Recensie
Disney+-serie 'The Testaments': vervolg op ‘The Handmaid’s Tale’ maakt sterk statement over vrouwelijke kracht en seksueel misbruik
De nieuwe serie met een verbluffende Chase Infiniti als stralend middelpunt brengt ons hopelijk verlossing.
Regie: Mike Barker, Quyen Tran, Jet Wilkinson, e.a.| Cast: Chase Infiniti (Agnes), Lucy Halliday (Daisy), Ann Dowd (Aunt Lydia), Rowan Blanchard (Shunammite), Brad Alexander (Garth), Mattea Conforti (Becka), Mabel Li (Aunt Vidala), e.a. | Afleveringen: 10 | Speelduur: 37-59 minuten | Jaar: 2026
Margaret Atwood zegt dat alles in haar bestseller The Handmaid's Tale op een of andere wijze al eens gebeurde in de wereldgeschiedenis. Haar naargeestige epos over de rebellie tegen verstikkend religieus fundamentalisme, waarbij genderrollen eeuwen terug in de tijd worden geworpen, is vergeven van wreedheid en een juist goddeloos gebrek aan genade. De gelijknamige serie doofde na zes seizoenen uit als een nachtkaars, maar nu biedt vervolg The Testaments verlossing.
Veel liefhebbers waren teleurgesteld in het onbevredigende einde waarmee ze zich na zesenzestig afleveringen toch wat afgescheept voelden. Twee jaar nadat The Handmaid's Tale voor de serieliefhebber verscheen, bracht de Canadese schrijfster een vervolg uit. Nu de verfilming van The Testaments met een eerste seizoen het licht heeft gezien, blijkt de matige afloop van de eerste serie grotendeels verzacht te worden. Kennis van The Handmaid’s Tale wordt verondersteld, omdat er voor nieuwkomers anders te weinig duiding, uitleg en context zal zijn.
Het verhaal was namelijk nog niet af. We zijn vijftien jaar verder. De religieus fundamentalistische republiek Gilead is weliswaar nog springlevend, maar de barsten van het regime worden steeds groter en lastiger te lijmen. Over dienstmaagden wordt weliswaar zo af en toe gerept, maar hier ligt niet meer het accent op. De iconische outfits en witte kappen komen geen moment in beeld. Atwood richt zich op de jonge generatie vrouwen die met hun eerste menstruatie 'rijp' worden geacht.
De jongedames worden als dochters van Commanders klaargestoomd om hun taken als echtgenotes gedwee te kunnen vervullen. Het hoogst haalbare doel is een smakeloos gearrangeerd huwelijk met een andere Commander, zodra hun ‘rijpheid’ intreedt. Een eliteschool, geleid door Aunt Lydia (een van de weinige personages die Atwood meenam in haar vervolg), draagt hier zorg voor.
Het duurt even voordat de nieuwe orde binnen Gilead duidelijk wordt. Het kleurgebruik in de nieuwe serie werkt hier verraderlijk. Weliswaar bungelen onder de bruggen nog de lichamen van de ongelovigen, net als in The Handmaid’s Tale, maar de donkere sepiatinten van die serie hebben plaatsgemaakt voor heldere primaire kleuren. De zon lijkt vaker te schijnen. Dit past bij de jongere generatie, bij wie de gruwelijkheden worden weggehouden.
Om de puberende generatie een gezicht te geven wordt de vrome Agnes geïntroduceerd. Als geadopteerde dochter van een Commander neemt ze net als haar leeftijdsgenoten haar toekomstige lotsbestemming uitermate serieus. Haar zekerheden worden echter op de proef gesteld door de komst van de rebelse Daisy. Zij is een ‘Pearl’, een van buiten Gilead afkomstige jonge vrouw. Ondertussen bereidt het Mayday-verzet vanuit Canada een grote slag voor.
De aanpak van deze tweede serie is intiemer en persoonlijker. Agnes, een sterke rol van One Battle After Another-talent Chase Infiniti, ondergaat complexe emoties die eigenlijk elke gewone puber ook doormaakt. Maar dan binnen een verstikkend systeem dat deze alleen maar heviger maakt. Want wat als je verliefd wordt, terwijl uithuwelijking om de hoek ligt? Hoe ver moet je als door religie geïndoctrineerd jong meisje meegaan in wat de eenzijdige autocratie je vertelt over de positie van mannen? De jonge vrouwen worden bovendien geconfronteerd met een machtige man die zijn handen niet thuis kan houden.
Het is duidelijk dat The Testaments staat voor een nieuwe generatie vrouwen die hoop bieden en zich niet langer de mond laten snoeren. Atwoods bronmateriaal schurkt niet alleen tegen het Amerika onder MAGA aan, maar maakt ook een krachtig statement tegen de ongebreidelde macht van toxische masculiniteit en de gevaren van seksueel misbruik. Juist nu moeten de vrouwen zich meer dan eens verenigen, want de mannen hebben laten zien dat ze deze planeet niet kunnen runnen.
Al in de eerste aflevering zien we een oude bekende terug, wat onderstreept dat het verzet verre van verstomd is. De twijfel en frustratie die de zes seizoenen The Handmaid’s Tale achterlieten verdwijnen, doordat de losse eindjes die nog overbleven in deze vervolgserie alsnog worden opgepakt. Zo voelt dit als het begin van een verlossing. De nieuwe generatie die The Testaments inkleurt snakt hier eveneens naar. Het begin is er.
Margaret Atwood zegt dat alles in haar bestseller The Handmaid's Tale op een of andere wijze al eens gebeurde in de wereldgeschiedenis. Haar naargeestige epos over de rebellie tegen verstikkend religieus fundamentalisme, waarbij genderrollen eeuwen terug in de tijd worden geworpen, is vergeven van wreedheid en een juist goddeloos gebrek aan genade. De gelijknamige serie doofde na zes seizoenen uit als een nachtkaars, maar nu biedt vervolg The Testaments verlossing.
Veel liefhebbers waren teleurgesteld in het onbevredigende einde waarmee ze zich na zesenzestig afleveringen toch wat afgescheept voelden. Twee jaar nadat The Handmaid's Tale voor de serieliefhebber verscheen, bracht de Canadese schrijfster een vervolg uit. Nu de verfilming van The Testaments met een eerste seizoen het licht heeft gezien, blijkt de matige afloop van de eerste serie grotendeels verzacht te worden. Kennis van The Handmaid’s Tale wordt verondersteld, omdat er voor nieuwkomers anders te weinig duiding, uitleg en context zal zijn.
Het verhaal was namelijk nog niet af. We zijn vijftien jaar verder. De religieus fundamentalistische republiek Gilead is weliswaar nog springlevend, maar de barsten van het regime worden steeds groter en lastiger te lijmen. Over dienstmaagden wordt weliswaar zo af en toe gerept, maar hier ligt niet meer het accent op. De iconische outfits en witte kappen komen geen moment in beeld. Atwood richt zich op de jonge generatie vrouwen die met hun eerste menstruatie 'rijp' worden geacht.
De jongedames worden als dochters van Commanders klaargestoomd om hun taken als echtgenotes gedwee te kunnen vervullen. Het hoogst haalbare doel is een smakeloos gearrangeerd huwelijk met een andere Commander, zodra hun ‘rijpheid’ intreedt. Een eliteschool, geleid door Aunt Lydia (een van de weinige personages die Atwood meenam in haar vervolg), draagt hier zorg voor.
Het duurt even voordat de nieuwe orde binnen Gilead duidelijk wordt. Het kleurgebruik in de nieuwe serie werkt hier verraderlijk. Weliswaar bungelen onder de bruggen nog de lichamen van de ongelovigen, net als in The Handmaid’s Tale, maar de donkere sepiatinten van die serie hebben plaatsgemaakt voor heldere primaire kleuren. De zon lijkt vaker te schijnen. Dit past bij de jongere generatie, bij wie de gruwelijkheden worden weggehouden.
Gerelateerd nieuws
Om de puberende generatie een gezicht te geven wordt de vrome Agnes geïntroduceerd. Als geadopteerde dochter van een Commander neemt ze net als haar leeftijdsgenoten haar toekomstige lotsbestemming uitermate serieus. Haar zekerheden worden echter op de proef gesteld door de komst van de rebelse Daisy. Zij is een ‘Pearl’, een van buiten Gilead afkomstige jonge vrouw. Ondertussen bereidt het Mayday-verzet vanuit Canada een grote slag voor.
De aanpak van deze tweede serie is intiemer en persoonlijker. Agnes, een sterke rol van One Battle After Another-talent Chase Infiniti, ondergaat complexe emoties die eigenlijk elke gewone puber ook doormaakt. Maar dan binnen een verstikkend systeem dat deze alleen maar heviger maakt. Want wat als je verliefd wordt, terwijl uithuwelijking om de hoek ligt? Hoe ver moet je als door religie geïndoctrineerd jong meisje meegaan in wat de eenzijdige autocratie je vertelt over de positie van mannen? De jonge vrouwen worden bovendien geconfronteerd met een machtige man die zijn handen niet thuis kan houden.
Het is duidelijk dat The Testaments staat voor een nieuwe generatie vrouwen die hoop bieden en zich niet langer de mond laten snoeren. Atwoods bronmateriaal schurkt niet alleen tegen het Amerika onder MAGA aan, maar maakt ook een krachtig statement tegen de ongebreidelde macht van toxische masculiniteit en de gevaren van seksueel misbruik. Juist nu moeten de vrouwen zich meer dan eens verenigen, want de mannen hebben laten zien dat ze deze planeet niet kunnen runnen.
Al in de eerste aflevering zien we een oude bekende terug, wat onderstreept dat het verzet verre van verstomd is. De twijfel en frustratie die de zes seizoenen The Handmaid’s Tale achterlieten verdwijnen, doordat de losse eindjes die nog overbleven in deze vervolgserie alsnog worden opgepakt. Zo voelt dit als het begin van een verlossing. De nieuwe generatie die The Testaments inkleurt snakt hier eveneens naar. Het begin is er.
