Recensie
Disney+-serie 'Not Suitable for Work': Mindy Kalings nieuwe sitcom is niet grappig genoeg, te plat en vol clichés
De poging om de komedie ook een serieuze draai te geven bevat dan weer te weinig diepgang.
Regie:Greg Mottola, Erica Oyama, Gillian Robespierre Cast: Ella Hunt (AJ Pascarelli), Avantika (Abhinaya ‘Abby’ Chilukuri), Will Angus (Davis Beau Bradley Barrett III), Jack Martin (Josh Teitelbaum), Nicholas Duvernay (Kel Washington), Jay Ellis (Bill Gibson) e.a. | Afleveringen: 9 | Speelduur:30-48 minuten | Jaar: 2026
Vijf ambitieuze twintigers in Manhattan, wonend in tegenover elkaar liggende appartementen. Werk dat het privéleven binnendringt, liefde die de werkplek binnensluipt. Als dat klinkt als een concept dat je ergens al eens eerder zag: dat klopt. Not Suitable for Work grijpt naar de vertrouwde blauwdruk van successen als Friends en How I Met Your Mother, maar lijkt de ambitie te hebben die blauwdruk iets serieuzer in te willen kleuren. Op papier mogelijk een goed idee, maar in het geval van deze serie is het resultaat vooral een clichématige net-geen-sitcom.
In een appartementengebouw in de volgens de serie net niet coole wijk Murray Hill, wonen aan de ene kant van de gang twee vriendinnen. AJ is net gestart bij een grote investeringsbank en is erop gebrand van die carrière een succes te maken. Huisgenootje Abby wil graag styliste worden, maar moet het voorlopig doen met een baantje als assistent. Daar hebben we ook meteen de eerste van vele clichés te pakken, want uiteraard wordt zij in die functie als voetveeg behandeld door een kille styliste die haar innerlijke Anna Wintour heeft omarmd (een fijne rol van Constance Wu).
Aan de overkant van de gang wonen drie jongens: Davis, een gesjeesde finance-jongen die net iets langer bij hetzelfde kantoor zit als AJ. Kel, een medicijnenstudent die eigenlijk acteur wil worden. En Josh, een nepobaby met journalistieke ambities binnen het mediaconglomeraat van zijn vader. Ook aan deze kant van de gang zijn de clichés direct zichtbaar. Al is het maar omdat de romantische verwikkelingen zo voorspelbaar zijn, dat je ze ziet aankomen voordat de personages zelf door hebben dat ze verliefd worden.
Qua stijl lijkt Not Suitable for Work bewust te willen ontsnappen aan het sitcomformat. Geen lachband, of overduidelijke studiosets, hier en daar net iets serieuzer van toon en bij vlagen zelfs een beetje kritisch over het hoge tempo en de nog hogere prijzen in een stad als New York. Helaas komen de ongetwijfeld geestig en cynisch bedoelde opmerkingen van AJ en Davis over het ‘harteloze’ werk dat ze doen om ‘rijke mensen nog rijker te maken’, nooit echt lekker uit de verf. Ook de andere personages blijven vrij eendimensionaal.
Het resultaat is een serie die vlees noch vis is: te fragmentarisch om echt een band met de personages te ontwikkelen, maar niet snel en energiek genoeg om de lachers op de hand te krijgen. Daar komt nog bovenop dat de serie gebouwd is op allerhande cliches, zonder daar zelfbewust de draak mee te steken. Want natuurlijk doet Davis alsof hij een keiharde bankier is, maar diep van binnen is hij een zacht ei. En uiteraard zijn het zijn ouders die met hun hoge verwachtingen Kel dwingen tot een medicijnenstudie en moet hij de strijd aan met het negatieve zelfbeeld dat hij dankzij die opvoeding kreeg.
De uitzondering is Antoine, de flamboyante huisbaas van de vijf buren. Hij is slechts een bijfiguur in de serie, maar weet telkens wanneer hij een scène binnenloopt direct de aandacht naar zich toe te trekken. Hij is duidelijk een typetje, maar ironisch genoeg is hij daarmee een van de geloofwaardigste personages. Simpelweg omdat hij meer karakter heeft dan de vijf hoofdpersonen bij elkaar.
Voor Mindy Kaling is het de eerste serie die zij in haar eentje bedacht. Van een maker die haar reputatie bouwde op personages die ondanks, of liever dankzij, hun gebreken toch wisten te raken, mag je toch meer verwachten. Denk aan hoe ze Kelly Kapoor in The Office speelde, of aan de door haar geschreven en gespeelde titelheld van The Mindy Project. En ook de charismatische Isla uit Netflixsucces Running Point komt mede uit Kalings creatieve brein. Het is opvallend dat juist in de serie die geheel door haar is bedacht zowel de personages als de humor zo plat blijven.
Vijf ambitieuze twintigers in Manhattan, wonend in tegenover elkaar liggende appartementen. Werk dat het privéleven binnendringt, liefde die de werkplek binnensluipt. Als dat klinkt als een concept dat je ergens al eens eerder zag: dat klopt. Not Suitable for Work grijpt naar de vertrouwde blauwdruk van successen als Friends en How I Met Your Mother, maar lijkt de ambitie te hebben die blauwdruk iets serieuzer in te willen kleuren. Op papier mogelijk een goed idee, maar in het geval van deze serie is het resultaat vooral een clichématige net-geen-sitcom.
In een appartementengebouw in de volgens de serie net niet coole wijk Murray Hill, wonen aan de ene kant van de gang twee vriendinnen. AJ is net gestart bij een grote investeringsbank en is erop gebrand van die carrière een succes te maken. Huisgenootje Abby wil graag styliste worden, maar moet het voorlopig doen met een baantje als assistent. Daar hebben we ook meteen de eerste van vele clichés te pakken, want uiteraard wordt zij in die functie als voetveeg behandeld door een kille styliste die haar innerlijke Anna Wintour heeft omarmd (een fijne rol van Constance Wu).
Aan de overkant van de gang wonen drie jongens: Davis, een gesjeesde finance-jongen die net iets langer bij hetzelfde kantoor zit als AJ. Kel, een medicijnenstudent die eigenlijk acteur wil worden. En Josh, een nepobaby met journalistieke ambities binnen het mediaconglomeraat van zijn vader. Ook aan deze kant van de gang zijn de clichés direct zichtbaar. Al is het maar omdat de romantische verwikkelingen zo voorspelbaar zijn, dat je ze ziet aankomen voordat de personages zelf door hebben dat ze verliefd worden.
Gerelateerd nieuws
Qua stijl lijkt Not Suitable for Work bewust te willen ontsnappen aan het sitcomformat. Geen lachband, of overduidelijke studiosets, hier en daar net iets serieuzer van toon en bij vlagen zelfs een beetje kritisch over het hoge tempo en de nog hogere prijzen in een stad als New York. Helaas komen de ongetwijfeld geestig en cynisch bedoelde opmerkingen van AJ en Davis over het ‘harteloze’ werk dat ze doen om ‘rijke mensen nog rijker te maken’, nooit echt lekker uit de verf. Ook de andere personages blijven vrij eendimensionaal.
Het resultaat is een serie die vlees noch vis is: te fragmentarisch om echt een band met de personages te ontwikkelen, maar niet snel en energiek genoeg om de lachers op de hand te krijgen. Daar komt nog bovenop dat de serie gebouwd is op allerhande cliches, zonder daar zelfbewust de draak mee te steken. Want natuurlijk doet Davis alsof hij een keiharde bankier is, maar diep van binnen is hij een zacht ei. En uiteraard zijn het zijn ouders die met hun hoge verwachtingen Kel dwingen tot een medicijnenstudie en moet hij de strijd aan met het negatieve zelfbeeld dat hij dankzij die opvoeding kreeg.
De uitzondering is Antoine, de flamboyante huisbaas van de vijf buren. Hij is slechts een bijfiguur in de serie, maar weet telkens wanneer hij een scène binnenloopt direct de aandacht naar zich toe te trekken. Hij is duidelijk een typetje, maar ironisch genoeg is hij daarmee een van de geloofwaardigste personages. Simpelweg omdat hij meer karakter heeft dan de vijf hoofdpersonen bij elkaar.
Voor Mindy Kaling is het de eerste serie die zij in haar eentje bedacht. Van een maker die haar reputatie bouwde op personages die ondanks, of liever dankzij, hun gebreken toch wisten te raken, mag je toch meer verwachten. Denk aan hoe ze Kelly Kapoor in The Office speelde, of aan de door haar geschreven en gespeelde titelheld van The Mindy Project. En ook de charismatische Isla uit Netflixsucces Running Point komt mede uit Kalings creatieve brein. Het is opvallend dat juist in de serie die geheel door haar is bedacht zowel de personages als de humor zo plat blijven.
