Recensie
HBO Max-serie 'Rogue Heroes' seizoen 2: een lichtere missie, zwaardere gemoederen
De geschiedenis maakte van Paddy de nieuwe leider, de schrijver van deze serie maakt van hem de nieuwe ster.
Regie: Stephen Woolfenden | Cast: Jack O'Connell (Paddy Mayne), Sofia Boutella (Eve Mansour), Theo Barklem-Biggs (Reg Seekings), Stuart Campbell (Bill Fraser), Corin Silva (Jim Almonds), Gwilym Lee (Bill Stirling), Jack Barton (John Eliot Tonkin), Matteo Franco (Alfredo), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 57-59 minuten | Jaar: 2025
Schrijvers bedenken personages, acteurs brengen ze tot leven. Soms gebeurt dat zelfs zo succesvol dat een bijpersonage het oorspronkelijke hoofdpersonage opzijschuift. Het kan er echter wel voor zorgen dat een acteur daardoor zelfbewust wordt en de rol iets aandikt. Jack O'Connell heeft geleerd dat hij in het eerste seizoen van Rogue Heroes de aandacht trok als Paddy en doet er daarom, in samenwerking met de schrijver, in het tweede seizoen nog wat schepjes bovenop. Gelukkig is dit vervolgseizoen sterk genoeg om dat geen afleiding te laten zijn.
Na een sleutelrol te hebben gespeeld in de bevrijding van Noord-Afrika wordt de Britse SAS (Special Air Services) ingezet om in Italië een ingang te creëren. De voormalige leider David Stirling zit in een gevangenis bewaakt door Italianen, dus het stokje wordt doorgegeven aan Paddy. Met enkele vertrouwde gezichten aan zijn zijde en heel wat nieuwe vaart gaat de SAS richting Sicilië om daar hun missie te starten. Alleen lijkt Paddy daar mentaal niet helemaal capabel voor.
In het vorige seizoen was David het hoofdpersonage, ook al hadden enkelen anderen ook grote rollen. De echte David Stirling is halverwege 1944 gevangengenomen en kwam pas vrij na de oorlog. Scenarist Steven Knight zet het gegeven van gevangenschap al wat vroeger in om de fictieve David zijn eigen kleine en doorlopende plotje te geven over hoe die (net als de echte) meermaals probeert te ontsnappen.
Aangezien de eerste aflevering opent met Paddy is duidelijk dat hij de ster is van dit tweede seizoen. En oh, wat is zijn waanzin opgeschroefd. Maar Paddy is er ook een stuk intellectueler op geworden. Het enige wat zo goed als geen aandacht krijgt, is Paddy's seksualiteit en hoe hij daar soms mee worstelt. Bedoeld of onbedoeld, het helpt wanneer zijn kameraad Jim aansluit om Paddy's waanzin in toom te houden.
Het resulteert in enkele momenten die aangrijpender zijn dan wat het vorige seizoen te bieden had. Wat betreft de actie zit de climax in de vierde aflevering. Aflevering vijf rondt dat af en de afsluiter is een aanzet naar de volgende missie (waarvan de uitkomst zo beroemd is dat het geen schade oplevert als er geen derde seizoen komt).
De grote kracht van Rogue Heroes ligt in het effectief overbrengen van de bipolariteit van het soldaat zijn tijdens een oorlog. Het ene moment kan er gelachen worden: even ontspannen, even de mannen laten zijn wie ze zijn. En dan ineens komt de realiteit keihard binnen. Precies datgene waar een soldaat later die ontspanning voor nodig heeft: tijdelijk de gruwel onderdrukken.
De eerste aflevering van het nieuwe seizoen bevat zo'n tafereel, waarbij de mannen wordt opgedragen om in de stilte van een donkere nacht te blijven doorvaren, ongeacht wat ze om zich heen horen. Het is een schok voor ze en het trauma hiervan blijft terugkeren. Maar de grootste steek komt pas enkele afleveringen later.
Waar Connor Swindells en Dominic West ditmaal praktisch afwezig zijn, krijgt Sofia Boutella juist meer tijd als Eve, de Frans-Algerijnse spion, verslaggever en vechter. Ze speelt het mooi en niet voor de hand liggend: een vrouw die moet knokken om haar aanwezigheid af te dwingen zonder te vervallen in sneren of woede, maar simpelweg acceptatie.
Paddy is nog steeds de ster van de show, maar wordt ditmaal ook geschreven als een personage dat alle lof en aandacht krijgt. Er komt een moment waarop hij even een innerlijke monoloog heeft, waarin hij uiteindelijk wrang concludeert: met al die schreeuwen en smeekbedes die in zijn hoofd blijven spoken is hij tenminste nooit meer alleen.
Het eerste seizoen van Rogue Heroes had perfecte aankleding die zeer kundig in beeld werd gebracht en seizoen twee doet daar niet voor onder. Er is wederom een overtuigend tijdsbeeld met prachtige plaatjes. Sowieso heeft de serie de meest Britse soundtrack ooit met (punk)rock uit de jaren zeventig en tachtig.
Het zou zonde zijn als het bij twee seizoenen zou blijven, want schrijver Steven Knight heeft ditmaal een nog betere grip op zijn personages en weet inmiddels hoe hij een brok in de keel kan opwekken. Hoewel de SAS echt actief was in de Tweede Wereldoorlog wordt in elke aflevering benadrukt dat alle overige elementen gefictionaliseerd zijn. Maar de horror van soldaat zijn in deze oorlog komt hoe dan ook keihard aan.
Rogue Heroes is te zien bij HBO Max.
Schrijvers bedenken personages, acteurs brengen ze tot leven. Soms gebeurt dat zelfs zo succesvol dat een bijpersonage het oorspronkelijke hoofdpersonage opzijschuift. Het kan er echter wel voor zorgen dat een acteur daardoor zelfbewust wordt en de rol iets aandikt. Jack O'Connell heeft geleerd dat hij in het eerste seizoen van Rogue Heroes de aandacht trok als Paddy en doet er daarom, in samenwerking met de schrijver, in het tweede seizoen nog wat schepjes bovenop. Gelukkig is dit vervolgseizoen sterk genoeg om dat geen afleiding te laten zijn.
Na een sleutelrol te hebben gespeeld in de bevrijding van Noord-Afrika wordt de Britse SAS (Special Air Services) ingezet om in Italië een ingang te creëren. De voormalige leider David Stirling zit in een gevangenis bewaakt door Italianen, dus het stokje wordt doorgegeven aan Paddy. Met enkele vertrouwde gezichten aan zijn zijde en heel wat nieuwe vaart gaat de SAS richting Sicilië om daar hun missie te starten. Alleen lijkt Paddy daar mentaal niet helemaal capabel voor.
In het vorige seizoen was David het hoofdpersonage, ook al hadden enkelen anderen ook grote rollen. De echte David Stirling is halverwege 1944 gevangengenomen en kwam pas vrij na de oorlog. Scenarist Steven Knight zet het gegeven van gevangenschap al wat vroeger in om de fictieve David zijn eigen kleine en doorlopende plotje te geven over hoe die (net als de echte) meermaals probeert te ontsnappen.
Aangezien de eerste aflevering opent met Paddy is duidelijk dat hij de ster is van dit tweede seizoen. En oh, wat is zijn waanzin opgeschroefd. Maar Paddy is er ook een stuk intellectueler op geworden. Het enige wat zo goed als geen aandacht krijgt, is Paddy's seksualiteit en hoe hij daar soms mee worstelt. Bedoeld of onbedoeld, het helpt wanneer zijn kameraad Jim aansluit om Paddy's waanzin in toom te houden.
Het resulteert in enkele momenten die aangrijpender zijn dan wat het vorige seizoen te bieden had. Wat betreft de actie zit de climax in de vierde aflevering. Aflevering vijf rondt dat af en de afsluiter is een aanzet naar de volgende missie (waarvan de uitkomst zo beroemd is dat het geen schade oplevert als er geen derde seizoen komt).
Gerelateerd nieuws
De grote kracht van Rogue Heroes ligt in het effectief overbrengen van de bipolariteit van het soldaat zijn tijdens een oorlog. Het ene moment kan er gelachen worden: even ontspannen, even de mannen laten zijn wie ze zijn. En dan ineens komt de realiteit keihard binnen. Precies datgene waar een soldaat later die ontspanning voor nodig heeft: tijdelijk de gruwel onderdrukken.
De eerste aflevering van het nieuwe seizoen bevat zo'n tafereel, waarbij de mannen wordt opgedragen om in de stilte van een donkere nacht te blijven doorvaren, ongeacht wat ze om zich heen horen. Het is een schok voor ze en het trauma hiervan blijft terugkeren. Maar de grootste steek komt pas enkele afleveringen later.
Waar Connor Swindells en Dominic West ditmaal praktisch afwezig zijn, krijgt Sofia Boutella juist meer tijd als Eve, de Frans-Algerijnse spion, verslaggever en vechter. Ze speelt het mooi en niet voor de hand liggend: een vrouw die moet knokken om haar aanwezigheid af te dwingen zonder te vervallen in sneren of woede, maar simpelweg acceptatie.
Paddy is nog steeds de ster van de show, maar wordt ditmaal ook geschreven als een personage dat alle lof en aandacht krijgt. Er komt een moment waarop hij even een innerlijke monoloog heeft, waarin hij uiteindelijk wrang concludeert: met al die schreeuwen en smeekbedes die in zijn hoofd blijven spoken is hij tenminste nooit meer alleen.
Het eerste seizoen van Rogue Heroes had perfecte aankleding die zeer kundig in beeld werd gebracht en seizoen twee doet daar niet voor onder. Er is wederom een overtuigend tijdsbeeld met prachtige plaatjes. Sowieso heeft de serie de meest Britse soundtrack ooit met (punk)rock uit de jaren zeventig en tachtig.
Het zou zonde zijn als het bij twee seizoenen zou blijven, want schrijver Steven Knight heeft ditmaal een nog betere grip op zijn personages en weet inmiddels hoe hij een brok in de keel kan opwekken. Hoewel de SAS echt actief was in de Tweede Wereldoorlog wordt in elke aflevering benadrukt dat alle overige elementen gefictionaliseerd zijn. Maar de horror van soldaat zijn in deze oorlog komt hoe dan ook keihard aan.
Rogue Heroes is te zien bij HBO Max.
