Recensie
NPO Start-serie 'Emma’s Secret': computerfilmpjes over een vermist meisje zetten een dorp op zijn kop
Haar verdwijning resoneert te weinig door een overdaad aan verhaallijnen in deze simplistische politieserie.
Regie: Floriane Crépin | Cast: Olivia Côte (Jeanne Nogarède), Nicole Calfan (Alice Nogarède), Samir Boitard (Julien Barthes), Vincent Deniard (Gérome Rousseau), Cécile Rebboah (Christine Vivian), e.a. | Afleveringen: 4 | Speelduur: 48-54 minuten | Jaar: 2025
Vijf jaar na haar verdwijning verschijnt een computergegenereerd filmpje van de twaalfjarige Emma. Het meisje vertelt erover en noemt details die alleen haar moeder weet – en de dader? Agent Jeanne Nogarède kon toendertijd de vermissing tot haar verbijstering niet oplossen, maar mag dus weer aan de slag. Ondertussen schudt het filmpje het dorp Saint-Guilhem-le-Désert op en dreigt een nieuwe mediahype. Waar kunstmatige intelligentie al niet goed voor is.
Het uitgangspunt leent zich voor een eigentijdse versie van de Franse klassieker Le corbeau, maar dan met sociale media en nepnieuws in plaats van anonieme brieven. Deze miniserie mengt een detectiveverhaal met een studie van de verhoudingen in het dorp en drama over Jeannes getroebleerde privéleven. Die verschillende richtingen staan echter haaks op elkaar.
In de massa aan verhaallijnen verdwijnt de verdwijning zelf welhaast naar de achtergrond. Alleen al bij Jeannes eigen problemen ontbreekt het aan focus: haar moeder dementeert, haar man zit in de gevangenis en haar zoons raken op het slechte pad. De onthulling van dat laatste geval gebeurt met dermate veel bombast dat Jeannes ontsteltenis lachwekkend aandoet.
Jeanne moet moeder en dochter uithangen terwijl haar werk veel vereist, maar de dramatische spanning mist in de wirwar aan privéproblematiek. Bovendien geeft het scenario haar niet de kans alles zelf op te lossen. Haar man draaft op voor een subplot, een stukje actie dat afleidt van zowel Jeannes beproevingen als de vermissingszaak zelf.
Bij het oplossen van Emma’s verdwijning lijkt de serie bang voor denkwerk. Zo staart de IT-expert uit de grote stad naar schermen vol lettertjes en cijfertjes als een stupide teken dat hij echt wel iets van computers weet. Wanneer Jeanne naar een eerder geïntroduceerd detail kijkt, verschijnen er meteen flashbacks om eraan te herinneren waarom. Ondertussen ontbreekt het bij de verdenkingen aan spanning en blijft het oplossen van het niveau verdachten afstrepen à la Cluedo.
Ondertussen heeft de camera vooral oog voor onbenullige zaken. De omgevingsbeelden tonen wat voor pittoreske halte Saint-Guilhem wel niet is op de pelgrimsroute onderweg naar Santiago de Compostela. Om de haverklap wappert de Tricolore in beeld, alsof de serie iets groots wilde zeggen over Frankrijk zelf. Wanneer Jeanne het leven van Emma’s oude vriendin Julie redt, dient zich een moment van dramatische scherpte aan, maar snijdt men weg van hun emotie naar de radio op het politiestation.
Zo waart Emma’s geest niet rond in het verhaal. Ze loopt wel rond in een simplistische fantasiescène, verpest door onooglijke shots over de schouder. Wie heeft bij het kijken naar Emma ook Jeannes nek nodig? Van Emma’s Secret beklijft weinig door alle verschillende, te gemakkelijk opgeloste verhaallijnen. In plaats van in Saint-Guilhem te blijven, kan men beter doorlopen naar Santiago.
Vijf jaar na haar verdwijning verschijnt een computergegenereerd filmpje van de twaalfjarige Emma. Het meisje vertelt erover en noemt details die alleen haar moeder weet – en de dader? Agent Jeanne Nogarède kon toendertijd de vermissing tot haar verbijstering niet oplossen, maar mag dus weer aan de slag. Ondertussen schudt het filmpje het dorp Saint-Guilhem-le-Désert op en dreigt een nieuwe mediahype. Waar kunstmatige intelligentie al niet goed voor is.
Het uitgangspunt leent zich voor een eigentijdse versie van de Franse klassieker Le corbeau, maar dan met sociale media en nepnieuws in plaats van anonieme brieven. Deze miniserie mengt een detectiveverhaal met een studie van de verhoudingen in het dorp en drama over Jeannes getroebleerde privéleven. Die verschillende richtingen staan echter haaks op elkaar.
In de massa aan verhaallijnen verdwijnt de verdwijning zelf welhaast naar de achtergrond. Alleen al bij Jeannes eigen problemen ontbreekt het aan focus: haar moeder dementeert, haar man zit in de gevangenis en haar zoons raken op het slechte pad. De onthulling van dat laatste geval gebeurt met dermate veel bombast dat Jeannes ontsteltenis lachwekkend aandoet.
Jeanne moet moeder en dochter uithangen terwijl haar werk veel vereist, maar de dramatische spanning mist in de wirwar aan privéproblematiek. Bovendien geeft het scenario haar niet de kans alles zelf op te lossen. Haar man draaft op voor een subplot, een stukje actie dat afleidt van zowel Jeannes beproevingen als de vermissingszaak zelf.
Bij het oplossen van Emma’s verdwijning lijkt de serie bang voor denkwerk. Zo staart de IT-expert uit de grote stad naar schermen vol lettertjes en cijfertjes als een stupide teken dat hij echt wel iets van computers weet. Wanneer Jeanne naar een eerder geïntroduceerd detail kijkt, verschijnen er meteen flashbacks om eraan te herinneren waarom. Ondertussen ontbreekt het bij de verdenkingen aan spanning en blijft het oplossen van het niveau verdachten afstrepen à la Cluedo.
Ondertussen heeft de camera vooral oog voor onbenullige zaken. De omgevingsbeelden tonen wat voor pittoreske halte Saint-Guilhem wel niet is op de pelgrimsroute onderweg naar Santiago de Compostela. Om de haverklap wappert de Tricolore in beeld, alsof de serie iets groots wilde zeggen over Frankrijk zelf. Wanneer Jeanne het leven van Emma’s oude vriendin Julie redt, dient zich een moment van dramatische scherpte aan, maar snijdt men weg van hun emotie naar de radio op het politiestation.
Zo waart Emma’s geest niet rond in het verhaal. Ze loopt wel rond in een simplistische fantasiescène, verpest door onooglijke shots over de schouder. Wie heeft bij het kijken naar Emma ook Jeannes nek nodig? Van Emma’s Secret beklijft weinig door alle verschillende, te gemakkelijk opgeloste verhaallijnen. In plaats van in Saint-Guilhem te blijven, kan men beter doorlopen naar Santiago.
