Recensie
Netflix-serie 'The Residence': vermakelijke whodunit in 's werelds bekendste huis
Met haar tweedjasje, verrekijker en scherpe blik is Cordelia Cupp een fijne nieuwkomer in het detectivegenre.
Regie: Jaffar Mahmood, Liza Johnson | Cast: Uzo Aduba (Cordelia Cupp), Randall Park (Edwin Park), Giancarlo Esposito (A.B. Wynter), Susan Kelechi Watson (Jasmine Haney), Isiah Whitlock Jr. (Larry Dokes), Molly Griggs (Lilly Schumacher), Ken Marino (Harry Hollinger), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 47-87 minuten | Jaar: 2025
Een moord, een aantal verdachten en meerdere kamers en moordwapens; The Residence lijkt wel een potje Cluedo. Maar deze serie verdient veel meer waardering dan een vergelijking met het bekende bordspel. De makers van onder meer Bridgerton en Grey's Anatomy brengen een vermakelijke whodunit, vol satire en excentrieke personages. En hoewel het aanbod aan nieuwe én oude moordmysteries op dit moment hoog is, is dit er een die zeker het bekijken waard is.
Tijdens een groots en politiek gevoelig staatsbanket in het Witte Huis wordt het hoofd van het huishouden van de presidentiële woning dood aangetroffen. De beste detective van het land, Cordelia Cupp, wordt ingeschakeld om de zaak zo discreet mogelijk op te lossen. Allesbehalve onopvallend gaat ze aan de slag, op haar eigen excentrieke wijze.
Het verhaal wordt op een perfecte manier gekaderd: maanden na het incident vindt een hoorzitting plaats waarin een commissie alle details van de zaak onderzoekt door betrokkenen te ondervragen. Beetje bij beetje worden nieuwe details onthuld, met flashbacks naar wat zich destijds heeft voltrokken. Dit spel met tijd zorgt voor een dynamische vertelling en biedt de ondervragers van de commissie de mogelijkheid vraagtekens te zetten bij Cupps aparte, maar uiterst doeltreffende werkwijze.
Uzo Aduba zet de detective neer als een onverstoorbaar en scherpzinnig personage. Cupp laat zich niet intimideren door haar omgeving of de invloedrijke mensen die ze ondervraagt. In haar vrije tijd is ze een gepassioneerd vogelaar en de vaardigheden die daarvoor nodig zijn – geduld, focus, oog voor detail – komen haar ook in haar werk van pas. Op Sherlock Holmes-achtige wijze weet ze met slechts enkele aanwijzingen een compleet beeld te schetsen van een situatie.
De snelle montages en vloeiende tijdsprongen contrasteren mooi met de langzamere, meer introspectieve scènes waarin personages worden uitgediept. Zo volgen we Cordelia en haar neefje tijdens een zoektocht naar een bijzondere vogel aan het strand – een moment van rust en dialoog. In een latere aflevering krijgt een van de huishoudsters extra aandacht als blijkt dat zij meer informatie heeft over de moord. Haar leven buiten het Witte Huis wordt belicht, wat haar verhaal persoonlijker maakt en de betrokkenheid van de kijker versterkt.
Vanzelfsprekend vormt het Witte Huis het ideale decor voor een moordmysterie, want met zijn vele prachtig ingerichte ruimtes, verborgen gangen en intrigerende hiërarchie tussen de personeelsleden blijft veel verborgen. Cupp laat de locatie afsluiten (niemand mag naar buiten voordat de dader bekend is), wat mogelijk een knipoog is naar Murder on the Orient Express van Agatha Christie. Sowieso vind je hier en daar een hommage aan dergelijke klassieke moordmysteries, maar bovenal doet The Residence denken aan Knives Out, de filmreeks die zelfs door een van de personages wordt aangehaald: eigenzinnig, humoristisch en luchtig.
Met een slim opgebouwd verhaal, interessante personages en een waarheidsgetrouw inkijkje in 's werelds bekendste huis blijft The Residence boeiend van begin tot eind. De afwisseling tussen snelle montages en rustigere, personagegedreven scènes zorgt voor een fijne balans. Een frisse en speelse toevoeging aan het detectivegenre die je na de grootse ontknoping met een glimlach achterlaat.
Een moord, een aantal verdachten en meerdere kamers en moordwapens; The Residence lijkt wel een potje Cluedo. Maar deze serie verdient veel meer waardering dan een vergelijking met het bekende bordspel. De makers van onder meer Bridgerton en Grey's Anatomy brengen een vermakelijke whodunit, vol satire en excentrieke personages. En hoewel het aanbod aan nieuwe én oude moordmysteries op dit moment hoog is, is dit er een die zeker het bekijken waard is.
Tijdens een groots en politiek gevoelig staatsbanket in het Witte Huis wordt het hoofd van het huishouden van de presidentiële woning dood aangetroffen. De beste detective van het land, Cordelia Cupp, wordt ingeschakeld om de zaak zo discreet mogelijk op te lossen. Allesbehalve onopvallend gaat ze aan de slag, op haar eigen excentrieke wijze.
Het verhaal wordt op een perfecte manier gekaderd: maanden na het incident vindt een hoorzitting plaats waarin een commissie alle details van de zaak onderzoekt door betrokkenen te ondervragen. Beetje bij beetje worden nieuwe details onthuld, met flashbacks naar wat zich destijds heeft voltrokken. Dit spel met tijd zorgt voor een dynamische vertelling en biedt de ondervragers van de commissie de mogelijkheid vraagtekens te zetten bij Cupps aparte, maar uiterst doeltreffende werkwijze.
Uzo Aduba zet de detective neer als een onverstoorbaar en scherpzinnig personage. Cupp laat zich niet intimideren door haar omgeving of de invloedrijke mensen die ze ondervraagt. In haar vrije tijd is ze een gepassioneerd vogelaar en de vaardigheden die daarvoor nodig zijn – geduld, focus, oog voor detail – komen haar ook in haar werk van pas. Op Sherlock Holmes-achtige wijze weet ze met slechts enkele aanwijzingen een compleet beeld te schetsen van een situatie.
De snelle montages en vloeiende tijdsprongen contrasteren mooi met de langzamere, meer introspectieve scènes waarin personages worden uitgediept. Zo volgen we Cordelia en haar neefje tijdens een zoektocht naar een bijzondere vogel aan het strand – een moment van rust en dialoog. In een latere aflevering krijgt een van de huishoudsters extra aandacht als blijkt dat zij meer informatie heeft over de moord. Haar leven buiten het Witte Huis wordt belicht, wat haar verhaal persoonlijker maakt en de betrokkenheid van de kijker versterkt.
Vanzelfsprekend vormt het Witte Huis het ideale decor voor een moordmysterie, want met zijn vele prachtig ingerichte ruimtes, verborgen gangen en intrigerende hiërarchie tussen de personeelsleden blijft veel verborgen. Cupp laat de locatie afsluiten (niemand mag naar buiten voordat de dader bekend is), wat mogelijk een knipoog is naar Murder on the Orient Express van Agatha Christie. Sowieso vind je hier en daar een hommage aan dergelijke klassieke moordmysteries, maar bovenal doet The Residence denken aan Knives Out, de filmreeks die zelfs door een van de personages wordt aangehaald: eigenzinnig, humoristisch en luchtig.
Met een slim opgebouwd verhaal, interessante personages en een waarheidsgetrouw inkijkje in 's werelds bekendste huis blijft The Residence boeiend van begin tot eind. De afwisseling tussen snelle montages en rustigere, personagegedreven scènes zorgt voor een fijne balans. Een frisse en speelse toevoeging aan het detectivegenre die je na de grootse ontknoping met een glimlach achterlaat.
