Recensie
Netflix-serie 'Stranger Things: Tales From ‘85': animatieversie is een verademing na het fiasco van het laatste seizoen
Een kleine maar fijne, familievriendelijkere introductie tot de wereld van 'Stranger Things'.
Regie: Eric Robles, Phil Allora, J.J. Conway | Cast: Brooklyn Davey Norstedt (Eleven), Luca Diaz (Mike), Braxton Quinney (Dustin), Jolie Hoang-Rappaport (Max), Elisha Williams (Lucas), Benjamin Plessala (Will), Odessa A'zion (Nikki), e.a. | Afleveringen: 10 | Speelduur: 27-32 minuten | Jaar: 2026
Amper vijf maanden na het slot van Stranger Things is er nu Stranger Things: Tales From ‘85. Deze animatieserie slaat een familievriendelijker toon aan dan de bovennatuurlijke horror van het origineel. De marketing rept dan ook van een toegankelijke introductie tot de mediafranchise. Het verhaal speelt zich af tussen de gebeurtenissen van seizoenen twee en drie in. De welbekende groep kinderen beleeft een op zichzelf staand avontuur waarin ze uit de Upside Down achtergebleven plantmonsters bestrijden.
De schaal is klein maar fijn. In Stranger Things waren de kinderen inmiddels heuse tieners; hier lopen ze nog vol naïeve onschuld rond. De animatieserie lijkt gemaakt voor een jonger publiek, met kinderlijke dialogen, het ophemelen van Cheetos en de oprichting van een speurdersclubje. Maar als de bedoeling is om een nieuwe generatie te rekruteren voor het origineel, bevreemdt het dat Tales From ‘85 zoveel voorkennis daarvan vereist.
Voor de rest werkt de bescheidener schaal in het voordeel van de serie. Zo zonder volwassenen en slechts cameo's voor de jongeren Steve en Nancy, behoudt het verhaal de focus op actie. De kinderen duiken direct het avontuur in, zonder tijd te verspillen aan voorstelrondjes. Toch komen er ook enkele adempauzes voorbij die hun groepsdynamiek uitdiepen. Daarin vallen vooral de goedgeluimde onderonsjes tussen Lucas en Max op.
Tales From ‘85 kent meer Dungeons & Dragons-stijl avontuur dan horror, maar houdt de spanning erin. De kinderen komen soms diep in de penarie, ook al dicteert de canon dat ze deze monsters zullen overleven. Elk gevecht, tegen zombiepompoenen tot aan het allerlaatste supermonster, garandeert spektakel vol vindingrijke oplossingen van de personages. Ook in de gewone wereld staat er veel op het spel, zoals een komische roofinval bij de plaatselijke tabloid.
De beoogde insteek van een herintroductie betekent wel dat het merk Stranger Things moet worden verkocht, dus serveert Tales From ‘85 de welbekende jaren 80-nostalgie. De pophits van Cyndi Lauper of The Cure, de Dungeons & Dragons-verwijzingen en de sluikreclames komen daarbij geforceerd over. Tevens doet de animatiestijl denken aan de tussenfilmpjes van computerspellen. Zo voelt Tales From ‘85 soms als een namaakversie van het origineel, niet geholpen door de wel erg kinderlijke dialogen die duidelijk niet geschreven zijn door de gebroeders Duffer.
Zo rijst de vraag welke plaats deze animatieserie inneemt binnen de canon van Stranger Things. Waarom is punkrocker Nikki Baxter, het nieuwe personage in de groep, afwezig in de rest van de serie? Dat staat nog los van haar gebrekkige chemie met de rest, omdat ze veel ouder en wijzer oogt. Daarnaast vallen de nieuwe monsters en de manier waarop de groep ze verslaat moeilijk te rijmen met het verdere verloop van het origineel.
Desalniettemin voelt Tales From ‘85 als een verademing. De bescheiden opstelling resoneert meer dan de bombast van de laatste twee seizoenen. Bovennatuurlijke horror, hoe familievriendelijk ook, werkt toch beter zonder grote schurk, extra dimensies of personages die omwille van het plot niks kan overkomen. Tonaal staat Tales From ‘85 in tussen de huiveringwekkender eerste twee seizoenen en het cartooneske derde seizoen in, kwalitatief net eronder. Dit avontuur maakt in ieder geval het fiasco van het zielloze slotseizoen ietwat goed.
Amper vijf maanden na het slot van Stranger Things is er nu Stranger Things: Tales From ‘85. Deze animatieserie slaat een familievriendelijker toon aan dan de bovennatuurlijke horror van het origineel. De marketing rept dan ook van een toegankelijke introductie tot de mediafranchise. Het verhaal speelt zich af tussen de gebeurtenissen van seizoenen twee en drie in. De welbekende groep kinderen beleeft een op zichzelf staand avontuur waarin ze uit de Upside Down achtergebleven plantmonsters bestrijden.
De schaal is klein maar fijn. In Stranger Things waren de kinderen inmiddels heuse tieners; hier lopen ze nog vol naïeve onschuld rond. De animatieserie lijkt gemaakt voor een jonger publiek, met kinderlijke dialogen, het ophemelen van Cheetos en de oprichting van een speurdersclubje. Maar als de bedoeling is om een nieuwe generatie te rekruteren voor het origineel, bevreemdt het dat Tales From ‘85 zoveel voorkennis daarvan vereist.
Voor de rest werkt de bescheidener schaal in het voordeel van de serie. Zo zonder volwassenen en slechts cameo's voor de jongeren Steve en Nancy, behoudt het verhaal de focus op actie. De kinderen duiken direct het avontuur in, zonder tijd te verspillen aan voorstelrondjes. Toch komen er ook enkele adempauzes voorbij die hun groepsdynamiek uitdiepen. Daarin vallen vooral de goedgeluimde onderonsjes tussen Lucas en Max op.
Gerelateerd nieuws
Tales From ‘85 kent meer Dungeons & Dragons-stijl avontuur dan horror, maar houdt de spanning erin. De kinderen komen soms diep in de penarie, ook al dicteert de canon dat ze deze monsters zullen overleven. Elk gevecht, tegen zombiepompoenen tot aan het allerlaatste supermonster, garandeert spektakel vol vindingrijke oplossingen van de personages. Ook in de gewone wereld staat er veel op het spel, zoals een komische roofinval bij de plaatselijke tabloid.
De beoogde insteek van een herintroductie betekent wel dat het merk Stranger Things moet worden verkocht, dus serveert Tales From ‘85 de welbekende jaren 80-nostalgie. De pophits van Cyndi Lauper of The Cure, de Dungeons & Dragons-verwijzingen en de sluikreclames komen daarbij geforceerd over. Tevens doet de animatiestijl denken aan de tussenfilmpjes van computerspellen. Zo voelt Tales From ‘85 soms als een namaakversie van het origineel, niet geholpen door de wel erg kinderlijke dialogen die duidelijk niet geschreven zijn door de gebroeders Duffer.
Zo rijst de vraag welke plaats deze animatieserie inneemt binnen de canon van Stranger Things. Waarom is punkrocker Nikki Baxter, het nieuwe personage in de groep, afwezig in de rest van de serie? Dat staat nog los van haar gebrekkige chemie met de rest, omdat ze veel ouder en wijzer oogt. Daarnaast vallen de nieuwe monsters en de manier waarop de groep ze verslaat moeilijk te rijmen met het verdere verloop van het origineel.
Desalniettemin voelt Tales From ‘85 als een verademing. De bescheiden opstelling resoneert meer dan de bombast van de laatste twee seizoenen. Bovennatuurlijke horror, hoe familievriendelijk ook, werkt toch beter zonder grote schurk, extra dimensies of personages die omwille van het plot niks kan overkomen. Tonaal staat Tales From ‘85 in tussen de huiveringwekkender eerste twee seizoenen en het cartooneske derde seizoen in, kwalitatief net eronder. Dit avontuur maakt in ieder geval het fiasco van het zielloze slotseizoen ietwat goed.
Interessant voor jou
