Recensie
NPO Start-serie 'Anoniem' seizoen 2: attentie buurtpreventie
Rotterdam is geen Los Angeles, hoe graag Diederik van Rooijen dat ook zouden willen.
Regie: Diederik Van Rooijen | Cast: Jeroen Spitzenberger (Jurre Jansen), Anniek Pheifer (Sarah Jansen), Mies van Rooijen (Ella Jansen), Sil van der Zwan (Boet Jansen), Marcel Hensema (Chris Cabo), Roeland Fernhout (Stef Cabo), Marieke Heebink (Claire van Zetten), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 45 minuten | Jaar: 2025
Twee jaar geleden begon Jurre Jansen een burgerwachtorganisatie die misdadigers aanpakte die door de mazen van de wet glipten. Gemaskerd en gewapend met knuppels en tasers spelen Jurre en een groep vrijwilligers "uit alle lagen van de samenleving" eigen rechter in de straten van Rotterdam. Maar hoe groter deze club, genaamd Anoniem, hoe groter de aandacht van de georganiseerde misdaad. Met name de gevangengenomen Chris Cabo en zijn mysterieuze opdrachtgever hebben nog een appeltje te schillen met Jurre en zijn gezinsleden.
De overactieve schrijver/regisseur/showrunner Diederik van Rooijen kijkt duidelijk heel veel Amerikaanse misdaadfilms en -series. Hij probeert telkens weer de grootschaligheid, flair en professionaliteit van zijn favoriete Hollywoodproducties naar het Nederlandse televisielandschap te vertalen. Daar slaagt hij de ene keer beter in (Penoza) dan de andere (Suga: Ride or Die). Anoniem is helaas een van zijn minst geslaagde pogingen en wordt in het tweede seizoen soms ronduit lachwekkend. Met deze serie overspeelt Van Rooijen zijn hand.
Maar laten we met het positieve beginnen. De productiewaardes van Anoniem zijn hoog voor Nederlandse begrippen. Er zijn dure locaties en decors, indrukwekkend wapentuig en andere attributen en groots opgezette actiescènes. De choreografie van de gevechten is prima en het camerawerk ook. Het doet allemaal haast Amerikaans aan en dat is als compliment bedoeld.
De problemen beginnen echter bij het verhaal en het script. Anoniem is in dit tweede seizoen een opeenstapeling van onwaarschijnlijke gebeurtenissen en rare, maar vooral onnodige plotwendingen waarvan het in een aantal gevallen lijkt alsof ze pas in een heel laat stadium in het scenario zijn verwerkt. Somehow […] returned.
Het malle uitgangspunt (een groep Batmans in Nederland, werkelijk waar?) wordt daarnaast in steeds vreemdere bochten gewrongen om de verschillende verhaallijnen maar lopend te houden. Om de haverklap krijgen mensen een pistool tegen het hoofd gedrukt, om dan toch door een telefoontje of een interventie van derden te worden ontzet. Op een gegeven moment zijn de wonderbaarlijke reddingen wel op, zou je denken.
Personages nemen daarnaast de domste beslissingen, die wel erg handig zijn voor het plot, en de politie schittert in de meeste gevallen door afwezigheid. Slechts een enkel duo rechercheurs – die natuurlijk constant achter de feiten aanlopen – houdt zich bezig met deze zaak. Voor dat laatste wordt op een gegeven moment wel een verklaring gegeven, maar dat maakt het plot er niet geloofwaardiger op, om het maar zachtjes uit te drukken.
Alle clichés van het genre worden dit seizoen op de personages losgelaten, met als toppunt de karakterisering van de grote gemenerik die aan de touwtjes trekt. Deze persoon draait klassieke muziek, speelt schaak en praat alleen in omineuze zinnen. Een levensechte, geprojecteerde AI-bot als persoonlijke bediende maakt het plaatje af. Op zich zijn de ambities van Van Rooijen om een antagonist van James Bond-achtige proporties op te voeren prijzenswaardig, maar het is een beetje jammer dat hij daarbij teruggrijpt op al die vreselijke gemeenplaatsen.
Een sterke cast zou Anoniem nog wel het bekijken waard maken, maar de acteerprestaties zijn op zijn zachtst gezegd wisselvallig. Jeroen Spitzenberger en Anniek Pheifer doen het prima als het echtpaar Jansen, maar de jonge garde laat het behoorlijk afweten. Het kan ook niet makkelijk zijn om de geforceerde zinnen – vaak in een irritante voice-over – op natuurlijke wijze uit je strot te krijgen. "Elke volgende zet wordt berekend door die supercomputer van haar." Het goede nieuws is dat er geen derde seizoen van Anoniem komt, al weet je het met de onlogica van dit soort verhalen nooit.
Twee jaar geleden begon Jurre Jansen een burgerwachtorganisatie die misdadigers aanpakte die door de mazen van de wet glipten. Gemaskerd en gewapend met knuppels en tasers spelen Jurre en een groep vrijwilligers "uit alle lagen van de samenleving" eigen rechter in de straten van Rotterdam. Maar hoe groter deze club, genaamd Anoniem, hoe groter de aandacht van de georganiseerde misdaad. Met name de gevangengenomen Chris Cabo en zijn mysterieuze opdrachtgever hebben nog een appeltje te schillen met Jurre en zijn gezinsleden.
De overactieve schrijver/regisseur/showrunner Diederik van Rooijen kijkt duidelijk heel veel Amerikaanse misdaadfilms en -series. Hij probeert telkens weer de grootschaligheid, flair en professionaliteit van zijn favoriete Hollywoodproducties naar het Nederlandse televisielandschap te vertalen. Daar slaagt hij de ene keer beter in (Penoza) dan de andere (Suga: Ride or Die). Anoniem is helaas een van zijn minst geslaagde pogingen en wordt in het tweede seizoen soms ronduit lachwekkend. Met deze serie overspeelt Van Rooijen zijn hand.
Maar laten we met het positieve beginnen. De productiewaardes van Anoniem zijn hoog voor Nederlandse begrippen. Er zijn dure locaties en decors, indrukwekkend wapentuig en andere attributen en groots opgezette actiescènes. De choreografie van de gevechten is prima en het camerawerk ook. Het doet allemaal haast Amerikaans aan en dat is als compliment bedoeld.
De problemen beginnen echter bij het verhaal en het script. Anoniem is in dit tweede seizoen een opeenstapeling van onwaarschijnlijke gebeurtenissen en rare, maar vooral onnodige plotwendingen waarvan het in een aantal gevallen lijkt alsof ze pas in een heel laat stadium in het scenario zijn verwerkt. Somehow […] returned.
Het malle uitgangspunt (een groep Batmans in Nederland, werkelijk waar?) wordt daarnaast in steeds vreemdere bochten gewrongen om de verschillende verhaallijnen maar lopend te houden. Om de haverklap krijgen mensen een pistool tegen het hoofd gedrukt, om dan toch door een telefoontje of een interventie van derden te worden ontzet. Op een gegeven moment zijn de wonderbaarlijke reddingen wel op, zou je denken.
Personages nemen daarnaast de domste beslissingen, die wel erg handig zijn voor het plot, en de politie schittert in de meeste gevallen door afwezigheid. Slechts een enkel duo rechercheurs – die natuurlijk constant achter de feiten aanlopen – houdt zich bezig met deze zaak. Voor dat laatste wordt op een gegeven moment wel een verklaring gegeven, maar dat maakt het plot er niet geloofwaardiger op, om het maar zachtjes uit te drukken.
Alle clichés van het genre worden dit seizoen op de personages losgelaten, met als toppunt de karakterisering van de grote gemenerik die aan de touwtjes trekt. Deze persoon draait klassieke muziek, speelt schaak en praat alleen in omineuze zinnen. Een levensechte, geprojecteerde AI-bot als persoonlijke bediende maakt het plaatje af. Op zich zijn de ambities van Van Rooijen om een antagonist van James Bond-achtige proporties op te voeren prijzenswaardig, maar het is een beetje jammer dat hij daarbij teruggrijpt op al die vreselijke gemeenplaatsen.
Een sterke cast zou Anoniem nog wel het bekijken waard maken, maar de acteerprestaties zijn op zijn zachtst gezegd wisselvallig. Jeroen Spitzenberger en Anniek Pheifer doen het prima als het echtpaar Jansen, maar de jonge garde laat het behoorlijk afweten. Het kan ook niet makkelijk zijn om de geforceerde zinnen – vaak in een irritante voice-over – op natuurlijke wijze uit je strot te krijgen. "Elke volgende zet wordt berekend door die supercomputer van haar." Het goede nieuws is dat er geen derde seizoen van Anoniem komt, al weet je het met de onlogica van dit soort verhalen nooit.
