Prime Video-serie 'Fallout' seizoen 2: nog steeds een sublieme gameverfilming

Regie: Frederick E. O. Toye, Liz Friedlander, Stephen Williams | Cast: Ella Purnell (Lucy MacLean), Walton Goggins (Cooper/The Ghoul), Kyle MacLachlan (Hank MacLean), Aaron Moten (Maximus), Johnny Pemberton (Thaddeus), Moises Arias (Norm MacLean), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 49-63 minuten | Jaar: 2025-2026

Verfilmingen van populaire videogames pakken vaak slecht uit, maar soms zit er een voltreffer tussen. In de laatste categorie vallen producties als Arcane, The Last of Us en – toch wel onverwachts – Fallout, waarvan het eerste seizoen twee jaar geleden op Prime Video uitkwam. Wie had ooit gedacht dat de avonturen van de wijdogige Lucy MacLean zoveel kijkers zou trekken?

Een echt succesvolle gameverfilming weet niet alleen fans van het bronmateriaal te behagen, maar ook een nieuw publiek aan te spreken. Sinds 2024 worden niet alleen de fanatieke gamers warm van de bezigheden van Lucy, Maximus, Cooper, Stephanie, Norm en Hank, maar worden zij wekelijks gevolgd door kijkers uit alle lagen van de bevolking. Althans, degenen die houden van post-apocalyptische gekkigheid in jarenvijftigstijl.

Het tweede seizoen van Fallout gaat vrolijk verder waar het eerste is geëindigd, midden in het verhaal. Cooper zoekt zijn vrouw en dochter, Lucy zoekt haar vader, Maximus zoekt Lucy en iedereen zoekt naar antwoorden. Ja, er wordt heel wat afgereisd in het Amerika van na de nucleaire oorlog. Of was het eigenlijk wel een oorlog? Heb je daar niet meerdere partijen voor nodig?

Oorlog is het in elk geval wél in de wereld die is overgebleven na de val van al die kernbommen. De verwoeste steden, de woestenij en zelfs de blauwe lucht herbergen allerlei fracties, mutanten, eenzame schutters en ander gespuis dat elkaar naar het leven staat. Iedereen schiet op iedereen, terwijl kruisiging, kannibalisme en zombificatie minder zeldzaam zijn dan gezond is voor de mens. Las Vegas, Los Angeles en de Vaults bieden hun burgers een verwrongen samenleving, waarin – zoals altijd in post-apocalyptische werelden – het recht van de sterkste geldt.

We ontwaren steeds meer details van het geheim achter de nucleaire apocalyps, het (werkelijke) doel van de Vaults en de rol van alle protagonisten en antagonisten hierin. In flashbacks zien we de levens van Cooper en Hank van voor de bom, waarbij vooral het achtergrondverhaal van The Ghoul een diepgaand, emotioneel gebeuren is. Dit wordt mooi gestalte gegeven door Walton Goggins, die zowel met als zonder gezichtsprothese imponeert.

Goggins kreeg terecht een Emmy-nominatie voor zijn verschijning in seizoen één, maar hem uitlichten zou de rest van de cast tekortdoen. Aaron Moten, Moises Arias, Kyle MacLachlan, Annabel O'Hagan en ga zo maar door; ze leveren allemaal puik werk. Zelfs Macaulay Culkin is uit het vet gehaald voor een rol die hij zo slecht speelt dat het weer goed wordt. Zijn aanwezigheid past perfect bij de ridicule, campy sfeer. Niets is te maf (gemuteerde Elvis-imitators of een club voor inteeltproducten, bijvoorbeeld) en toch is deze hele wereld coherent en zijn de gebeurtenissen op hun eigen manier logisch.

Wel is het verhaal verder vertakt, waardoor we met elk afzonderlijk personage steeds minder tijd doorbrengen. De schrijvers hebben blijkbaar moeite om afscheid te nemen van hun oogappeltjes, dus ploetert iedereen vrolijk verder, wat soms wel vreemd is in een wereld zo vol dood en verderf. Wat de bodycount natuurlijk ook niet opdrijft, is dat de ghouls in deze wereld onsterfelijk zijn. Staak door je buik? Geen probleem, hoor.

Eigenlijk had dit tweede seizoen een paar afleveringen meer moeten hebben om elk personage volledig tot zijn of haar recht te laten komen, want de flashbacks eisen veel aandacht op. Door alle achtergrondverhalen en zijpaden raken de zoektochten van Maximus en Lucy soms wat ondergesneeuwd. Vooral jammer voor die laatste, want het personage van Ella Purnell is toch de publiekstrekker van dit avontuur.

Of ze nu de stem van de maniakale Jinx in Arcane verzorgt, een lijk speelt in Yellowjackets of een muurbloempje in Sweetpea, Purnell brengt altijd een overdosis charisma en sympathie naar je televisie. Haar personages beginnen vaak als slachtoffer, maar weten de kijker gaandeweg mee te nemen op een reis van bevrijding en zelfontplooiing. We zijn altijd vóór Purnell, waarbij het natuurlijk helpt dat ze een plaatje is. Bijna letterlijk, want met haar scherpe trekken en grote ogen lijkt ze een vleesgeworden animefiguur.

Gelukkig hangt er nog meer Fallout in de lucht en zullen we over een jaartje of anderhalf vast op de volgende avonturen van Lucy en haar kompanen worden getrakteerd. Een goede zaak, want deze prachtig vormgegeven wereld met al zijn kleurrijke bewoners gaat nog lang niet vervelen.