'Avatar: The Last Airbender' seizoen 2: kijk deze serie op een grote televisie, niet op je telefoon!

Regie: Amit Gupta, Anu Menon, Hiromi Kamata, e.a. | Cast: Gordon Cormier (Aang), Kiawentiio (Katara), Ian Ousley (Sokka), Dallas Liu (Zuko), Elizabeth Yu (Azula), Paul Sun-Hyung Lee (oom Iroh), Miyako (Toph), e.a. | Afleveringen: 7 | Speelduur: 56-69 minuten | Jaar: 2026

Aang en zijn vrienden zijn terug in het tweede seizoen van de Netflix-hit Avatar: The Last Airbender. De energieke luchtstuurder probeert met hulp van een nieuw personage (de kenners weten wie) om aardesturen onder de knie te krijgen, daarbij dwarsgezeten door de afgevaardigden van de Vuurnatie. Het imperialistische rijk in het Westen wil voorkomen dat de incarnatie van de Avatar de vier elementen in harmonie zal verenigen. En dan nadert er nog een komeet die de loop van de geschiedenis compleet op zijn kop kan zetten.

Genoeg te doen dus voor alle protagonisten en antagonisten. Maar anders dan het eerste seizoen, dat een lange roadtrip langs verschillende plaatsen en personages was, speelt het grootste deel van seizoen twee zich af op één locatie: de hoofdstad van de Aardenatie, Ba Sing Se. Hierdoor wordt het avontuur wat ingedamd, maar is er des te meer ruimte voor persoonlijke ontwikkeling en het verscherpen van de onderlinge relaties.

In plaats van steeds maar onderweg te zijn van checkpunt naar checkpunt, is er nu tijd en ruimte om de intriges aan te dikken, maar ook om de personages wat met elkaar te laten lanterfanten. Het klinkt vreemd, maar dat is precies wat deze Avatar: The Last Airbender nodig had. Even pas op de plaats. De gesprekken en gebeurtenissen tijdens dit middenstuk (de serie zal in totaal drie seizoenen beslaan) zijn dieper en natuurlijker dan wanneer er alleen maar actie en geweld is.

Over geweld gesproken, dit is en blijft een kindvriendelijk avontuur. Een serie zonder bloed, waarin soldaten bewusteloos blijven liggen als ze met een osoto gari zijn gevloerd. Tenminste tot halverwege het seizoen. Daarna gaat het er allemaal wat grimmiger aan toe. Er wordt bijvoorbeeld iemand door een gigantische uil verorberd. De man had het verdiend, dat dan weer wel.

De wonderlijke wereld van Avatar: The Last Airbender zit weer vol vreemde dieren en vooral vreemd voedsel. Meloenaardappelen, perzikperen, schildpadeenden, struispaarden en we krijgen in een flashback zelfs luchtbizonkalfjes te zien. Maar helaas schittert Appa een groot deel van dit seizoen door afwezigheid, wat komt doordat Aang en de zijnen dus vooral op een enkele locatie vertoeven. De grote, vliegende koe wordt voor nu even geparkeerd.

De CGI van de wezens, de elementaire krachten en de omgevingen varieert van adembenemend tot leeg en doods. Met wat meer geld had logischerwijze een nog hoger niveau gehaald kunnen worden, maar goed, de productie kostte al circa vijftien miljoen per aflevering. Zelfs het vermogende Netflix moet ergens een grens trekken. De kostuums en make-up zijn trouwens zonder uitzondering prachtig. De pseudo-Aziatische wereld komt schitterend tot leven in de vormgeving van de personages.

De acteurs zijn natuurlijk allemaal weer een paar jaar ouder dan in het eerste seizoen en dat is te zien, vooral aan Gordon Cormier die Aang speelt. Hij is qua uiterlijk van een schooljochie veranderd in een puber op de rand van jongvolwassenheid. In het universum waarin het verhaal zich afspeelt wordt daar (anders dan in de animatieserie, waar je het ‘probleem’ met ouder wordende acteurs natuurlijk niet hebt) gelukkig rekening mee gehouden. Er zijn enkele jaren verstreken en iemand zegt tegen Aang: “Zo, jij bent gegroeid als een bamboespruit.”

De tijd heeft prins Zuko en zijn oom Iroh in een heel andere rol geplaatst. Zij zijn nu landarbeiders die tegen een hongerloontje groente plukken. De relatie tussen Iroh en Zuko en de morele ontwikkeling van die laatste blijft een van de interessantste verhaallijnen in Avatar: The Last Airbender. Het helpt daarbij dat Paul Sun-Hyung Lee en Dallas Liu tot de betere acteurs in deze serie behoren.

In het algemeen is het niveau van de hoofdcast trouwens prima. Ian Ousley is komisch, Kiawentiio is gevoelig, Elizabeth Yu is vilein en Miyako is als de langverwachte nieuwkomer lekker energiek en eigenwijs. Allemaal precies zoals het hoort. In de bijrollen vinden we echter een aantal vreselijk slechte acteurs terug. Alhoewel dat misschien niet eens hun eigen schuld is, soms kunnen ze simpelweg niet meer doen met de plotuitleg die ze moeten spuien.

Want daar ligt ook in dit vervolgseizoen (en Netflixseries in het algemeen) weer een groot probleem: de personages blijven maar uitleggen wat ze hebben gedaan, wat ze aan het doen zijn en wat ze nog gaan doen. Wat ze beweegt en waar ze aan denken. Critici vermoeden dat dit steeds ergere vormen aanneemt omdat mensen zelfs visueel bombastische series als Avatar: The Last Airbender op hun telefoontjes kijken en vaak dus niet precies kunnen zien wat er gebeurt. Voor dit publiek is auditieve ondersteuning ‘nodig’, maar dat gaat zeer ten koste van de spontaniteit en het realisme van de dialogen.

Vooral wanneer Aang de messiasrol moet vervullen zijn de gesprekken vaak tenenkrommend. Een kleine jongen zegt: “Ik ben bang. Ik ben nog maar een kind”, waarop Aang antwoordt: “Ik laat je niet vallen, ik laat niemand vallen”. Dat soort werk. Daarom bij deze de oproep om deze serie toch vooral op een grote breedbeeldtelevisie (bij voorkeur met een HD-abonnement) te kijken! Als je van vuurballen, luchtbizonkalfjes, Oosterse steden en kleurrijke personages houdt, zit je weer zeven afleveringen goed. Op naar het slotseizoen!