Recensie
Netflix-serie 'Haantjes' seizoen 2: herkenbare mannenkomedie die iets te veel leunt op het Spaanse origineel
Deze vermakelijke serie is wel herkenbaar, maar had beter aangepast kunnen worden aan de Nederlandse context.
Regie: Anna van der Heide, Anna van Keimpema | Cast: Jeroen Spitzenberger (Mike), Waldemar Torenstra (Danny), André Dongelmans (Greg), Benja Bruijning (Ivo), Eva Laurenssen (Stevie), Jennifer Hoffman (Pam), Jelka van Houten (Merel), Frouke Verheijde (Tess), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 29-35 minuten | Jaar: 2026
Met het tweede seizoen van Haantjes borduren de Nederlandse makers voort op een formule die zich in Spanje al ruimschoots heeft bewezen. De serie is namelijk een directe bewerking van Machos Alfa en dat is op vrijwel alle vlakken duidelijk zichtbaar. En dat is helaas niet geheel positief te noemen. Dat komt niet doordat het concept niet werkt, maar doordat het script nauwelijks is aangepast aan de Nederlandse context.
De serie volgt een groep mannen van middelbare leeftijd die ieder op hun eigen manier worstelen met relaties, werk én hun eigen identiteit. Ze zoeken naar een bepaalde balans tussen hun mannelijke en vrouwelijke kant, in een tijd waarin traditionele rolpatronen onder druk staan. Dat levert herkenbare situaties op: mislukte communicatie, relationele onzekerheden en de zoektocht naar wat het betekent om ‘man’ te zijn in een veranderende samenleving. De kracht van Haantjes zit in die herkenbaarheid. Vrijwel iedereen zal wel iets of iemand herkennen in deze vriendengroep.
De personages vertegenwoordigen duidelijke archetypen. De ene man is zoekende in zijn relatie, de ander worstelt met zijn positie op de werkvloer, weer een ander probeert zijn eigen geaardheid beter te begrijpen. Die variatie zorgt voor dynamiek en maakt dat de serie breed toegankelijk is. Het tempo ligt prettig hoog. Er zit continu vaart in de afleveringen en de humor is licht verteerbaar. Haantjes is geen zware kost, en dat is ook niet de bedoeling. Vermakelijk is het in elk geval wel.
Het acteerniveau vormt een goede basis voor de serie. De cast bestaat uit ervaren acteurs die hun rollen met overtuiging neerzetten. De dialogen lopen over het algemeen soepel en de onderlinge chemie is geloofwaardig. Toch voelt het op sommige momenten wat ingestudeerd. Sommige scènes missen spontaniteit, alsof ze te strak zijn geregisseerd of te letterlijk zijn overgenomen van het Spaanse origineel. Dat versterkt het gevoel dat je naar een bewerking kijkt in plaats van naar een opzichzelfstaand verhaal.
En daar zit het grootste probleem van Haantjes. De serie volgt Machos Alfa niet alleen in grote lijnen, maar vrijwel scène voor scène. Bijna alles is één op één vertaald. Wat in een Spaanse context natuurlijk en herkenbaar is, komt in een Nederlandse setting soms helemaal niet goed tot zijn recht. De culturele verschillen zijn nauwelijks meegenomen, waardoor bepaalde reacties of gedragingen wat minder geloofwaardig zijn.
Dat betekent niet dat de serie niet werkt. Integendeel, Haantjes blijft onderhoudend en weet met zijn herkenbare thema’s een breed publiek aan te spreken. De humor is toegankelijk, de situaties zijn vaak raak en het geheel kijkt lekker weg. Het succes van de serie in diverse landen is dan ook niet moeilijk te verklaren. Veel kijkers zullen zich aangesproken voelen door de wat zwaardere thema’s waar veel mensen mee kampen, die op een luchtige toon gebracht worden.
Maar toch is het een gemiste kans. Door zo dicht bij het origineel te blijven, ontneemt de serie zichzelf de mogelijkheid om echt een eigen identiteit te krijgen. Er had meer ruimte mogen zijn voor een Nederlandse invulling, om voor nog meer herkenbaarheid te zorgen. Dat zou de serie daarnaast net even wat spannender hebben gemaakt voor wie het origineel ook al gezien heeft.
Met het tweede seizoen van Haantjes borduren de Nederlandse makers voort op een formule die zich in Spanje al ruimschoots heeft bewezen. De serie is namelijk een directe bewerking van Machos Alfa en dat is op vrijwel alle vlakken duidelijk zichtbaar. En dat is helaas niet geheel positief te noemen. Dat komt niet doordat het concept niet werkt, maar doordat het script nauwelijks is aangepast aan de Nederlandse context.
De serie volgt een groep mannen van middelbare leeftijd die ieder op hun eigen manier worstelen met relaties, werk én hun eigen identiteit. Ze zoeken naar een bepaalde balans tussen hun mannelijke en vrouwelijke kant, in een tijd waarin traditionele rolpatronen onder druk staan. Dat levert herkenbare situaties op: mislukte communicatie, relationele onzekerheden en de zoektocht naar wat het betekent om ‘man’ te zijn in een veranderende samenleving. De kracht van Haantjes zit in die herkenbaarheid. Vrijwel iedereen zal wel iets of iemand herkennen in deze vriendengroep.
De personages vertegenwoordigen duidelijke archetypen. De ene man is zoekende in zijn relatie, de ander worstelt met zijn positie op de werkvloer, weer een ander probeert zijn eigen geaardheid beter te begrijpen. Die variatie zorgt voor dynamiek en maakt dat de serie breed toegankelijk is. Het tempo ligt prettig hoog. Er zit continu vaart in de afleveringen en de humor is licht verteerbaar. Haantjes is geen zware kost, en dat is ook niet de bedoeling. Vermakelijk is het in elk geval wel.
Gerelateerd nieuws
Het acteerniveau vormt een goede basis voor de serie. De cast bestaat uit ervaren acteurs die hun rollen met overtuiging neerzetten. De dialogen lopen over het algemeen soepel en de onderlinge chemie is geloofwaardig. Toch voelt het op sommige momenten wat ingestudeerd. Sommige scènes missen spontaniteit, alsof ze te strak zijn geregisseerd of te letterlijk zijn overgenomen van het Spaanse origineel. Dat versterkt het gevoel dat je naar een bewerking kijkt in plaats van naar een opzichzelfstaand verhaal.
En daar zit het grootste probleem van Haantjes. De serie volgt Machos Alfa niet alleen in grote lijnen, maar vrijwel scène voor scène. Bijna alles is één op één vertaald. Wat in een Spaanse context natuurlijk en herkenbaar is, komt in een Nederlandse setting soms helemaal niet goed tot zijn recht. De culturele verschillen zijn nauwelijks meegenomen, waardoor bepaalde reacties of gedragingen wat minder geloofwaardig zijn.
Dat betekent niet dat de serie niet werkt. Integendeel, Haantjes blijft onderhoudend en weet met zijn herkenbare thema’s een breed publiek aan te spreken. De humor is toegankelijk, de situaties zijn vaak raak en het geheel kijkt lekker weg. Het succes van de serie in diverse landen is dan ook niet moeilijk te verklaren. Veel kijkers zullen zich aangesproken voelen door de wat zwaardere thema’s waar veel mensen mee kampen, die op een luchtige toon gebracht worden.
Maar toch is het een gemiste kans. Door zo dicht bij het origineel te blijven, ontneemt de serie zichzelf de mogelijkheid om echt een eigen identiteit te krijgen. Er had meer ruimte mogen zijn voor een Nederlandse invulling, om voor nog meer herkenbaarheid te zorgen. Dat zou de serie daarnaast net even wat spannender hebben gemaakt voor wie het origineel ook al gezien heeft.
