Apple TV-serie 'Hijack' seizoen 2: 'Die Hard' op de Berlijnse U-Bahn, maar zonder humor

Regie: Jim Field Smith | Cast: Idris Elba (Sam Nelson), Christian Näthe (Otto), Toby Jones (Peter Faber), Archie Panjabi (Zahar Gahfoor), Christine Adams (Marsha Smith-Nelson), Max Beesley (Daniel O'Farrel), Christiane Paul (Winter), Elle McKay (Orla), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 39-56 minuten | Jaar: 2025

Hijack hanteert het Die Hard-concept: één man moet een gijzeling in een beperkte ruimte tot een goed einde brengen. Waar de klassieker met Bruce Willis de spanning slechts twee uur hoefde vol te houden, heeft deze serie de ambitie om het publiek een stuk langer te vermaken. In het eerste seizoen was er een gijzeling in een vliegtuig, in seizoen twee verplaatst de actie zich naar een Berlijnse metrotrein. De hamvraag: houden de makers het acht afleveringen vol zonder steken te laten vallen? Het antwoord: nee, maar toch wel een hele tijd.

Zakenonderhandelaar Sam Nelson reist om onduidelijke redenen naar Berlijn. Zijn huwelijk is om zeep en zijn zoon overleden. Wanneer hij de U-Bahn neemt, oogt hij opvallend nerveus en speurt hij voortdurend naar verdachte bewegingen. Al snel merkt hij dat er iets mis is met de bestuurder, die bezweet en verward overkomt. Sam confronteert hem, in de veronderstelling dat de man de metro wil kapen. Maar dan draait Sam de rollen om: hij kaapt zelf de metro en gijzelt de passagiers.

Zoals in de meeste genrefilms wordt in Hijack gretig leentjebuur gespeeld. Naast de enorme schaduw van Die Hard komt het idee van een metrokaping uit The Taking of Pelham One Two Three. Ook echo's van Nick of Time, Cellular, Non-Stop en The Commuter zijn duidelijk hoorbaar. In tegenstelling tot Die Hard wordt hier wel alles bloedserieus uitgespeeld. Dat is een nadeel, want het uitgangspunt is dusdanig absurd dat een vleugje humor en spitse oneliners de verteerbaarheid aanzienlijk hadden kunnen verhogen.

Van Hijack hoef je geen waterdicht plot of plausibele situaties te verwachten. Dit is geen filmische kunst, maar ongefilterde, uiterst traditionele popcornpulp met maar één doel: de kijker zonder onderbrekingen te laten doorkijken. In het eerste seizoen lukte dat behoorlijk goed. Het tempo lag hoog genoeg om te blijven hangen en geen kritische vragen te stellen. Ook seizoen twee houdt de spanning lange tijd vast, maar begint tegen de derde akte duidelijk te sputteren.

De ontknoping is ronduit een dooddoener. Scenarist George Kay slaagt er niet in om tot een bevredigende ontknoping te komen en grijpt terug naar een flauwe, clichématige climax die op geen enkel moment verrast. Nochtans zijn alle ingrediënten aanwezig, geholpen door een royaal budget. Seizoen twee ziet er opvallend duur uit en maakt goed gebruik van toeristische en iconische Berlijnse locaties. Die visuele rijkdom weet Kay echter niet te vertalen naar narratieve creativiteit.

Tot en met aflevering zes valt er nog genoeg plezier te beleven, wat vooral te danken is aan hoofdrolspeler Idris Elba. Hij levert weliswaar geen memorabele prestatie zoals in The Wire of Molly's Game, maar weet wel hoe hij een bordkartonnen personage leven kan inblazen. Dat is een talent dat weinig acteurs bezitten. Elba speelt in feite een variatie op zijn Luther-personage, een gekwelde man die het juiste wil doen in een criminele wereld. Zulke figuren zien we volop in politieseries, maar bij Elba geloof je dat hij van vlees en bloed is.

Een derde seizoen lijkt waarschijnlijk. Met het Die Hard-concept kan je veel variëren. Of de serie een lang leven beschoren is, zal afhangen van een originele invalshoek en vooral van een sterk einde. Het was alvast een interessante zet om van Nelson de kaper te maken, want dat hadden we nog niet gezien. De vraag is dus wat volgt: Nelson opnieuw als gijzelaar of als de stoorzender binnen een kaping? Dat dreigt echter gevaarlijk dicht bij de originele Die Hard te komen. Hopelijk nemen de showrunners de tijd voor een echt scherp script.