Recensie
Prime Video-serie 'De Tatta’s: De Serie' seizoen 2: iedereen doet weer mee in de Hollandwijk, zelfs de knapste kickbokser van Nederland
De Van Kampens beleven hun ups en downs in een aantal vermakelijke mini-avonturen.
Regie: Lars Zijm | Cast: Leo Alkemade (Erik van Kampen), Elise Beuger (Laura van Kampen), Sem van der Horst (Daan van Kampen), Sterre Koning (Jessica van Kampen), John Buijsman (Richard van Kampen), Sinan Eroglu (Volkan), Remy Bonjasky (Edwin de Bont), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 29-33 minuten | Jaar: 2026
Wie vier jaar geleden goed vermaakt werd door de eerste De Tatta’s-film zal waarschijnlijk nog steeds met veel plezier de verrichtingen van de familie Van Kampen volgen, zowel in de bioscoop als op televisie. Drie filmdelen zijn er inmiddels en nu dus ook het tweede seizoen van de serie. De multiculturele component verschuift (iets) naar de achtergrond, maar dit is nog steeds een leuke, pretentieloze verzameling verhaallijntjes rond de bewoners van de Hollandwijk.
Iedereen beleeft weer zijn eigen mini-avontuurtjes die ‘s avonds aan de eettafel weer min of meer samenkomen of in elk geval besproken worden. Daan ‘husselt’ zoals gewoonlijk wat aan met rare bezigheden en bijbaantjes, Jessica zorgt voor een grote verandering in de rotibusiness van Virgil, en Laura raakt hevig gecharmeerd van een nieuwe buurtbewoner, iets waar Erik zich dan natuurlijk weer mateloos aan stoort. Want waarom doet die nieuweling in ‘s hemelsnaam alsof hij een geheim agent is?
Nou wordt de mysterieuze vreemdeling gespeeld door oud-kickbokser Remy Bonjasky, die altijd bekend stond om zijn veel te knappe uiterlijk voor de boksring, dus we snappen wel waarom Laura door hem betoverd wordt. Dat Bonjasky (ook in Dit Is Geen Kerstfilm) totaal niet kan acteren is amper een probleem. Dat geldt namelijk - merkwaardig genoeg - voor vrijwel alle bijrollen en veredelde figuranten. Het lijkt wel alsof ze daar gewoon het personeel van de catering en de schoonmaakdienst voor in hebben gezet. Hier heb je wat gel in je haar, ga maar praten en bewegen voor de camera!
Ach, het draagt mooi bij aan de knullige charme van De Tatta’s. Er wordt veel geïmproviseerd en vaak lijkt het alsof regisseur Lars Zijm en Jamel Aattache één take per scène wel genoeg vonden. Aan het eind van de laatste aflevering volgt nog wel een blooperreel, maar tijd is geld! Het komt allemaal nogal ongepolijst, randje amateuristisch over, maar je kijkt een serie en filmreeks als deze ook niet voor de baanbrekende cinematografie of de dramatische diepgang natuurlijk.
We willen gewoon lekker lachen om onze favoriete aardappelkoppen (‘tatta’s’) en al die andere buurtbewoners. En op dat front levert dit tweede televisieseizoen als vanouds. Grappen over toyboys, etnisch profileren, golddiggers en Turkse versus Marokkaanse gastvrijheid zullen zeker gewaardeerd worden door eenieder die al enkele jaren met de Van Kampens meeleeft.
De personages zijn nog steeds erg innemend en voelen inmiddels lekker vertrouwd, waarbij vooral Sem van der Horsts Daan en Sinan Eroglu’s Volkan weer de lachers op hun hand hebben. Een vierde bioscoopfilm en/of derde televisieseizoen zal al wel in de planning staan. Prima zaak. Zo, nu heb ik trek in een rotirol, lan!
Wie vier jaar geleden goed vermaakt werd door de eerste De Tatta’s-film zal waarschijnlijk nog steeds met veel plezier de verrichtingen van de familie Van Kampen volgen, zowel in de bioscoop als op televisie. Drie filmdelen zijn er inmiddels en nu dus ook het tweede seizoen van de serie. De multiculturele component verschuift (iets) naar de achtergrond, maar dit is nog steeds een leuke, pretentieloze verzameling verhaallijntjes rond de bewoners van de Hollandwijk.
Iedereen beleeft weer zijn eigen mini-avontuurtjes die ‘s avonds aan de eettafel weer min of meer samenkomen of in elk geval besproken worden. Daan ‘husselt’ zoals gewoonlijk wat aan met rare bezigheden en bijbaantjes, Jessica zorgt voor een grote verandering in de rotibusiness van Virgil, en Laura raakt hevig gecharmeerd van een nieuwe buurtbewoner, iets waar Erik zich dan natuurlijk weer mateloos aan stoort. Want waarom doet die nieuweling in ‘s hemelsnaam alsof hij een geheim agent is?
Nou wordt de mysterieuze vreemdeling gespeeld door oud-kickbokser Remy Bonjasky, die altijd bekend stond om zijn veel te knappe uiterlijk voor de boksring, dus we snappen wel waarom Laura door hem betoverd wordt. Dat Bonjasky (ook in Dit Is Geen Kerstfilm) totaal niet kan acteren is amper een probleem. Dat geldt namelijk - merkwaardig genoeg - voor vrijwel alle bijrollen en veredelde figuranten. Het lijkt wel alsof ze daar gewoon het personeel van de catering en de schoonmaakdienst voor in hebben gezet. Hier heb je wat gel in je haar, ga maar praten en bewegen voor de camera!
Gerelateerd nieuws
Ach, het draagt mooi bij aan de knullige charme van De Tatta’s. Er wordt veel geïmproviseerd en vaak lijkt het alsof regisseur Lars Zijm en Jamel Aattache één take per scène wel genoeg vonden. Aan het eind van de laatste aflevering volgt nog wel een blooperreel, maar tijd is geld! Het komt allemaal nogal ongepolijst, randje amateuristisch over, maar je kijkt een serie en filmreeks als deze ook niet voor de baanbrekende cinematografie of de dramatische diepgang natuurlijk.
We willen gewoon lekker lachen om onze favoriete aardappelkoppen (‘tatta’s’) en al die andere buurtbewoners. En op dat front levert dit tweede televisieseizoen als vanouds. Grappen over toyboys, etnisch profileren, golddiggers en Turkse versus Marokkaanse gastvrijheid zullen zeker gewaardeerd worden door eenieder die al enkele jaren met de Van Kampens meeleeft.
De personages zijn nog steeds erg innemend en voelen inmiddels lekker vertrouwd, waarbij vooral Sem van der Horsts Daan en Sinan Eroglu’s Volkan weer de lachers op hun hand hebben. Een vierde bioscoopfilm en/of derde televisieseizoen zal al wel in de planning staan. Prima zaak. Zo, nu heb ik trek in een rotirol, lan!
