Recensie
HBO Max-serie 'The White Lotus' seizoen 3: nieuwe onverwachte wendingen van Mike White
Leugens, verwikkelingen en opborrelende conflicten in het duurste hotel van Thailand.
Regie: Mike White | Cast: Aimee Lou Wood (Chelsea), Walton Goggins (Rick Hatchett), Jason Isaacs (Timothy Ratliff), Parker Posey (Victoria Ratliff), Patrick Schwarzenegger (Saxon Ratliff), Leslie Bibb (Kate Bohr), Carrie Coon (Laurie Duffy), Michelle Monaghan (Jaclyn Lemon), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 59-87 minuten | Jaar: 2025
Mike White brengt weer een sterrencast bijeen voor de meest losbandige televisie. Waar de voorgaande seizoenen van The White Lotus al behoorlijk ver gingen, doet het derde seizoen er nog een schepje bovenop. En dat met het prachtige Thailand, vol wild en cultuur, als decor voor de rijkste mensen ter wereld. Met onverwachte morele kronkelingen als gevolg.
Ook seizoen drie draait om een moordmysterie waarin elk personage dader of slachtoffer kan zijn. Na een paar geloste schoten in de eerste scène wordt gedurende het seizoen langzaam een web van opties gesponnen. Was er een legitieme reden voor die schoten of was er weer eens sprake van toeval? Die vraag wordt behendig over acht afleveringen uitgesmeerd.
De cast bestaat wederom uit een perfecte combinatie van gevestigde en opkomende acteurs die allemaal het beste uit elkaar weten te halen. De groenere acteurs worden uitgedaagd om het onderste uit de kan te halen, terwijl de doorgewinterde acteurs juist van hun norm moeten afwijken. Het resultaat is een krankzinnige melange die de bizarre verhaallijnen alleen maar meer uitvergroot.
De voornaamste rollen zijn voor Aimee Lou Wood en Walton Goggins als spirituele goeddoener Chelsea en haar veel oudere partner. Leslie Bibb, Carrie Coon en Michelle Monaghan spelen een venijnig trio achterbakse besties. Patrick Schwarzenegger is toepasselijk gecast als stereotiepe 'gymbro'. En voor fysieke komedie en oneliners staat de altijd bedwelmde Parker Posey paraat. De totaal losgeslagen rol van Sam Rockwell moet vooral worden ervaren.
Vergeleken met de eerste twee seizoenen is deze Thaise editie van The White Lotus meer een slowburn. Niet alleen is er een groter aantal afleveringen, ook de afleveringen zelf rekken de lengte flink op. Daarmee wordt uitgebreid de tijd genomen om de uiteenlopende verhaallijnen en de eigenaardige personages uit te diepen. Tot en met de slotaflevering, die de lengte van een film heeft, blijven White en zijn cast kwaliteit leveren.
Met al deze ruimte worden complexe relaties van vaak stereotiepe personages in al hun vormen gedeeld. Zoals de familie Ratliff en hun suggestieve verhoudingen, een haat-liefde-relatie tussen drie jeugdvriendinnen, de spirituele relatie van Chelsea en Rick, om er maar een paar uit te lichten. Maar bij elk personage borrelt er conflict onder het oppervlak, zelfs als ze een geringe achtergrondrol spelen.
Door het grote scala aan personages vertoont het verhaal wel wat gaten. Hoewel niet alles hoeft te worden uitgelegd, ten behoeve van ambiguïteit en interpretatie van de kijker, vormen zich hier toch een aantal losse eindjes. Dat Victoria en Kate elkaar al kennen wordt uitvoerig geïntroduceerd, maar daar gebeurt vervolgens niets mee. Hetzelfde geldt voor het grote belang van Mook, waar uiteindelijk weinig van terechtkomt. Dit zijn weliswaar geen integrale plotpunten, maar het voelt toch wat slordig aan en zit het verdere uitdieping in de weg.
Maar het uiteindelijke genot van The White Lotus zit hem, zoals gewend, in de interacties en alle extremen waar deze miljonairs toe in staat zijn om hun eigen hachje te redden. Want geld maakt zeker niet gelukkig, maar kan wel een hoop problemen afkopen.
Mike White brengt weer een sterrencast bijeen voor de meest losbandige televisie. Waar de voorgaande seizoenen van The White Lotus al behoorlijk ver gingen, doet het derde seizoen er nog een schepje bovenop. En dat met het prachtige Thailand, vol wild en cultuur, als decor voor de rijkste mensen ter wereld. Met onverwachte morele kronkelingen als gevolg.
Ook seizoen drie draait om een moordmysterie waarin elk personage dader of slachtoffer kan zijn. Na een paar geloste schoten in de eerste scène wordt gedurende het seizoen langzaam een web van opties gesponnen. Was er een legitieme reden voor die schoten of was er weer eens sprake van toeval? Die vraag wordt behendig over acht afleveringen uitgesmeerd.
De cast bestaat wederom uit een perfecte combinatie van gevestigde en opkomende acteurs die allemaal het beste uit elkaar weten te halen. De groenere acteurs worden uitgedaagd om het onderste uit de kan te halen, terwijl de doorgewinterde acteurs juist van hun norm moeten afwijken. Het resultaat is een krankzinnige melange die de bizarre verhaallijnen alleen maar meer uitvergroot.
Gerelateerd nieuws
De voornaamste rollen zijn voor Aimee Lou Wood en Walton Goggins als spirituele goeddoener Chelsea en haar veel oudere partner. Leslie Bibb, Carrie Coon en Michelle Monaghan spelen een venijnig trio achterbakse besties. Patrick Schwarzenegger is toepasselijk gecast als stereotiepe 'gymbro'. En voor fysieke komedie en oneliners staat de altijd bedwelmde Parker Posey paraat. De totaal losgeslagen rol van Sam Rockwell moet vooral worden ervaren.
Vergeleken met de eerste twee seizoenen is deze Thaise editie van The White Lotus meer een slowburn. Niet alleen is er een groter aantal afleveringen, ook de afleveringen zelf rekken de lengte flink op. Daarmee wordt uitgebreid de tijd genomen om de uiteenlopende verhaallijnen en de eigenaardige personages uit te diepen. Tot en met de slotaflevering, die de lengte van een film heeft, blijven White en zijn cast kwaliteit leveren.
Met al deze ruimte worden complexe relaties van vaak stereotiepe personages in al hun vormen gedeeld. Zoals de familie Ratliff en hun suggestieve verhoudingen, een haat-liefde-relatie tussen drie jeugdvriendinnen, de spirituele relatie van Chelsea en Rick, om er maar een paar uit te lichten. Maar bij elk personage borrelt er conflict onder het oppervlak, zelfs als ze een geringe achtergrondrol spelen.
Door het grote scala aan personages vertoont het verhaal wel wat gaten. Hoewel niet alles hoeft te worden uitgelegd, ten behoeve van ambiguïteit en interpretatie van de kijker, vormen zich hier toch een aantal losse eindjes. Dat Victoria en Kate elkaar al kennen wordt uitvoerig geïntroduceerd, maar daar gebeurt vervolgens niets mee. Hetzelfde geldt voor het grote belang van Mook, waar uiteindelijk weinig van terechtkomt. Dit zijn weliswaar geen integrale plotpunten, maar het voelt toch wat slordig aan en zit het verdere uitdieping in de weg.
Maar het uiteindelijke genot van The White Lotus zit hem, zoals gewend, in de interacties en alle extremen waar deze miljonairs toe in staat zijn om hun eigen hachje te redden. Want geld maakt zeker niet gelukkig, maar kan wel een hoop problemen afkopen.
