Recensie
Netflix-serie 'Les Lionnes': vlotte serie met een kleine identiteitscrisis
Kan niet kiezen tussen komedie en thriller, maar weet toch een pakkend verhaal te vertellen.
Regie: Olivier Rosemberg | Cast: Rebecca Marder (Rosalie), Zoé Marchal (Kim), Pascale Arbillot (Chloé), Jonathan Cohen (Monsieur Castel), Naidra Ayadi (Sofia), Sami Outalbali (Malik), François Damiens (Burgemeester Marionnaud), Tya Deslauriers (Alex), e.a.| Afleveringen: 8 | Speelduur: 35-55 minuten | Jaar: 2026
Les Lionnes laat zich lastig vastpinnen. De Franse serie beweegt zich ergens tussen komedie, misdaaddrama en thriller. De makers er zelf ook niet helemaal aan uit te zijn gekomen. Dat levert een serie op die voortdurend in beweging is: snel, grappig en soms spannend, maar ook opvallend verslavend. Tegelijkertijd wringt het gebrek aan duidelijke keuzes. Les Lionnes is véél en is daardoor niet te labelen.
Centraal staat een groep vrouwen die het niet breed heeft en besluit het heft in eigen handen te nemen. Wat begint met bankovervallen, groeit uit tot een openlijke confrontatie met georganiseerde misdaad en een corrupte burgemeester. De serie zet sterk in op vrouwelijke daadkracht. Dit zijn geen slachtoffers of bijfiguren, maar vrouwen die handelen, plannen en risico's nemen. Met een gebrek aan ervaring welteverstaan. Dat maakt Les Lionnes direct aantrekkelijk, zeker voor kijkers die genoeg hebben van passieve of stereotiepe vrouwelijke personages.
Het tempo ligt hoog. De gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op en houden de kijker scherp. Lange stiltes of uitgebreide karakterstudies ontbreken vrijwel volledig. Alles is gericht op voortgang en prikkels. Dat werkt uitstekend op het niveau van entertainment: de serie kijkt makkelijk weg en nodigt uit tot doorkijken. De dopaminefactor is hoog, zoals dat tegenwoordig heet, en het gevarieerde verhaal past daarmee naadloos in het huidige streaminglandschap.
Een belangrijk pluspunt is de cast. Het acteerwerk is overtuigend en consistent sterk. De onderlinge chemie tussen de vrouwen voelt geloofwaardig. Emoties worden niet overdreven aangezet, maar ook niet weggemoffeld. Juist doordat de acteurs hun personages serieus nemen, blijft de serie overeind op momenten waarop het script begint te wankelen. Zonder deze cast zou Les Lionnes een stuk minder overtuigend zijn.
Die wankeling zit vooral in de toon. De serie schakelt voortdurend tussen humor en spanning. Het ene moment kijk je naar een luchtige, amper serieus te nemen scène en het volgende moment wordt de dreiging opgevoerd en krijgt het verhaal een thrillerachtige lading. Op zichzelf is die combinatie niet verkeerd, maar het voelt regelmatig alsof de serie zomaar ineens van genre wisselt. De makers lijken geen definitieve keuze te hebben gemaakt, en dat zorgt voor onrust en onduidelijkheid.
Sommige spannende momenten missen daardoor impact, omdat ze direct worden gevolgd door een humoristisch element. De spanning kan daardoor niet volledig serieus genomen worden. Omgekeerd worden komische scènes soms onderbroken door plotselinge ernst, zonder dat die overgang goed wordt voorbereid. Het plot is continu vermakelijk, maar mist af en toe focus.
Ook technisch is niet alles even geslaagd. Met name de montage van special effects laat te wensen over. Visuele effecten ogen soms nogal goedkoop en halen de kijker even uit het verhaal. In een serie die zo leunt op tempo en geloofwaardigheid is dat jammer. Het zijn geen constante missers, maar ze vallen genoeg op om storend te zijn.
Toch blijft het verhaal overeind, dankzij haar energie. Het verhaal neemt zichzelf niet te serieus, maar is toch spannend en boeiend. De thematiek rondom macht, corruptie en solidariteit wordt niet diepgravend uitgewerkt, maar wel helder gepositioneerd. De boodschap is duidelijk: deze vrouwen laten zich niet langer wegduwen of onderschatten. Dat maakt de serie herkenbaar en aantrekkelijk, ook als niet alles narratief perfect is uitgewerkt.
Les Lionnes is daarmee geen serie die uitblinkt in subtiliteit of thematische diepgang. Wat ze wel biedt, is een strak tempo, sterke acteerprestaties en een verhaal dat je blijft meeslepen, ondanks de nodige verwarring rondom het genre en de insteek. Het identiteitsprobleem is duidelijk voelbaar, maar niet op een vervelende manier. Wel leent het plot zich uitstekend voor een serieuze thriller, waarmee de makers ongetwijfeld beter hadden kunnen scoren.
Wie op zoek is naar hoogwaardig drama zal in deze serie dus niet alles vinden wat hij zoekt. Maar wie zin heeft in een energieke, vrouwelijke misdaadserie met vaart, humor en lef, zit met Les Lionnes helemaal goed.
Les Lionnes laat zich lastig vastpinnen. De Franse serie beweegt zich ergens tussen komedie, misdaaddrama en thriller. De makers er zelf ook niet helemaal aan uit te zijn gekomen. Dat levert een serie op die voortdurend in beweging is: snel, grappig en soms spannend, maar ook opvallend verslavend. Tegelijkertijd wringt het gebrek aan duidelijke keuzes. Les Lionnes is véél en is daardoor niet te labelen.
Centraal staat een groep vrouwen die het niet breed heeft en besluit het heft in eigen handen te nemen. Wat begint met bankovervallen, groeit uit tot een openlijke confrontatie met georganiseerde misdaad en een corrupte burgemeester. De serie zet sterk in op vrouwelijke daadkracht. Dit zijn geen slachtoffers of bijfiguren, maar vrouwen die handelen, plannen en risico's nemen. Met een gebrek aan ervaring welteverstaan. Dat maakt Les Lionnes direct aantrekkelijk, zeker voor kijkers die genoeg hebben van passieve of stereotiepe vrouwelijke personages.
Het tempo ligt hoog. De gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op en houden de kijker scherp. Lange stiltes of uitgebreide karakterstudies ontbreken vrijwel volledig. Alles is gericht op voortgang en prikkels. Dat werkt uitstekend op het niveau van entertainment: de serie kijkt makkelijk weg en nodigt uit tot doorkijken. De dopaminefactor is hoog, zoals dat tegenwoordig heet, en het gevarieerde verhaal past daarmee naadloos in het huidige streaminglandschap.
Een belangrijk pluspunt is de cast. Het acteerwerk is overtuigend en consistent sterk. De onderlinge chemie tussen de vrouwen voelt geloofwaardig. Emoties worden niet overdreven aangezet, maar ook niet weggemoffeld. Juist doordat de acteurs hun personages serieus nemen, blijft de serie overeind op momenten waarop het script begint te wankelen. Zonder deze cast zou Les Lionnes een stuk minder overtuigend zijn.
Die wankeling zit vooral in de toon. De serie schakelt voortdurend tussen humor en spanning. Het ene moment kijk je naar een luchtige, amper serieus te nemen scène en het volgende moment wordt de dreiging opgevoerd en krijgt het verhaal een thrillerachtige lading. Op zichzelf is die combinatie niet verkeerd, maar het voelt regelmatig alsof de serie zomaar ineens van genre wisselt. De makers lijken geen definitieve keuze te hebben gemaakt, en dat zorgt voor onrust en onduidelijkheid.
Sommige spannende momenten missen daardoor impact, omdat ze direct worden gevolgd door een humoristisch element. De spanning kan daardoor niet volledig serieus genomen worden. Omgekeerd worden komische scènes soms onderbroken door plotselinge ernst, zonder dat die overgang goed wordt voorbereid. Het plot is continu vermakelijk, maar mist af en toe focus.
Ook technisch is niet alles even geslaagd. Met name de montage van special effects laat te wensen over. Visuele effecten ogen soms nogal goedkoop en halen de kijker even uit het verhaal. In een serie die zo leunt op tempo en geloofwaardigheid is dat jammer. Het zijn geen constante missers, maar ze vallen genoeg op om storend te zijn.
Toch blijft het verhaal overeind, dankzij haar energie. Het verhaal neemt zichzelf niet te serieus, maar is toch spannend en boeiend. De thematiek rondom macht, corruptie en solidariteit wordt niet diepgravend uitgewerkt, maar wel helder gepositioneerd. De boodschap is duidelijk: deze vrouwen laten zich niet langer wegduwen of onderschatten. Dat maakt de serie herkenbaar en aantrekkelijk, ook als niet alles narratief perfect is uitgewerkt.
Les Lionnes is daarmee geen serie die uitblinkt in subtiliteit of thematische diepgang. Wat ze wel biedt, is een strak tempo, sterke acteerprestaties en een verhaal dat je blijft meeslepen, ondanks de nodige verwarring rondom het genre en de insteek. Het identiteitsprobleem is duidelijk voelbaar, maar niet op een vervelende manier. Wel leent het plot zich uitstekend voor een serieuze thriller, waarmee de makers ongetwijfeld beter hadden kunnen scoren.
Wie op zoek is naar hoogwaardig drama zal in deze serie dus niet alles vinden wat hij zoekt. Maar wie zin heeft in een energieke, vrouwelijke misdaadserie met vaart, humor en lef, zit met Les Lionnes helemaal goed.
