Recensie
SkyShowtime-serie 'Mayor of Kingstown' seizoen 4: misschien wel het lekkerste ei uit de Sheridan-ren
Mike McLusky moet alle zeilen bijzetten om zijn geliefden te beschermen in de grimmige stad aan het Michiganmeer.
Regie: Christoph Schrewe, Guy Ferland, Christophe Schrewe | Cast: Jeremy Renner (Mike McLusky), Taylor Handley (Kyle McLusky), Tobi Bamtefa (Bunny), Hugh Dillon (Ian Ferguson), Richard Brake (Merle Callahan), Laura Benanti (Cindy Stephens), Edie Falco (Nina Hobbs), e.a. | Afleveringen: 10 | Speelduur: 41-52 minuten | Jaar: 2025
Er is haast geen productievere producent in televisieland dan Taylor Sheridan. En ook vrijwel niemand die een groter stempel drukt op zijn werk dan de bonkige Texaan. Machismo, keihard geweld, corruptie, sterke vrouwen, Amerikaanse geschiedenis en (on)menselijk drama zijn Sheridans handelsmerken. Met het kenmerkende sausje van verzadigde beelden en dreigende muziek eroverheen verkoopt dit uitstekend. Voor SkyShowtime is Sheridan de kip die gouden eieren legt, waarvan Mayor of Kingstown misschien wel het best smaakt.
"Dit is een bedrijfsstad en de sector is het gevangeniswezen." Zo begon Mike McLusky vier jaar geleden de eerste aflevering van deze sombere misdaadsaga. Kingstown en zijn gevangenissen vormen een welhaast oneindige bron van bikkelharde misdaadverhalen en familiedrama. Sleutelpersonages bijten in het stof, maar er staan altijd weer andere op. Niemand ontkomt aan de ijzige klauwen van de (fictieve) stad aan het Michiganmeer. De McLusky's ondervinden dat in het vierde seizoen als nooit tevoren.
Kyle belandt in Anchor Bay Correctional omdat hij weigert zijn collega van SWAT voor de bus te gooien en Mike moet al zijn invloed als officieuze burgemeester van Kingstown aanwenden om zijn broer daar veilig te houden. Kyles nieuwe 'huisgenoten' hebben nog wel een appeltje te schillen met de voormalig agent, dus het is prettig dat hij dankzij Mikes tussenkomst een veiligere cel krijgt toegewezen. Er ontstaat een vertrouwensrelatie met zijn buurman in de geblindeerde cel naast hem, maar zowel Kyle als Mike kunnen niet vermoeden welk monster dat is. Een oude bekende, ook voor de kijker.
Mayor of Kingstown weet inmiddels al een half decennium precies de juiste balans te vinden tussen de verwikkelingen binnen Anchor Bay en het criminele circuit daarbuiten. De sores en beslismomenten van de nieuwe directeur zijn even interessant als de voortdurende strijd tussen Bunny's gang en de concurrerende bendes die elke keer als paddenstoelen uit de grond schieten zodra er een positie in het machtsspel vacant is: "Colombianen in fucking Kingstown, Mickey!"
Jeremy Renner als de titelfiguur past in deze wereld als Langnek in de Efteling. De 'burgemeester' overziet al de rottigheid en ellende, maar gaat er zelf (net) niet aan onderdoor. Mike blust hier een brandje, regelt daar een zaakje en houdt altijd een vinger aan de pols. Geplaagd door een duister verleden ziet hij het als zijn taak Kingstown draaiend te houden en daar hoort het geleiden van alle wettelijke en onwettelijke stromingen bij. Het doel heiligt de middelen.
Renner heeft niet het gepolijste Hollywooduiterlijk van Kevin Costner, Billy Bob Thornton of Zoe Saldaña, de hoofdrolspelers van andere Sheridan-producties, maar hij vormt wel het perfecte plaatje en daadje als de rauwe Mike. Een man waar we als kijker achter gaan staan, ook al heeft hij in de loop der jaren al meer dan een dozijn personen eigenhandig naar de andere wereld geholpen. Allemaal slechteriken natuurlijk. Nogmaals, het doel heiligt de middelen. Het is de centrale gedachte in de haast nihilistische wereld van Sheridan.
Een van de sterke punten van Mayor of Kingstown is dat niet alleen de grote spelers mensen van vlees en bloed zijn, maar dat er ook altijd interessante nevenpersonages met volwaardige subplots worden gevolgd. Een van de belangrijkste van hen is aan het einde van vorig seizoen helaas definitief uit de serie verdwenen, maar anderen nemen op treffende wijze haar plaats in.
Het is een schrale troost voor al die slachtoffers van corruptie en geweld dat er kleine lichtpuntjes zijn die het leven nog enigszins leefbaar maken: trouw, ontsnapping of een opbloeiende romance. En als dat niet voldoet, dan is er altijd nog wraak… Alle verhaallijnen vormen samen weer een intrigerend kluwen van machtspelletjes, afrekeningen, menselijk leed en een sprankje hoop. Van dit gouden ei mag Sheridan nog volop omeletjes bakken.
Er is haast geen productievere producent in televisieland dan Taylor Sheridan. En ook vrijwel niemand die een groter stempel drukt op zijn werk dan de bonkige Texaan. Machismo, keihard geweld, corruptie, sterke vrouwen, Amerikaanse geschiedenis en (on)menselijk drama zijn Sheridans handelsmerken. Met het kenmerkende sausje van verzadigde beelden en dreigende muziek eroverheen verkoopt dit uitstekend. Voor SkyShowtime is Sheridan de kip die gouden eieren legt, waarvan Mayor of Kingstown misschien wel het best smaakt.
"Dit is een bedrijfsstad en de sector is het gevangeniswezen." Zo begon Mike McLusky vier jaar geleden de eerste aflevering van deze sombere misdaadsaga. Kingstown en zijn gevangenissen vormen een welhaast oneindige bron van bikkelharde misdaadverhalen en familiedrama. Sleutelpersonages bijten in het stof, maar er staan altijd weer andere op. Niemand ontkomt aan de ijzige klauwen van de (fictieve) stad aan het Michiganmeer. De McLusky's ondervinden dat in het vierde seizoen als nooit tevoren.
Kyle belandt in Anchor Bay Correctional omdat hij weigert zijn collega van SWAT voor de bus te gooien en Mike moet al zijn invloed als officieuze burgemeester van Kingstown aanwenden om zijn broer daar veilig te houden. Kyles nieuwe 'huisgenoten' hebben nog wel een appeltje te schillen met de voormalig agent, dus het is prettig dat hij dankzij Mikes tussenkomst een veiligere cel krijgt toegewezen. Er ontstaat een vertrouwensrelatie met zijn buurman in de geblindeerde cel naast hem, maar zowel Kyle als Mike kunnen niet vermoeden welk monster dat is. Een oude bekende, ook voor de kijker.
Gerelateerd nieuws
Mayor of Kingstown weet inmiddels al een half decennium precies de juiste balans te vinden tussen de verwikkelingen binnen Anchor Bay en het criminele circuit daarbuiten. De sores en beslismomenten van de nieuwe directeur zijn even interessant als de voortdurende strijd tussen Bunny's gang en de concurrerende bendes die elke keer als paddenstoelen uit de grond schieten zodra er een positie in het machtsspel vacant is: "Colombianen in fucking Kingstown, Mickey!"
Jeremy Renner als de titelfiguur past in deze wereld als Langnek in de Efteling. De 'burgemeester' overziet al de rottigheid en ellende, maar gaat er zelf (net) niet aan onderdoor. Mike blust hier een brandje, regelt daar een zaakje en houdt altijd een vinger aan de pols. Geplaagd door een duister verleden ziet hij het als zijn taak Kingstown draaiend te houden en daar hoort het geleiden van alle wettelijke en onwettelijke stromingen bij. Het doel heiligt de middelen.
Renner heeft niet het gepolijste Hollywooduiterlijk van Kevin Costner, Billy Bob Thornton of Zoe Saldaña, de hoofdrolspelers van andere Sheridan-producties, maar hij vormt wel het perfecte plaatje en daadje als de rauwe Mike. Een man waar we als kijker achter gaan staan, ook al heeft hij in de loop der jaren al meer dan een dozijn personen eigenhandig naar de andere wereld geholpen. Allemaal slechteriken natuurlijk. Nogmaals, het doel heiligt de middelen. Het is de centrale gedachte in de haast nihilistische wereld van Sheridan.
Een van de sterke punten van Mayor of Kingstown is dat niet alleen de grote spelers mensen van vlees en bloed zijn, maar dat er ook altijd interessante nevenpersonages met volwaardige subplots worden gevolgd. Een van de belangrijkste van hen is aan het einde van vorig seizoen helaas definitief uit de serie verdwenen, maar anderen nemen op treffende wijze haar plaats in.
Het is een schrale troost voor al die slachtoffers van corruptie en geweld dat er kleine lichtpuntjes zijn die het leven nog enigszins leefbaar maken: trouw, ontsnapping of een opbloeiende romance. En als dat niet voldoet, dan is er altijd nog wraak… Alle verhaallijnen vormen samen weer een intrigerend kluwen van machtspelletjes, afrekeningen, menselijk leed en een sprankje hoop. Van dit gouden ei mag Sheridan nog volop omeletjes bakken.
