Recensie
Netflix-serie 'Amor de Oficina': overspel en fraude op weg naar de top van het lingeriebedrijf
Verandert Graciela de kantoorpolitiek of loopt ze over naar de onderdrukker?
Regie: Nadia Ayala Tabachnik | Cast: Ana Gonzalez Bello (Graciela), Diego Klein (Mateo), Marco Léon (Bobby), Nicolás de Llaca (Victor), Marco Treviño (Frank), Mónica Pont (Cuquita), Sidney Robote (Joel), Luciano Vittori (Mesero), Isabella Arroyo (Bere), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 33-39 minuten | Jaar: 2026
Kantoorpolitiek is een vruchtbare bron voor series. Het Britse The Office en het Vlaamse Het Eiland wisten de dynamiek van de werkvloer al op komische wijze te benutten en ook het Mexicaanse Amor de Oficina is onderhoudend dankzij de alledaagse doch absurde situaties die voor elke kantoorslaaf herkenbaar zijn. Te midden van die perikelen poogt de ambitieuze Graciela hogerop te komen. Alleen kaart deze moderne Assepoester niet de sociale ongelijkheid binnen het bedrijf aan, maar houdt ze het systeem in stand in ruil voor promotie. Of zal ze toch nog voor haar achterban opkomen?
Met intriges, overspel en leugens openbaart Amor de Oficina zich als een compacte telenovela. En net zoals in die Mexicaanse soaps gaat het drama vaak ten koste van de geloofwaardigheid. Zo houdt Graciela haar moederschap verborgen voor haar leidinggevenden, omdat het haar promotiekansen zou kunnen schaden. Vaak doet ze dat zelfs zeer letterlijk door haar dochter te verbergen in de voorraadkamer.
Ook het decor van de Mexicaanse lingeriefabriek oogt soms als een kindertekening van de werkelijkheid. Een prikbord met één generieke kleurenkaart, één lapje stof en één geprikte beha is niet genoeg om je in deze omgeving te wanen. Ook een gemiste kans is dat de personages nooit het steriele kantoor verlaten. Deze serie had net zo goed gesitueerd kunnen zijn in Milaan of Seoul. Of is dat misschien ook de bedoeling? Denk aan die andere Netflix-hit Machos Alpha, waar inmiddels al vier anderstalige versies van zijn gemaakt.
Amor de Oficina is zo'n serie die niemand openlijk goed vindt, maar toch opvallend goed wordt bekeken. En dat laatste is niet onbegrijpelijk. De personages zijn best te pruimen en er kan zeker worden gegniffeld om de kleingeestige kantoorvetes. De serie gaat echter onderuit op de simplistische weergave van goed en kwaad. Zo is de rijke zoon van de baas verwend en arrogant, kan de minnares van de baas haar handen niet van de bedrijfscreditcard afhouden en sluist de top geld weg voor persoonlijke uitgaven, terwijl Graciela's stuntelige teamgenoten een hart van goud hebben.
Met zulke clichés verwacht je dat de charismatische Graciela een revolutie op de werkvloer ontketent voor een eindfeestje van gelijkheid. Maar helaas. De naaisters in de kelder moeten overuren maken om de fouten van het management recht te trekken en de corruptie wordt toegedekt in ruil voor een potentiële promotie. Is dat gewoon het realistische happy end in het bedrijfsleven zoals het nu eenmaal is? Anno 2026 zou het toch beter moeten kunnen.
Kantoorpolitiek is een vruchtbare bron voor series. Het Britse The Office en het Vlaamse Het Eiland wisten de dynamiek van de werkvloer al op komische wijze te benutten en ook het Mexicaanse Amor de Oficina is onderhoudend dankzij de alledaagse doch absurde situaties die voor elke kantoorslaaf herkenbaar zijn. Te midden van die perikelen poogt de ambitieuze Graciela hogerop te komen. Alleen kaart deze moderne Assepoester niet de sociale ongelijkheid binnen het bedrijf aan, maar houdt ze het systeem in stand in ruil voor promotie. Of zal ze toch nog voor haar achterban opkomen?
Met intriges, overspel en leugens openbaart Amor de Oficina zich als een compacte telenovela. En net zoals in die Mexicaanse soaps gaat het drama vaak ten koste van de geloofwaardigheid. Zo houdt Graciela haar moederschap verborgen voor haar leidinggevenden, omdat het haar promotiekansen zou kunnen schaden. Vaak doet ze dat zelfs zeer letterlijk door haar dochter te verbergen in de voorraadkamer.
Ook het decor van de Mexicaanse lingeriefabriek oogt soms als een kindertekening van de werkelijkheid. Een prikbord met één generieke kleurenkaart, één lapje stof en één geprikte beha is niet genoeg om je in deze omgeving te wanen. Ook een gemiste kans is dat de personages nooit het steriele kantoor verlaten. Deze serie had net zo goed gesitueerd kunnen zijn in Milaan of Seoul. Of is dat misschien ook de bedoeling? Denk aan die andere Netflix-hit Machos Alpha, waar inmiddels al vier anderstalige versies van zijn gemaakt.
Amor de Oficina is zo'n serie die niemand openlijk goed vindt, maar toch opvallend goed wordt bekeken. En dat laatste is niet onbegrijpelijk. De personages zijn best te pruimen en er kan zeker worden gegniffeld om de kleingeestige kantoorvetes. De serie gaat echter onderuit op de simplistische weergave van goed en kwaad. Zo is de rijke zoon van de baas verwend en arrogant, kan de minnares van de baas haar handen niet van de bedrijfscreditcard afhouden en sluist de top geld weg voor persoonlijke uitgaven, terwijl Graciela's stuntelige teamgenoten een hart van goud hebben.
Met zulke clichés verwacht je dat de charismatische Graciela een revolutie op de werkvloer ontketent voor een eindfeestje van gelijkheid. Maar helaas. De naaisters in de kelder moeten overuren maken om de fouten van het management recht te trekken en de corruptie wordt toegedekt in ruil voor een potentiële promotie. Is dat gewoon het realistische happy end in het bedrijfsleven zoals het nu eenmaal is? Anno 2026 zou het toch beter moeten kunnen.
