Recensie
NPO Start-serie 'This Is Not a Murder Mystery': wie een komedie verwacht komt bedrogen uit
Laat de titel je niet bedotten: dit is wel degelijk een moordmysterie.
Regie: Hans Herbots, Matthias Lebeer | Cast: Pierre Gervais (René Magritte), Donna Banya (Mary Quant), Iñaki Mur (Salvador Dalí), Florence Hall (Lee Miller), Stephen Tompkinson (John Thistletwaite), Frank Bourke (Man Ray), Mike Hoffmann (Max Ernst), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 49-52 minuten | Jaar: 2025
René Magritte was een Brusselse kunstenaar wiens schilderijen wereldberoemd werden. Een daarvan toont een pijp met daaronder in het Frans de tekst: "Dit is geen pijp." This Is Not a Murder Mystery vertelt een compleet uit de duim gezogen verhaaltje, met bekende kunstenaars als de personages. De hoofdrol is voor Magritte, vandaar de titel. Hij was een surrealist, maar de toon van deze serie is simpelweg bizar.
Het geheel presenteert zich als een komedie. Het basisgegeven alleen al: opkomende surrealistische kunstenaars, die zullen uitgroeien tot grote namen, komen bij elkaar in een Brits landhuis, waar ineens doden beginnen te vallen. Deze mensen bestonden echt, maar dit is ze nooit overkomen. Zelfs de titel klinkt lollig. Toch is de serie voornamelijk een doodserieus en somber gebeuren.
Magritte en enkele anderen, waaronder Salvador Dalí, arriveren op een maandag in 1936 en zullen op vrijdag hun werk tentoonstellen en verkopen. Op de eerste avond vieren ze een feestje, waarna Magritte de volgende ochtend ontwaakt naast een lijk. Het evenement gaat door, ondanks dat er meerdere moorden plaatsvinden, en ondertussen helpt Magritte de onderzoekende rechercheurs om zijn onschuld te bewijzen.
Een verhoor tussen de agenten en fotografe Lee Miller is een goed voorbeeld van hoe deze serie haar stem niet kan vinden. Tijdens het gesprek geeft Lee aan dat ze deze week hier is en volgende week een interview heeft met Adolf Hitler. Een van de agenten zegt: "We have a few questions." Lee vraagt: "For me or Hitler?" Best grappig, maar de scène gaat gepaard met duistere en onheilspellende achtergrondmuziek. Volstrekt misplaatst.
Even later vindt een serieus gesprek plaats tussen de kunstenaars, maar kennelijk vond men het nodig om daar dan weer een vrolijk deuntje onder te stoppen. De muziek slaat vrijwel iedere keer de plank volledig mis en houdt nooit op. Dit is weer zo'n serie die je geen seconde stilte gunt. Het script en de regie maken het er niet beter op, want er wordt ontoepasselijk gewisseld tussen luchtigheid en zware, deprimerende emoties (zelfmoord, overleden baby, etc.)
Hoofrolspeler Pierre Gervais als Magritte kan niet bekoren. De jongeman heeft maar één gezichtsuitdrukking en bijbehorende spreektoon. Dat de echte Magritte zijn moeder aan zelfmoord verloor, wordt in de serie verwerkt door steeds flashbacks te tonen van haar lijk dat uit het water wordt gevist terwijl hij als jong jochie toekijkt. Maar een acteur die zes afleveringen lang emotieloos kijkt werkt op de zenuwen.
De titel misleidt niet slechts qua toon, maar is ook ronduit onwaar. Dit is wél een moordmysterie. Waarschijnlijk dachten de makers dat die titel een briljante vondst was, omdat dit verhaal niet waargebeurd is. Maar dat geldt toch ook voor elk Sherlock Holmes- en Miss Marple-verhaal? En waar Arthur Conan Doyle en Agatha Christie hun moordmysteries onderhoudend en spannend maakten, is This Is Not a Murder Mystery een duf gebeuren.
Wat de serie wil vertellen, is een raadsel. In de laatste aflevering is er plots volop sprake van rijk versus arm en de arrogantie van degenen zonder geldzorgen. Deze thematiek valt volledig uit de lucht. De uiteindelijke verklaring is best aardig bedacht (en tegelijkertijd flauw), maar wie naderhand probeert uit te vogelen hoe alle moorden precies werden uitgevoerd, zal het niet kunnen rijmen met wat de serie presenteert.
Wel is duidelijk wat men wilde maken: een fictief moordmysterie met beroemde kunstenaars als personages. Maar het eindproduct is op meerdere fronten niet geslaagd. Het plot is niet spannend, de acteurs maken geen indruk en de lange afleveringen voelen nog veel langer. Een betere titel zou zijn geweest: 'This Is Not a Very Good Murder Mystery'.
René Magritte was een Brusselse kunstenaar wiens schilderijen wereldberoemd werden. Een daarvan toont een pijp met daaronder in het Frans de tekst: "Dit is geen pijp." This Is Not a Murder Mystery vertelt een compleet uit de duim gezogen verhaaltje, met bekende kunstenaars als de personages. De hoofdrol is voor Magritte, vandaar de titel. Hij was een surrealist, maar de toon van deze serie is simpelweg bizar.
Het geheel presenteert zich als een komedie. Het basisgegeven alleen al: opkomende surrealistische kunstenaars, die zullen uitgroeien tot grote namen, komen bij elkaar in een Brits landhuis, waar ineens doden beginnen te vallen. Deze mensen bestonden echt, maar dit is ze nooit overkomen. Zelfs de titel klinkt lollig. Toch is de serie voornamelijk een doodserieus en somber gebeuren.
Magritte en enkele anderen, waaronder Salvador Dalí, arriveren op een maandag in 1936 en zullen op vrijdag hun werk tentoonstellen en verkopen. Op de eerste avond vieren ze een feestje, waarna Magritte de volgende ochtend ontwaakt naast een lijk. Het evenement gaat door, ondanks dat er meerdere moorden plaatsvinden, en ondertussen helpt Magritte de onderzoekende rechercheurs om zijn onschuld te bewijzen.
Een verhoor tussen de agenten en fotografe Lee Miller is een goed voorbeeld van hoe deze serie haar stem niet kan vinden. Tijdens het gesprek geeft Lee aan dat ze deze week hier is en volgende week een interview heeft met Adolf Hitler. Een van de agenten zegt: "We have a few questions." Lee vraagt: "For me or Hitler?" Best grappig, maar de scène gaat gepaard met duistere en onheilspellende achtergrondmuziek. Volstrekt misplaatst.
Even later vindt een serieus gesprek plaats tussen de kunstenaars, maar kennelijk vond men het nodig om daar dan weer een vrolijk deuntje onder te stoppen. De muziek slaat vrijwel iedere keer de plank volledig mis en houdt nooit op. Dit is weer zo'n serie die je geen seconde stilte gunt. Het script en de regie maken het er niet beter op, want er wordt ontoepasselijk gewisseld tussen luchtigheid en zware, deprimerende emoties (zelfmoord, overleden baby, etc.)
Hoofrolspeler Pierre Gervais als Magritte kan niet bekoren. De jongeman heeft maar één gezichtsuitdrukking en bijbehorende spreektoon. Dat de echte Magritte zijn moeder aan zelfmoord verloor, wordt in de serie verwerkt door steeds flashbacks te tonen van haar lijk dat uit het water wordt gevist terwijl hij als jong jochie toekijkt. Maar een acteur die zes afleveringen lang emotieloos kijkt werkt op de zenuwen.
De titel misleidt niet slechts qua toon, maar is ook ronduit onwaar. Dit is wél een moordmysterie. Waarschijnlijk dachten de makers dat die titel een briljante vondst was, omdat dit verhaal niet waargebeurd is. Maar dat geldt toch ook voor elk Sherlock Holmes- en Miss Marple-verhaal? En waar Arthur Conan Doyle en Agatha Christie hun moordmysteries onderhoudend en spannend maakten, is This Is Not a Murder Mystery een duf gebeuren.
Wat de serie wil vertellen, is een raadsel. In de laatste aflevering is er plots volop sprake van rijk versus arm en de arrogantie van degenen zonder geldzorgen. Deze thematiek valt volledig uit de lucht. De uiteindelijke verklaring is best aardig bedacht (en tegelijkertijd flauw), maar wie naderhand probeert uit te vogelen hoe alle moorden precies werden uitgevoerd, zal het niet kunnen rijmen met wat de serie presenteert.
Wel is duidelijk wat men wilde maken: een fictief moordmysterie met beroemde kunstenaars als personages. Maar het eindproduct is op meerdere fronten niet geslaagd. Het plot is niet spannend, de acteurs maken geen indruk en de lange afleveringen voelen nog veel langer. Een betere titel zou zijn geweest: 'This Is Not a Very Good Murder Mystery'.
