Recensie
Prime Video-serie 'Elle': prequelserie van 'Legally Blonde' is een soms bitterzoet maar heerlijk roze uitstapje naar de jaren negentig.
Hoofdrolspeelster Lexi Minetree doet in een klap voorganger Reese Witherspoon vergeten.
Regie: Jason Moore, Sammi Cohen, Pete Chatmon, e.a. | Cast: Lexi Minetree (Elle Woods), Zac Looker (Dustin), Jacob Moskovitz (Miles), Chandler Kinney (Kimberley), Gabrielle Policano (Liz), (June Diane Raphael (Eva Woods), Tom Everett Scott (Wyatt Woods), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 41-53 minuten | Jaar: 2026
Elle Woods is een personage waarvoor het credo om nooit een boek op zijn kaft te beoordelen meer dan opgaat. Vijfentwintig jaar geleden maakten we kennis met de hoofdpersoon van Legally Blonde, die tegenover niet alleen haar vriendje maar ook de hele wereld moest bewijzen dat ze niet een of ander dom blondje was. Haar uiterlijk (veel roze) en interesses (veel mode) waren hierbij uiterst verraderlijk. Elles grote gevoel voor rechtvaardigheid en haar geloof in het goede van de mens waren het recept voor een geslepen jurist, die dat vriendje helemaal niet meer nodig had.
Een vervolg bleek een uitgemaakte zaak en er volgde ook nog een succesvolle musicalbewerking. Een derde film staat nog steeds in de planning maar heeft een ware productiehel te verduren. Om het lange wachten draaglijk te maken besloten de rechthebbenden van de reeks hun werk te verkopen aan Amazon. Met de serie Elle zetten we een stap van zes jaar terug in de tijd. Woods, nu niet meer vertolkt door Reese Witherspoon maar door relatieve nieuwkomer Lexi Minetree, zit nog op de middelbare school in Los Angeles en omringt zich met gelijkgestemde vriendinnen.
Dan slaat het noodlot toe, met als aanleiding een mislukte neuscorrectie. Begaan door Elles vader, een plastisch chirurg, en met een populair actrice als lijdend voorwerp. Om alle ophef te ontlopen besluit de familie in ballingschap te gaan in Seattle, waar niemand ze kent. Elle spoelt nog net niet dagelijks haar ogen uit met (roze gekleurd) zoutzuur, want wat moet ze in godsnaam met al die smakeloze houthakkersblouses van haar medescholieren? Het is het midden van de jaren negentig en gans Seattle is in de ban van de grungemuziek en kleedt en gedraagt zich hier dan ook naar.
Het is makkelijk scoren: zet een knalroze hittepetitje in een highschool met naar depressie neigende sarcastische scholieren; met een dergelijk contrast kan je alle kanten op. Maar het moet gezegd dat de makers zorgvuldig wegblijven van al te grote inkoppertjes, al ontkwamen ze moeilijk aan de stereotiepe highschool-elementen als cheerleaders, jocks, nerds en desastreuze pikordes. Clichés die maar mondjesmaat de aandacht opeisen. Elle mag dan als referentiekaders de Cosmo en Coco Chanel hebben, het is wel degelijk een slimme meid met een brede woordenschat en een feilloos inlevingsvermogen.
Minetree is een ware ontdekking en verrukkelijk charmant als de titelfiguur, die zich al snel vastbijt in de lokale misstanden en zich allesbehalve etaleert als leeghoofd dat eruitziet als een suikerspin. Elles poging om de schoolsecretaresse, met wie ze als eerste en klik ervaart, in het zonnetje te zetten, heeft desastreuze gevolgen. Deze inschattingsfout vormt tevens de opmaat naar de ontdekking van een grote beerput. Aanvankelijk kan Elle, die al snel wordt omgedoopt tot ‘Elle-A’, niet wachten om weer terug naar Californië te gaan. Maar toch weet ze de mensen uit Seattle in haar hart te sluiten.
De jaren negentig-sfeer wordt er met liefde door de makers ingeramd. Niet alleen is de soundtrack vergeven van de hits uit die periode, er wordt ook tot in den treure verwezen naar de populaire cultuur van toen. Zo zijn Elle en haar moeder, die van haar dochter een kopie heeft gemaakt, in de ban van de bizarre verhaallijn in soap Days of Our Lives (waarin de brave Marlena werd bezeten door de duivel). Youtube-filmpjes van deze scènes bekijken vormt overigens een heerlijk hersenloos tijdverdrijf.
Elle is een positivo pur sang, maar allesbehalve naïef. Het is een ware kunst om van een op papier zo eendimensionaal personage toch een realistisch en vooral innemende jonge vrouw te maken, maar de schrijvers slagen hier wonderwel in. Een subplot met de inmiddels overleden James Van Der Beek als aanstormend politicus voelt wat onaf aan en blijkt uiteindelijk vooral een functie te hebben om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
De acht afleveringen van het eerste seizoen van prequelserie Elle gaan erin als een roze koek. Het biedt een prettige mix van lichtvoetig vermaak, zorgvuldig uitgewerkte personages en een allesbehalve belegen moraal. Nog voordat de eerste delen op Prime te zien zijn hebben de betrokkenen al getekend voor een tweede seizoen. Witherspoon is ook dan weer een van de uitvoerend producenten.
Elle Woods is een personage waarvoor het credo om nooit een boek op zijn kaft te beoordelen meer dan opgaat. Vijfentwintig jaar geleden maakten we kennis met de hoofdpersoon van Legally Blonde, die tegenover niet alleen haar vriendje maar ook de hele wereld moest bewijzen dat ze niet een of ander dom blondje was. Haar uiterlijk (veel roze) en interesses (veel mode) waren hierbij uiterst verraderlijk. Elles grote gevoel voor rechtvaardigheid en haar geloof in het goede van de mens waren het recept voor een geslepen jurist, die dat vriendje helemaal niet meer nodig had.
Een vervolg bleek een uitgemaakte zaak en er volgde ook nog een succesvolle musicalbewerking. Een derde film staat nog steeds in de planning maar heeft een ware productiehel te verduren. Om het lange wachten draaglijk te maken besloten de rechthebbenden van de reeks hun werk te verkopen aan Amazon. Met de serie Elle zetten we een stap van zes jaar terug in de tijd. Woods, nu niet meer vertolkt door Reese Witherspoon maar door relatieve nieuwkomer Lexi Minetree, zit nog op de middelbare school in Los Angeles en omringt zich met gelijkgestemde vriendinnen.
Dan slaat het noodlot toe, met als aanleiding een mislukte neuscorrectie. Begaan door Elles vader, een plastisch chirurg, en met een populair actrice als lijdend voorwerp. Om alle ophef te ontlopen besluit de familie in ballingschap te gaan in Seattle, waar niemand ze kent. Elle spoelt nog net niet dagelijks haar ogen uit met (roze gekleurd) zoutzuur, want wat moet ze in godsnaam met al die smakeloze houthakkersblouses van haar medescholieren? Het is het midden van de jaren negentig en gans Seattle is in de ban van de grungemuziek en kleedt en gedraagt zich hier dan ook naar.
Gerelateerd nieuws
Het is makkelijk scoren: zet een knalroze hittepetitje in een highschool met naar depressie neigende sarcastische scholieren; met een dergelijk contrast kan je alle kanten op. Maar het moet gezegd dat de makers zorgvuldig wegblijven van al te grote inkoppertjes, al ontkwamen ze moeilijk aan de stereotiepe highschool-elementen als cheerleaders, jocks, nerds en desastreuze pikordes. Clichés die maar mondjesmaat de aandacht opeisen. Elle mag dan als referentiekaders de Cosmo en Coco Chanel hebben, het is wel degelijk een slimme meid met een brede woordenschat en een feilloos inlevingsvermogen.
Minetree is een ware ontdekking en verrukkelijk charmant als de titelfiguur, die zich al snel vastbijt in de lokale misstanden en zich allesbehalve etaleert als leeghoofd dat eruitziet als een suikerspin. Elles poging om de schoolsecretaresse, met wie ze als eerste en klik ervaart, in het zonnetje te zetten, heeft desastreuze gevolgen. Deze inschattingsfout vormt tevens de opmaat naar de ontdekking van een grote beerput. Aanvankelijk kan Elle, die al snel wordt omgedoopt tot ‘Elle-A’, niet wachten om weer terug naar Californië te gaan. Maar toch weet ze de mensen uit Seattle in haar hart te sluiten.
De jaren negentig-sfeer wordt er met liefde door de makers ingeramd. Niet alleen is de soundtrack vergeven van de hits uit die periode, er wordt ook tot in den treure verwezen naar de populaire cultuur van toen. Zo zijn Elle en haar moeder, die van haar dochter een kopie heeft gemaakt, in de ban van de bizarre verhaallijn in soap Days of Our Lives (waarin de brave Marlena werd bezeten door de duivel). Youtube-filmpjes van deze scènes bekijken vormt overigens een heerlijk hersenloos tijdverdrijf.
Elle is een positivo pur sang, maar allesbehalve naïef. Het is een ware kunst om van een op papier zo eendimensionaal personage toch een realistisch en vooral innemende jonge vrouw te maken, maar de schrijvers slagen hier wonderwel in. Een subplot met de inmiddels overleden James Van Der Beek als aanstormend politicus voelt wat onaf aan en blijkt uiteindelijk vooral een functie te hebben om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
De acht afleveringen van het eerste seizoen van prequelserie Elle gaan erin als een roze koek. Het biedt een prettige mix van lichtvoetig vermaak, zorgvuldig uitgewerkte personages en een allesbehalve belegen moraal. Nog voordat de eerste delen op Prime te zien zijn hebben de betrokkenen al getekend voor een tweede seizoen. Witherspoon is ook dan weer een van de uitvoerend producenten.
