Recensie
NPO Start-serie 'Trigger Point' seizoen 3: de Londense explosievenopruimingsdienst zit weer achter een seriebommenlegger aan
Veel situaties lopen met een sisser af, maar het venijn zit in de staart.
Regie: Audrey Cooke, Jamie Donoughue | Cast: Vicky McClure (Lana Washington), Jason Flemyng (Steven Wyles), Nabil Elouahabi (Hass), Kevin Eldon (Steve), Kerry Godliman (Sonya), Tamzin Griffin (Val), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 41-46 minuten | Jaar: 2025
Lana Washington keert terug als de getormenteerde explosievenexpert bij de Londense EOD in dit derde seizoen van Trigger Point. Anders dan voorheen heeft ze het dit keer niet met een terroristische organisatie aan de stok, maar lijkt de bommenlegger die ze op de hielen zit alleen te opereren. Met als doelwit mensen met een gezamenlijk duister verleden, dat de antagonist openbaar wil maken: “Confess or die!”
Het is aan Lana en haar team van oude bekenden (maar met een nieuwe chef) om de reeks van steeds geraffineerdere bomaanslagen een halt toe te roepen en de dader in de kraag te vatten. Jazeker, in deze serie treedt de EOD tevens als opsporingsdienst, recherche, onderhandelaarsteam en arrestatieploeg op, al naar gelang de situatie daarom vraagt. Het is wat ongeloofwaardig dat Lana steeds in allerlei van dergelijke eclectische situaties terechtkomt, maar dat maakt haar werk wel een stuk dramatischer dan alleen IED’s lokaliseren en ontmantelen. Alles voor de kijker!
Geloofwaardigheid is sowieso niet de sterkste kant van deze serie. Iedereen die The Hurt Locker (alweer bijna twintig jaar oud) heeft gezien en/of het nieuws een beetje volgt weet dat bommenruimers gevaarlijke situaties eigenlijk altijd in een zwaar gepantserd pak benaderen en als het maar even kan een mobiele robot inzetten bij hun werk, maar in Trigger Point is daar amper sprake van. In de allereerste scène van dit derde seizoen draagt Lana wel eventjes zo’n pak en het robotwagentje wordt een keer genoemd, maar beide verdwijnen al snel van het toneel om nooit meer terug te keren.
Ook de afstand die de collega’s van Lana en de andere politiediensten bewaren tot potentieel explosieve situaties komt niet erg reëel over. Wanneer Lana druk in de weer is een bom onschadelijk te maken staan haar chef, andere politiebeambten en soms zelfs toeschouwers op enkele tientallen meters toe te kijken. Netjes zij aan zij, armen over elkaar, uitleggend wat ze zien gebeuren. Hebben zij niets beters te doen?
Een euvel van Trigger Point is dat vrijwel elk stapje in het verhaal door commentaar van deze of gene wordt begeleid: “Het gebouw is te groot! Dan staat Wash er dus alleen voor!” Deze constante plotuitleg komt erg onnatuurlijk over en de scènes waarin de personages wat losser op elkaar mogen reageren zijn dan ook de betere van de serie.
De onderlinge plagerijen en de serieuze gesprekken die collega’s met Lana voeren omtrent haar geestesgesteldheid zijn prima geacteerd. Deze scènes maken de personages toegankelijker dan wanneer ze weer in een krampachtige situatie worden geplaatst waarin de kijker aan het handje wordt genomen en alles hardop wordt uitgelegd. Natuurlijk moet er het een en ander verduidelijkt worden omtrent de explosieve situaties die zich voordoen, maar in Trigger Point gebeurt dat allemaal wel erg statisch en opzichtig.
Zoals gezegd laten de acteurs zich wel van hun beste kant zien. Vicky McClure als Lana heeft geen enkele moeite de aandacht van de kijker naar zich toe te trekken (mede door dat opvallende kapsel en die staalblauwe ogen) en er zijn sterke bijrollen van Nabil Elouahabi, Kerry Godliman en vooral Jason Flemyng als de bommenlegger. Dat laatste lijkt misschien een spoiler, maar de serie maakt al vrij snel duidelijk wie er achter de aanslagen zit en wat zijn motieven zijn. Ook de afwikkeling van het plot is niet erg verrassend en had eigenlijk wel in de helft van het aantal afleveringen gepast.
Liefhebbers van de eerdere seizoenen van Trigger Point zullen hier genoeg plezier aan beleven en ook voor nieuwkomers is dit seizoen prima te volgen. Er zijn verwijzingen naar Lana’s verleden en de oorsprong van haar (niet zo originele) pillenmisbruik en weerzin om zich psychologisch te laten evalueren, maar die zaken zijn ook zonder voorkennis makkelijk te duiden en eigenlijk ook niet zo heel erg belangrijk.
Trigger Point is vooral een serie die je van de ene bom naar de andere voert en je vocabulaire uitbreidt met termen als 'grey flag', 'PIR' en 'flurry'. Dit is zeker niet het beste wat de NPO qua Britse crimeseries in huis heeft (denk daarbij eerder aan Blue Lights of The Responder), maar als je enigszins geïnteresseerd bent in de activiteiten van de EOD is het wel de moeite waard.
Lana Washington keert terug als de getormenteerde explosievenexpert bij de Londense EOD in dit derde seizoen van Trigger Point. Anders dan voorheen heeft ze het dit keer niet met een terroristische organisatie aan de stok, maar lijkt de bommenlegger die ze op de hielen zit alleen te opereren. Met als doelwit mensen met een gezamenlijk duister verleden, dat de antagonist openbaar wil maken: “Confess or die!”
Het is aan Lana en haar team van oude bekenden (maar met een nieuwe chef) om de reeks van steeds geraffineerdere bomaanslagen een halt toe te roepen en de dader in de kraag te vatten. Jazeker, in deze serie treedt de EOD tevens als opsporingsdienst, recherche, onderhandelaarsteam en arrestatieploeg op, al naar gelang de situatie daarom vraagt. Het is wat ongeloofwaardig dat Lana steeds in allerlei van dergelijke eclectische situaties terechtkomt, maar dat maakt haar werk wel een stuk dramatischer dan alleen IED’s lokaliseren en ontmantelen. Alles voor de kijker!
Geloofwaardigheid is sowieso niet de sterkste kant van deze serie. Iedereen die The Hurt Locker (alweer bijna twintig jaar oud) heeft gezien en/of het nieuws een beetje volgt weet dat bommenruimers gevaarlijke situaties eigenlijk altijd in een zwaar gepantserd pak benaderen en als het maar even kan een mobiele robot inzetten bij hun werk, maar in Trigger Point is daar amper sprake van. In de allereerste scène van dit derde seizoen draagt Lana wel eventjes zo’n pak en het robotwagentje wordt een keer genoemd, maar beide verdwijnen al snel van het toneel om nooit meer terug te keren.
Ook de afstand die de collega’s van Lana en de andere politiediensten bewaren tot potentieel explosieve situaties komt niet erg reëel over. Wanneer Lana druk in de weer is een bom onschadelijk te maken staan haar chef, andere politiebeambten en soms zelfs toeschouwers op enkele tientallen meters toe te kijken. Netjes zij aan zij, armen over elkaar, uitleggend wat ze zien gebeuren. Hebben zij niets beters te doen?
Een euvel van Trigger Point is dat vrijwel elk stapje in het verhaal door commentaar van deze of gene wordt begeleid: “Het gebouw is te groot! Dan staat Wash er dus alleen voor!” Deze constante plotuitleg komt erg onnatuurlijk over en de scènes waarin de personages wat losser op elkaar mogen reageren zijn dan ook de betere van de serie.
De onderlinge plagerijen en de serieuze gesprekken die collega’s met Lana voeren omtrent haar geestesgesteldheid zijn prima geacteerd. Deze scènes maken de personages toegankelijker dan wanneer ze weer in een krampachtige situatie worden geplaatst waarin de kijker aan het handje wordt genomen en alles hardop wordt uitgelegd. Natuurlijk moet er het een en ander verduidelijkt worden omtrent de explosieve situaties die zich voordoen, maar in Trigger Point gebeurt dat allemaal wel erg statisch en opzichtig.
Zoals gezegd laten de acteurs zich wel van hun beste kant zien. Vicky McClure als Lana heeft geen enkele moeite de aandacht van de kijker naar zich toe te trekken (mede door dat opvallende kapsel en die staalblauwe ogen) en er zijn sterke bijrollen van Nabil Elouahabi, Kerry Godliman en vooral Jason Flemyng als de bommenlegger. Dat laatste lijkt misschien een spoiler, maar de serie maakt al vrij snel duidelijk wie er achter de aanslagen zit en wat zijn motieven zijn. Ook de afwikkeling van het plot is niet erg verrassend en had eigenlijk wel in de helft van het aantal afleveringen gepast.
Liefhebbers van de eerdere seizoenen van Trigger Point zullen hier genoeg plezier aan beleven en ook voor nieuwkomers is dit seizoen prima te volgen. Er zijn verwijzingen naar Lana’s verleden en de oorsprong van haar (niet zo originele) pillenmisbruik en weerzin om zich psychologisch te laten evalueren, maar die zaken zijn ook zonder voorkennis makkelijk te duiden en eigenlijk ook niet zo heel erg belangrijk.
Trigger Point is vooral een serie die je van de ene bom naar de andere voert en je vocabulaire uitbreidt met termen als 'grey flag', 'PIR' en 'flurry'. Dit is zeker niet het beste wat de NPO qua Britse crimeseries in huis heeft (denk daarbij eerder aan Blue Lights of The Responder), maar als je enigszins geïnteresseerd bent in de activiteiten van de EOD is het wel de moeite waard.
