Prime Video-serie 'Scarpetta': Patricia Cornwells bekendste personage eindelijk op televisie

Regie: David Gordon Green, Charlotte Brändtröm en Ellen Kuras | Cast: Nicole Kidman (Kay Scarpetta heden), Rosy McEwan (Kay Scarpetta verleden), Bobby Cannavale (Pete Marino heden), Jake Cannavale (Pete Marino verleden), Jamie Lee Curtis (Dorothy Farinelli), Ariana DeBose (Lucy Farinelli-Watson), Janet Montgomery (Janet Watson), Simon Baker (Benton Wesley), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 46-53 minuten | Jaar: 2026

In 1990 debuteerde de Amerikaanse Patricia Cornwell als fictieauteur met Postmortem. In dit boek introduceerde de misdaadschrijver haar inmiddels bekendste personage Kay Scarpetta. Deze patholoog deinst er niet voor terug om, naast wroeten in lijken op zoek naar een doodsoorzaak, ook nog eens de politierechercheur uit te hangen. Er verschenen al negenentwintig boeken rondom Cornwells bekendste romanfiguur. Het is dan ook wonderlijk dat het nu pas tot een vertaling naar het televisiescherm komt, met Nicole Kidman in de hoofdrol.

Het toepasselijk getitelde Scarpetta is niet gebaseerd op een specifiek boek van Cornwell, maar gooit de gebeurtenissen in het persoonlijke en professionele leven van de onderzoeker op een grote hoop. Om de zaken nog wat meer diepte te geven lopen verhaallijnen uit 1998 en 2026 voortdurend door elkaar heen. Een jonge Kay probeert samen met rechercheur Pete Marino een seriemoordenaar van jonge vrouwen in Virginia te ontmaskeren. De Scarpetta van nu heeft net haar baan weer opgepakt en probeert een nieuwe moord bij een treinspoor te linken aan het verleden met behulp van een inmiddels gepensioneerde Marino.

De achtdelige misdaadreeks bevat voldoende smeuïge elementen voor de liefhebber, geïnspireerd op misdaadfilms uit de jaren negentig zoals The Silence of the Lambs en Kiss the Girls, maar doet op plotmatig vlak regelmatig de wenkbrauwen fronsen. Om de vele onzinnigheden en dramatische verwikkelingen vorm te geven kunnen de makers leunen op een imposante cast. Naast Kidman spelen vader en zoon Bobby en Jake Cannavale de oude en jonge Marino. Maar een waar genot is de aanwezigheid van Jamie Lee Curtis als Dorothy, de excentrieke stinkend rijke zus van Kay en echtgenote van Marino. De twee zussen bekvechten heel wat af, wat garant staat voor amusant en knetterend verbaal vuurwerk.

Deze pittige woordenwisselingen mogen dan een hoog entertainmentgehalte hebben, ze worden omlijst met een flinke dosis vergezochte onwaarschijnlijkheden. Dorothy’s dochter Lucy heeft bijvoorbeeld een hechte band met tante Kay. Ze is recentelijk haar vrouw Janet verloren, maar praat met haar alsof ze nog leeft. Janet leeft namelijk voort als een AI-robot, die via een computerscherm natuurlijke aandoende conversaties met alle andere personages kan voeren. Dit ridicule plotelement wordt door de schrijvers veel te omvangrijk en belangrijk gemaakt, tot op het punt dat de AI-simulatie personages en daarmee het verhaal bepalende richtingen opstuurt.

Cornwells handelsmerk is haar uitgebreide medische kennis en research, waarvan ze haar hoofdpersonage en plots voorziet. Niet zelden presenteert ze verdachten met zeldzame medische aandoeningen, waardoor ze geen vingerafdrukken of juist wel een bijzondere geur achterlaten. Deze exotische lichamelijke kenmerken zijn weliswaar over de top, maar gaan er wel in als koek en spreken lekker tot de verbeelding. Doordat de moordzaken van toen en nu zo op elkaar lijken, is het nog wel eens lastig om zaken uit elkaar te houden.

Bovendien komen veel personages in beide tijdslijnen terug en op vader en zoon Cannavale na heeft de casting-director zich niet veel inspanningen getroost om acteurs te vinden die ook maar een beetje op elkaar lijken. Nicole Kidman lijkt in de verste verte niet op Rosy McEwan, die de jongere Kay Scarpetta voor haar rekening neemt. De misplaatste casting zorgt ervoor dat je voortdurend bezig bent met de vraag wie ook al weer wie is en hoe ze verleden en heden op elkaar laten aansluiten.

Op driekwart van het seizoen wordt er ook nog eens een spectaculair zijpad ingeslagen dat al snel doodloopt. Voor veel van de afleveringen werd David Gordon Green als regisseur aangetrokken. De maker van de recente Halloween-films, en een geflopte Excorcist-reboot, heeft een oog voor het aantrekkelijk en smeuïg in beeld brengen van de overdaad aan plotontwikkelingen. De abrupte finale wordt er met veel haast ingefietst en eindigt in een shot dat de deur wagenwijd openzet voor een tweede seizoen. Met wat minder fratsen zou dat nog best wat kunnen worden.