search
Netflix-serie 'The Boroughs': 'Cocoon'-achtige high-conceptserie van 'Stranger Things'-makers weet niet helemaal te bevredigen
Recensie

Netflix-serie 'The Boroughs': 'Cocoon'-achtige high-conceptserie van 'Stranger Things'-makers weet niet helemaal te bevredigen

Wanneer oudjes een sciencefictionmysterie moeten oplossen, doen ze dat nog net niet achter de rollator.

Regie: Augustine Frizzell, Kyle Patrick Alvarez, Ben Taylor | Cast: Alfred Molina (Sam Cooper), Geena Davis (Renee), Alfre Woodard (Judy Daniels), Clarke Peters (Art Daniels), Denis O'Hare (Wally Baker), Jena Malone (Claire Cooper), Bill Pullman (Jack Willard), Ed Begley Jr. (Edward), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 43-55 minuten | Jaar: 2026

Met The Boroughs bewijzen Matt en Ross Duffer, de makers van Stranger Things, dat ze nog altijd een zwak hebben voor een kinderlijke versie van Stephen King-achtig Americana waarin gewone mensen geconfronteerd worden met iets bovennatuurlijks. Het verschil is dat deze reeks zich niet afspeelt in een nostalgisch jarentachtigdorpje, maar in een exclusieve woonwijk in een woestijngebied, waar vooral ouderen wonen. Origineel is die setting zeker niet, want je denkt meteen aan Cocoon van Ron Howard.

De ouderen die in de serie centraal staan leven in een utopie voor gepensioneerden, en hopen daar ongestoord van hun rustige oude dag te genieten. Vanaf de eerste scène is alleen duidelijk dat dit niet zal gebeuren. Een bewoonster wordt door een monster haar huis ingesleurd. Even later krijgt de bungalow een nieuwe bewoner. Ingenieur Sam Cooper heeft er weinig zin in om hier zijn intrek te nemen, maar zijn vrouw is overleden en hij wil zijn kinderen niet tot last zijn.

Wanneer zijn buurman op mysterieuze wijze overlijdt, besluit Sam de zaak uit te pluizen. Hij krijgt daarbij de steun van enkele buren, maar van de directeur en de beveiligers van de woonwijk hoeft hij niets te verwachten. Dat lijkt geen toeval, want het heeft er alle schijn van dat zij meer weten van al die vreemde dingen. Sam en zijn buren zetten door en proberen te achterhalen wat voor monsters zich tussen de muren van de woningen schuilhouden.

Showrunners Matt en Ross Duffer laten hun publiek een tijdje in het ongewisse over al die bizarre incidenten. Waarom verdwijnen er mensen? Waarom lijken sommige oudjes hun geheugen te verliezen? Waar komen de monsters vandaan? Halverwege de serie komt er meer duidelijkheid en begeeft de serie zich voluit op het sciencefictionpad.

Wie zijn Hollywoodfilms een beetje kent, zal het concept dat aan The Boroughs ten grondslag ligt zeker herkennen. In de jaren tachtig haalde Ron Howard een grote hit binnen met een sciencefictionverhaal waarin oudjes de zaak moeten oplossen. Cocoon werd zo succesvol dat de film een vervolg kreeg en de bejaarde hoofdrolspelers Hume Cronyn en Jessica Tandy gerekruteerd werden voor het licht verwante *batteries not included. The Duffer Brothers hebben deze films ongetwijfeld gezien, en gezien hun nostalgische gevoelens bij de cinema van de jaren tachtig is het te begrijpen dat ze op deze wijze op herhaling gaan.

Gezien de leeftijd van de meeste personages, die allemaal zestigers en zeventigers zijn, komt er weinig actie aan te pas. Dat gebrek wordt gecompenseerd door de sciencefiction en de miniverhaaltjes. De belangrijkste bewoners van de woonwijk krijgen namelijk allemaal hun eigen nevenplot. Zo is de relatie tussen Judy en Art uitgeblust, krijgt Renee de kans een romantisch avontuur te beleven met een jongere man en krijgt de aan kanker lijdende Wally een flinke energieboost van de merkwaardige gebeurtenissen. Soapfans zullen in hun nopjes zijn, maar al die miniverhaaltjes vertragen wel het mysterie.

Het beste aan The Boroughs zijn de filmische look en de acteurs. Vooral de Brit Alfred Molina, een zwaar onderschatte acteur, is iemand die je altijd gelooft. Het probleem is dat hij zijn schermtijd moet delen met zijn leeftijdsgenoten, waardoor hij de serie niet helemaal kan dragen. Bovendien verwatert het verhaal in de tweede helft door een overdaad aan repetitieve momenten.

De makers hadden er waarschijnlijk beter aan gedaan om zes afleveringen te maken in plaats van acht. Nu is The Boroughs zeker niet de slechtste serie van het moment, maar ook niet de meest memorabele. Alleen voor kijkers die kennis willen maken met een ouder Hollywoodconcept is deze sciencefiction voor oudjes een must.



Aanbevolen artikelen