Recensie
Netflix-serie 'El Tiempo de las Moscas': na een vliegende start vervliegt alle hoop
De makers van deze belabberde Argentijnse serie zien ze vliegen.
Regie: Ana Katz, Benjamín Naishtat | Cast: Carla Peterson (Inés Lamas), Nancy Dupláa (Mariana Suárez), Valeria Lois (Susana Bonar), Óscar Guzmán (Rody), Jimena Anganuzzi (Trini), Diego Velázquez (Ricardo Donato), Julia Dorto (Laura Pereyra), Carlos Belloso (Dr. Ortiz), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 27-37 minuten | Jaar: 2026
Twee vliegen in een klap. Geen vlieg kwaad doen. Als een vlieg op de muur iets aanschouwen. Er zijn tig spreekwoorden en metaforen over het zoemende insect en die worden allemaal afgevuurd door de voice-over van het Argentijnse El Tiempo de las Moscas ('de tijd van de vliegen'). In het Engels heet deze zesdelige miniserie Time Flies. Toe maar dan, een woordspeling kan er ook nog wel blij.
De afgezaagde vergelijkingen worden geuit door Inés, een ex-gedetineerde die nog in haar proeftijd zit vanwege moord. In een vlaag van verstandsverbijstering reed ze in op haar echtgenoot en zijn maîtresse die hun liefde zaten te vieren op een terras. In de bak heeft Inés de lesbische Mariana leren kennen. Het klikte wel, dus de twee voormalige bajesklanten zijn een ongediertebestrijdingsbedrijf begonnen. Ah, daar zit de link met de vlieg.
In de traditie van een telenovela van het middelmatige soort tracht El Tiempo de las Moscas thema's aan te kaarten als girlpower en de voortdurende verleiding van het grote geld. Na een klus heeft opdrachtgever Susana een wel heel bijzonder verzoek aan Inés: of ze het sterkst denkbare gif wil leveren omdat ze haar man uit de weg wil ruimen. Inés kan het geld goed gebruiken, want bij Mariana is borstkanker vastgesteld en ze heeft geen ziektekostenverzekering.
De vork blijkt iets anders in de steel te zitten, dus is het in de tweede helft van de afleveringen zoeken naar de ware motieven van Susana. Is er wellicht een connectie met de minnares die Inés aanreed? Of is er een andere reden waarom Susana Inés klem probeert te zetten? Om tot antwoorden en inzichten te komen worden de nodige kunstgrepen uitgehaald, maar zonder enige richting of tot een punt te komen. Onzinnige uitweidingen die aantoonbaar nut missen.
De drie dames lijken zo weggelopen uit een melodrama van Pedro Almodóvar, zij het een met een afgeraffeld script waarin vreemde accenten worden geplaatst. Zo is een hele aflevering gewijd aan het verjaardagsfeestje van Inés' echtgenoot. In andere tamelijk nutteloze en onbeduidende scènes zien we de eerste kennismaking tussen Inés en Mariana of de levensloop van Inés' dochter en kleindochter met wie ze geen contact heeft.
De eerste drie afleveringen gaan er eigenlijk nog best lekker in. De verhaallijnen worden solide opgezet, al moeten de bijfiguren, waaronder een huisgenoot van de dames of een goede vriend van Inés, het stellen zonder degelijke introductie. Vervolgens lijken de twee regisseurs er een groot genoegen in te scheppen hier een enorme chaos van te maken. Daarbij gaat al snel wringen dat aan de personages en hun beweegredenen nauwelijks aandacht is besteed.
Wanneer de ontknoping zich aandient is die niet alleen vergezocht, maar ook nog eens uitermate belabberd uitgewerkt. Wanneer de contouren van Susana beter zichtbaar worden, lijkt het er even op dat de soapachtige verwikkelingen worden ingewisseld voor thrillerelementen. Die voorpret wordt echter alweer een scène later compleet de kop ingedrukt. El Tiempo de las Moscas gaat weliswaar vliegensvlug voorbij, maar had prima in een matige speelfilm van twee uur gepast.
Twee vliegen in een klap. Geen vlieg kwaad doen. Als een vlieg op de muur iets aanschouwen. Er zijn tig spreekwoorden en metaforen over het zoemende insect en die worden allemaal afgevuurd door de voice-over van het Argentijnse El Tiempo de las Moscas ('de tijd van de vliegen'). In het Engels heet deze zesdelige miniserie Time Flies. Toe maar dan, een woordspeling kan er ook nog wel blij.
De afgezaagde vergelijkingen worden geuit door Inés, een ex-gedetineerde die nog in haar proeftijd zit vanwege moord. In een vlaag van verstandsverbijstering reed ze in op haar echtgenoot en zijn maîtresse die hun liefde zaten te vieren op een terras. In de bak heeft Inés de lesbische Mariana leren kennen. Het klikte wel, dus de twee voormalige bajesklanten zijn een ongediertebestrijdingsbedrijf begonnen. Ah, daar zit de link met de vlieg.
In de traditie van een telenovela van het middelmatige soort tracht El Tiempo de las Moscas thema's aan te kaarten als girlpower en de voortdurende verleiding van het grote geld. Na een klus heeft opdrachtgever Susana een wel heel bijzonder verzoek aan Inés: of ze het sterkst denkbare gif wil leveren omdat ze haar man uit de weg wil ruimen. Inés kan het geld goed gebruiken, want bij Mariana is borstkanker vastgesteld en ze heeft geen ziektekostenverzekering.
De vork blijkt iets anders in de steel te zitten, dus is het in de tweede helft van de afleveringen zoeken naar de ware motieven van Susana. Is er wellicht een connectie met de minnares die Inés aanreed? Of is er een andere reden waarom Susana Inés klem probeert te zetten? Om tot antwoorden en inzichten te komen worden de nodige kunstgrepen uitgehaald, maar zonder enige richting of tot een punt te komen. Onzinnige uitweidingen die aantoonbaar nut missen.
De drie dames lijken zo weggelopen uit een melodrama van Pedro Almodóvar, zij het een met een afgeraffeld script waarin vreemde accenten worden geplaatst. Zo is een hele aflevering gewijd aan het verjaardagsfeestje van Inés' echtgenoot. In andere tamelijk nutteloze en onbeduidende scènes zien we de eerste kennismaking tussen Inés en Mariana of de levensloop van Inés' dochter en kleindochter met wie ze geen contact heeft.
De eerste drie afleveringen gaan er eigenlijk nog best lekker in. De verhaallijnen worden solide opgezet, al moeten de bijfiguren, waaronder een huisgenoot van de dames of een goede vriend van Inés, het stellen zonder degelijke introductie. Vervolgens lijken de twee regisseurs er een groot genoegen in te scheppen hier een enorme chaos van te maken. Daarbij gaat al snel wringen dat aan de personages en hun beweegredenen nauwelijks aandacht is besteed.
Wanneer de ontknoping zich aandient is die niet alleen vergezocht, maar ook nog eens uitermate belabberd uitgewerkt. Wanneer de contouren van Susana beter zichtbaar worden, lijkt het er even op dat de soapachtige verwikkelingen worden ingewisseld voor thrillerelementen. Die voorpret wordt echter alweer een scène later compleet de kop ingedrukt. El Tiempo de las Moscas gaat weliswaar vliegensvlug voorbij, maar had prima in een matige speelfilm van twee uur gepast.
