Netflix-serie 'Stranger Things' seizoen 5: niet compleet ondersteboven

Regie: Matt Duffer, Ross Duffer, Frank Darabont, e.a. | Cast: Millie Bobby Brown (Eleven), Noah Schnapp (Will Beyers), Finn Wolfhard (Mike Wheeler), Gaten Matarazzo (Dustin Henderson), Caleb McLaughlin (Lucas Sinclair), Winona Ryder (Joyce Byers), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 57-128 minuten | Jaar: 2025

Ruim negen jaar geleden lanceerde Netflix de serie die de streamingdienst definitief op de kaart zette: Stranger Things. In de jaren die volgden werd het op jarentachtignostalgie geënte sciencefictionmysterie door geestelijk vaders Matt en Ross Duffer steeds verder uitgebreid, maar daarvoor trokken ze tussen de seizoenen dusdanig veel tijd uit dat bij de acteurs die voor tieners door moeten gaan inmiddels al een eind in de twintig of zelfs dertig zijn.

Dat resulteert bij aanvang seizoen vijf in een onhandige proloog. Het in drie gangen opgediende slotseizoen begint namelijk met een terugblik naar de beginfase waarvoor Noah Schnapp, inmiddels eenentwintig, digitaal wordt verjongd. Je zou verwachten dat die techniek inmiddels piekfijn in orde is, maar de jonger gemfakte Schnapp oogt zo mogelijk nog fouter dan het matje van Dustin.

Maar goed, de ellende begon ooit met de verdwijning van Will en we krijgen nu eindelijk te zien wat hij destijds doormaakte, dus de scène heeft wel relevantie. Vervolgens komt het eerste salvo afleveringen lekker soepel uit de startblokken. De piketpaaltjes worden geslagen en door de prettig eenvoudige vertelstructuur kost het nauwelijks moeite om na drieënhalf jaar de draad weer op te pakken.

In het ijzersterke vierde seizoen werden de definitieve contouren van het kwaad dat zowel het fictieve plaatsje Hawkins als de gehele planeet bedreigde in alle hevigheid duidelijk. Bij aanvang van seizoen vijf heeft het Amerikaanse leger kamp opgeslagen nabij Hawkins, om zowel de Upside Down onder controle te krijgen als de krachten ervan uit te buiten. Ondertussen voert ultieme slechterik Vecna zijn plan voor wereldheerschappij uit door als zijn alter ego Henry Creel kinderen te ontvoeren, waaronder het zusje van Mike en Nancy.

Deze plotlijn domineert dit vijfde seizoen. Daarmee begint ook weer het voor de serie kenmerkende gehannes met alternatieve dimensies en locaties, al valt daar nog best chocola van te maken. Naarmate er meer kinderen uit het stadje door Vecna worden gekidnapt, neemt ook de actie toe. De pubers en volwassenen van Hawkins slaan de handen ineen en forenzen heel wat af tussen de echte wereld en de Upside Down.

Helaas raken de gebroeders Duffer gaandeweg steeds meer verstrikt in de complexiteiten van eerdere seizoenen die ze nu tot een einde moeten brengen. Naar eigen zeggen hadden ze de vijf seizoenen omspannende verhaallijnen vooraf uitgewerkt, maar gezien dit slotseizoen lijkt dat uiterst dubieus. Hun poging alle losse eindjes aan elkaar te lassen resulteert in een vertelling die niet recht op een bevredigend einde afkoerst.

Daarnaast oogt de serie steeds meer als een platte actiefilm uit de jaren tachtig, compleet met mitrailleurs en legervoertuigen. Het is dan ook geen toeval dat Linda Hamilton aan de cast is toegevoegd als kwade genius aan de kant van het leger, maar haar aanwezigheid blijft schandelijk onderbenut. De Terminator-ster had makkelijk kunnen worden vervangen door een minder bekende naam.

Door de gehaaste en pompeuze aanpak schieten de emoties er helemaal bij in, wat met name wringt in de voorlaatste aflevering. Dat die door het publiek niet bepaald goed is ontvangen heeft ongetwijfeld deels te maken met een onthulling van Will die de steeds conservatievere kijker wellicht slecht trekt, maar ook gewoon met de emotionele onbalans. De Duffers proberen actie met drama te verweven, maar leveren een janboel af waarin eigenlijk niets lekker op zijn plaats valt.

En dan is er die episch bedoelde slotaflevering van ruim twee uur. De epiek stelt teleur omdat enkele zaken omtrent Vecna nogal makkelijk overboord worden gegooid, waardoor vraagtekens kunnen worden gezet bij zijn vermeende onoverwinnelijkheid. Het ultieme kwaad blijkt een watje met jeugdtrauma's. Na iets meer dan een uur heeft deze afsluiter al zijn kruit verschoten, maar dan zijn we nog maar op de helft. Wat volgt is een reeks langdradige, slaapverwekkende epilogen waar de slotfase van The Lord of the Rings: Return of the King positief bij afsteekt.

Dit is wel en niet het einde voor Stranger Things. In het theater is al een tijdje een prequel te zien waarin we kennismaken met een jongere Joyce en Hopper. Hiervan is op Netflix een making-of te zien, maar het is aan te raden om voor deze spectaculaire productie gewoon naar het Londense West End of New Yorkse Broadway te gaan. Ondertussen zijn de broertjes Duffer alweer druk bezig met een geanimeerde spin-off.