een raadsel. Waarschijnlijk omdat dat in het script staat. Er wordt wat geschermd met de juridische gezagsketen, maar Diana neemt beslissingen die duidelijk niet aan haar zijn om te nemen. Vertolkster Sally Harmsen heeft een leuke snoet en is prima geschikt voor de gevoelige scènes, maar komt niet over als de onverschrokken, stressbestendige politiecommandant die op een dergelijke positie wordt geplaatst.
Maar de ongeloofwaardigheid van de personages en de situaties (iemand vind in het pikkedonker in het bos op de grond precies de telefoon die een aanwijzing is) is niet de grootste makke van Alpha 00. Dat zijn de staccato dialogen. De scenarioschrijvers (waaronder Simon de Waal, van Baantjer en Het Gouden Uur) waren het er blijkbaar over eens dat geen zin of zinsdeel van meer dan vijf woorden mocht worden gesproken zonder pauze. Iedereen praat in horten en stoten.
Daarnaast is Tarikh Jansen, die de veldagent van het team speelt, erg moeilijk te verstaan. Maar misschien heeft dat minder met hem te maken dan met die rare zinnetjes in het script. Alleen de twee whizzkids in het team komen soms in een enigszins natuurlijke flow wanneer ze plagerijtjes uitwisselen. Die momenten doen afbreuk aan de ernst van de situatie, maar zijn een verademing ten opzichte van de geforceerde, in korte stukken opgeknipte conversaties die de andere personages met elkaar voeren.
Over rare dingen gesproken: gedragswetenschapper Lynn spant de kroon als onbedoeld komische toevoeging. Diana laat haar constant dingen doen waar ze totaal niet op voorbereid is. Het meest lachwekkend is een scène waarin een verdachte in een tergend laag tempo namen te horen krijgt en Lynn als menselijke leugendetector zijn non-verbale reacties moet duiden. Na afloop moet meneer even in de Alpha naar het toilet, wat bij Lynn de observatie ontlokt: "Ja, hij moet kakken. Da's een bekend psychologisch effect; dat is de spanning." Het geeft ongeveer het niveau van Alpha 00 aan.
"Jij bent popo hè? Ik ruik het, vuile rat." Eli blijft rustig, draait de rollen om en gaat door met de wapendeal. Wat de boeven echter niet weten, is dat hij inderdaad een undercoveragent is en dat een antiterreurteam meeluistert en -kijkt via verborgen apparatuur. De leider van het team, Diana Martins, verkeert echter in dubio. Een van de schurken pleegt een niet te traceren telefoontje en tot overmaat van ramp hapert camera één. Oei oei, wat te doen?
De zaak van de clandestiene wapenhandel loopt als een rode draad door Alpha 00. Diana heeft een traumatische gebeurtenis meegemaakt en een oud-collega, die in de illegaliteit is beland, lijkt direct bij de ontwikkelingen betrokken. In de eerste afleveringen wordt slechts mondjesmaat gehint naar wat er aan de hand is, maar gaandeweg komen we steeds meer te weten over de gebeurtenissen in het verleden en mogelijke toekomstscenario's.
Ondertussen houdt Diana's team zich ook en vooral bezig met andere zaken, zoals gijzeling en ontvoering. Het vijfkoppige gezelschap houdt locaties in de gaten, ondervraagt verdachten, zet druk op andere eenheden en stapt zo nu en dan zelfs uit zijn hightechtouringcar om veldwerk te verrichten. De leden van Alpha 00 proberen te allen tijde de regie in handen te houden en met nauwkeurig recherchewerk Nederland een stukje veiliger te maken.
De kracht van dit team vormt meteen de zwakte van de gelijknamige serie. Mobiele commandoposten zoals de Alpha bestaan wel degelijk, maar dat ze bevolkt worden door dit Nederlandse A-Team tart de geloofwaardigheid. Het handjevol misdaadbestrijders kan moeilijk serieus worden genomen, terwijl Alpha 00 toch een min of meer realistisch politiedrama poogt te zijn. Deze mensen zijn veel te jong en lijken gaandeweg achter de meest eenvoudige technieken en oplossingsmogelijkheden te komen. Zonder supervisie, behalve van Diana natuurlijk.
Maar zij staat zelf ook het grootste deel van de tijd met wijd open ogen naar de ontwikkelingen te kijken. Het is duidelijk dat zij op veel terreinen geen kennis van zaken heeft (ze maakt een volkomen onervaren gedragswetenschapper onderhandelaar bij een gijzelingssituatie, om maar iets te noemen), maar enig zelfinzicht daarover ontbreekt. Ze blijft andere diensten overrulen in situaties waarin ze beter zou kunnen luisteren.
Waarom de meer ervaren en kundige interventiediensten haar uiteindelijk toch gehoorzamen, is een raadsel. Waarschijnlijk omdat dat in het script staat. Er wordt wat geschermd met de juridische gezagsketen, maar Diana neemt beslissingen die duidelijk niet aan haar zijn om te nemen. Vertolkster Sally Harmsen heeft een leuke snoet en is prima geschikt voor de gevoelige scènes, maar komt niet over als de onverschrokken, stressbestendige politiecommandant die op een dergelijke positie wordt geplaatst.
Maar de ongeloofwaardigheid van de personages en de situaties (iemand vind in het pikkedonker in het bos op de grond precies de telefoon die een aanwijzing is) is niet de grootste makke van Alpha 00. Dat zijn de staccato dialogen. De scenarioschrijvers (waaronder Simon de Waal, van Baantjer en Het Gouden Uur) waren het er blijkbaar over eens dat geen zin of zinsdeel van meer dan vijf woorden mocht worden gesproken zonder pauze. Iedereen praat in horten en stoten.
Daarnaast is Tarikh Jansen, die de veldagent van het team speelt, erg moeilijk te verstaan. Maar misschien heeft dat minder met hem te maken dan met die rare zinnetjes in het script. Alleen de twee whizzkids in het team komen soms in een enigszins natuurlijke flow wanneer ze plagerijtjes uitwisselen. Die momenten doen afbreuk aan de ernst van de situatie, maar zijn een verademing ten opzichte van de geforceerde, in korte stukken opgeknipte conversaties die de andere personages met elkaar voeren.
Over rare dingen gesproken: gedragswetenschapper Lynn spant de kroon als onbedoeld komische toevoeging. Diana laat haar constant dingen doen waar ze totaal niet op voorbereid is. Het meest lachwekkend is een scène waarin een verdachte in een tergend laag tempo namen te horen krijgt en Lynn als menselijke leugendetector zijn non-verbale reacties moet duiden. Na afloop moet meneer even in de Alpha naar het toilet, wat bij Lynn de observatie ontlokt: "Ja, hij moet kakken. Da's een bekend psychologisch effect; dat is de spanning." Het geeft ongeveer het niveau van Alpha 00 aan.
