Recensie
Prime Video-serie 'Steal': piekt iets te vroeg, maar blijft het doorkijken waard
Sophie Turner probeert zich staande te houden tijdens een gijzeling met een onduidelijke inzet.
Regie: Hettie Macdonald, Sam Miller | Cast: Sophie Turner (Zara Dunne), Jacob Fortune-Lloyd (Rhys Covac), Archie Madekwe (Luke Selborn), Ellie James (Ellie Lloyd), Andrew Howard (Morgan Trahern), Patrick O'Kane (Duff Nichols), Harry Michell (Milo Carter-Walsh), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 46-54 minuten | Jaar: 2026
Het is duidelijk dat de makers van de zesdelige thriller Steal gaan voor een frisse aanpak. De eerste aflevering speelt zich volledig af op een kantoor en is zo goed als één doorlopende scène. In de tweede aflevering is er flink wat tijd gereserveerd voor een dialoogloze ontvoeringspoging. Daarna lijkt de inspiratie op, want de resterende vier afleveringen zijn vrij standaard. Maar gelukkig niet slecht.
Zara werkt voor een bedrijf dat onder meer aan pensioenbeheer doet. Op een dag lopen overvallers het bedrijfspand binnen die het personeel gijzelen en Zara en haar collega Luke opdragen om vijf miljard pond aan pensioengeld naar hun rekening over te boeken. Ze beschikken over dusdanig veel kennis dat er gegarandeerd een mol in het spel moet zijn.
Die eerste twee afleveringen lijken te beloven dat elke aflevering minimaal één lange, spannende, originele scène bevat. Helaas wordt die belofte niet waargemaakt. Toch kan Steal bogen op één zeer geslaagd aspect: de vraag wat hier in godsnaam aan de hand is. Deze overval gaat over meer dan alleen geld stelen. Het antwoord wordt kundig achter de hand gehouden.
Wat in de tussentijd uit de doeken wordt gedaan, is de hiërarchie binnen de groep overvallers. Alle overvallers moeten verantwoording afleggen bij een iemand uit hun gezelschap en ook die heeft weer iemand boven zich. Het is niet duidelijk waar die rangorde precies eindigt. Wel dat hoe lager je op de ladder staat, hoe meer je als voetveeg wordt behandeld.
Zowel Zara als de agent die het onderzoek leidt zijn typische Britse pessimisten. Zij baalt van haar baan en heeft een toxische moeder, hij heeft een gokverslaving die hem meer gekost heeft dan alleen geld. Echter, bij het zien van hun woningen vraag je je af wat ze nou lopen te mekkeren. Vooral de agent: die woont in een ruim appartement aan de Thames. Evengoed zijn het driedimensionale personages met genoeg positieve kwaliteiten om met ze mee te leven.
Minder sterk is het subplot rondom Zara's collega Luke, dat achteraf gezien vrij weinig om het lijf heeft en dient vooral dient als opvulling. De intrigerende kanten van het plot draaien om Zara, die al snel doorheeft dat haar leven in gevaar is en ze niet anders kan dan iedereen geven waar ze om vragen. Maar daarbij probeert ze wel steeds antwoorden te krijgen. Ze sluipt door de situatie op een manier die de minste kleerscheuren oplevert.
Het is een passende rol voor Sophie Turner, die in Game of Thrones ging van mak prinsesje naar koningin die de teugels in handen nam. Haar tegenspeler Jacob Fortune-Lloyd acteert prima, maar heeft aanvankelijk een arrogantie die niet past bij de rol. Pas wanneer zijn personage wat kwetsbaarder wordt, is het makkelijker meeleven.
Ook Londen komt leuk in beeld. Op een paar iconische moderne kantoorgebouwen na worden alle uitgekauwde plekjes vermeden. Al helemaal opvallend anders is de muziek: een lekker elektronisch gebeuren, in plaats van de gebruikelijke duistere tonen. Haast techno, alleen dan zonder de beat. De muziek is aanwezig, maar nooit té en zeker niet continu.
De slotaflevering stelt het uitspelen van de laatste kaarten zo lang mogelijk uit. Wanneer dat uiteindelijk toch gebeurt, gaat jammer genoeg alle subtiliteit overboord: de kern van het verhaal wordt letterlijk uitgesproken in een monoloog. Maar in ieder geval wordt daarmee een relevante boodschap verkondigd. Steal zal de wereld niet veranderen, maar herinnert ons er in die slotfase wel aan in wat voor wereld we leven.
Het is duidelijk dat de makers van de zesdelige thriller Steal gaan voor een frisse aanpak. De eerste aflevering speelt zich volledig af op een kantoor en is zo goed als één doorlopende scène. In de tweede aflevering is er flink wat tijd gereserveerd voor een dialoogloze ontvoeringspoging. Daarna lijkt de inspiratie op, want de resterende vier afleveringen zijn vrij standaard. Maar gelukkig niet slecht.
Zara werkt voor een bedrijf dat onder meer aan pensioenbeheer doet. Op een dag lopen overvallers het bedrijfspand binnen die het personeel gijzelen en Zara en haar collega Luke opdragen om vijf miljard pond aan pensioengeld naar hun rekening over te boeken. Ze beschikken over dusdanig veel kennis dat er gegarandeerd een mol in het spel moet zijn.
Die eerste twee afleveringen lijken te beloven dat elke aflevering minimaal één lange, spannende, originele scène bevat. Helaas wordt die belofte niet waargemaakt. Toch kan Steal bogen op één zeer geslaagd aspect: de vraag wat hier in godsnaam aan de hand is. Deze overval gaat over meer dan alleen geld stelen. Het antwoord wordt kundig achter de hand gehouden.
Wat in de tussentijd uit de doeken wordt gedaan, is de hiërarchie binnen de groep overvallers. Alle overvallers moeten verantwoording afleggen bij een iemand uit hun gezelschap en ook die heeft weer iemand boven zich. Het is niet duidelijk waar die rangorde precies eindigt. Wel dat hoe lager je op de ladder staat, hoe meer je als voetveeg wordt behandeld.
Gerelateerd nieuws
Zowel Zara als de agent die het onderzoek leidt zijn typische Britse pessimisten. Zij baalt van haar baan en heeft een toxische moeder, hij heeft een gokverslaving die hem meer gekost heeft dan alleen geld. Echter, bij het zien van hun woningen vraag je je af wat ze nou lopen te mekkeren. Vooral de agent: die woont in een ruim appartement aan de Thames. Evengoed zijn het driedimensionale personages met genoeg positieve kwaliteiten om met ze mee te leven.
Minder sterk is het subplot rondom Zara's collega Luke, dat achteraf gezien vrij weinig om het lijf heeft en dient vooral dient als opvulling. De intrigerende kanten van het plot draaien om Zara, die al snel doorheeft dat haar leven in gevaar is en ze niet anders kan dan iedereen geven waar ze om vragen. Maar daarbij probeert ze wel steeds antwoorden te krijgen. Ze sluipt door de situatie op een manier die de minste kleerscheuren oplevert.
Het is een passende rol voor Sophie Turner, die in Game of Thrones ging van mak prinsesje naar koningin die de teugels in handen nam. Haar tegenspeler Jacob Fortune-Lloyd acteert prima, maar heeft aanvankelijk een arrogantie die niet past bij de rol. Pas wanneer zijn personage wat kwetsbaarder wordt, is het makkelijker meeleven.
Ook Londen komt leuk in beeld. Op een paar iconische moderne kantoorgebouwen na worden alle uitgekauwde plekjes vermeden. Al helemaal opvallend anders is de muziek: een lekker elektronisch gebeuren, in plaats van de gebruikelijke duistere tonen. Haast techno, alleen dan zonder de beat. De muziek is aanwezig, maar nooit té en zeker niet continu.
De slotaflevering stelt het uitspelen van de laatste kaarten zo lang mogelijk uit. Wanneer dat uiteindelijk toch gebeurt, gaat jammer genoeg alle subtiliteit overboord: de kern van het verhaal wordt letterlijk uitgesproken in een monoloog. Maar in ieder geval wordt daarmee een relevante boodschap verkondigd. Steal zal de wereld niet veranderen, maar herinnert ons er in die slotfase wel aan in wat voor wereld we leven.
