Apple TV-serie 'Cape Fear': Javier Bardem steelt de show in nieuwe versie van naargeestige thriller, net als Robert De Niro ooit

Regie: Jon S. Baird, Amanda Marsalis, Morten Tyldum, e.a. | Cast: Javier Bardem (Max Cady), Amy Adams (Anna Bowden), Patrick Wilson (Sam Bowden), Lily Collias (Natalie Bowden), Joe Anders (Zach Bowden), Malia Pyles (Neveah Valentine), e.a.| Afleveringen: 10 | Speelduur: 46-57 minuten | Jaar: 2026

De wraakzucht van een ex-gedetineerde is het kloppend hart van Cape Fear, een psychologische helletocht die voor de eeuwwisseling al twee keer van boek naar film werd vertaald. Vijfendertig jaar nadat Robert De Niro zich van zijn meest sadistische kant mocht laten zien in de versie van Martin Scorsese, is diezelfde twijfelachtige eer weggelegd voor Javier Bardem. Een perfecte castingkeuze, want vooral in de eerste afleveringen is het de Spanjaard die de show steelt.

Waarom zou je een verhaal dat voldoende is uitgeput door verfilmingen anno 2026 in een televisieformat gieten? Het is de vraag die als een donkere wolk boven deze serie hangt, maar alleen kenners van de films (uit 1962 en 1991) daadwerkelijk parten zal spelen. Seriemaker Nick Antosca (Brand New Cherry Flavor) verwerkt in zijn versie van Cape Fear talrijke knipogen naar de bestaande bewerkingen van het verhaal en wist Juliette Lewis (de dochter van hoofdpersoon Sam Bowden in de Scorsese-film) te strikken voor een intrigerende bijrol. Tegelijkertijd heeft Antosca aanzienlijke veranderingen doorgevoerd en is van een tamme remake geen sprake.

Wie warmloopt voor naargeestige thrillers, wordt in de suspenserijke pilotaflevering op zijn wenken bediend. Zeventien jaar nadat hij werd veroordeeld voor een verkrachting zint de sardonische Max Cady op wraak. Sam Bowden, de advocaat die tijdens zijn proces naliet om Cady's naam te zuiveren, is ditmaal niet het enige doelwit van de gedoodverfde antagonist: anders dan in de films blijkt ook Sams vrouw Anna destijds aan de geruchtmakende strafzaak te hebben gewerkt.

Bekijk het door de ogen van hun vroegere cliënt, en de twee advocaten kregen een relatie in de periode dat ze zijn leven verwoestten. En dat is de diabolisch aandoende Cady zeker niet vergeten. Een vroeg hoogtepunt in de serie is een lezing van Sam en Anna die met een huiveringwekkend genoegen wordt verstoord door hun kwelgeest. Het is het begin van een reeks misselijkmakende incidenten, waarbij Cady zich als een parasiet aan het stel en hun twee kinderen (nog een verandering: Sam en Anna hebben er een zoon bij) hecht.

Cape Fear is op zijn sterkst op de momenten dat de spanning tussen Cady en de Bowdens merkbaar wordt opgevoerd. Antosca en zijn scenaristen kennen de kracht van suggestie en wachten lang voordat het tot een onvermijdelijke eindconfrontatie komt (die gelukkig niet zo grotesk is als bij Scorsese). Bardem is in topvorm als angstaanjagende verschijning en had gerust minder dialoog mogen krijgen: op die manier was hij in No Country for Old Men op zijn allerbest.

Hoe sterk de serie ook start, het duurt slechts een aflevering of twee voordat de intrige sleets aan begint te voelen. Dit ligt bepaald niet aan Bardem en ook niet aan de toon van het drama, maar puur aan de wijze waarop het schrijfwerk over de tien afleveringen is uitgesmeerd. De films (en vooral de eerste) hadden focus: Cady stond centraal en de spanning tussen hem en Sam was continu voelbaar. In de serie is de rol van de advocaat bleker en passiever, en wordt de aandacht meer verdeeld over zijn vrouw en kinderen.

Waar deze bredere balans positief uitpakt voor het personage van Anna (degelijk vertolkt door Amy Adams, die wel beter kan), voelt vooral de zijplot rond tienerdochter Natalie (die kennismaakt met een personage dat we niet zullen spoileren) behoorlijk geforceerd. En dat is jammer voor haar vertolkster Lily Collias, die eerder indruk maakte met haar bedachtzame spel in het indiedrama Good One. Joe Anders op zijn beurt, de acteur die zoon Zach speelt, teert vanaf zijn introductie op dezelfde bedompte blik en mist dynamiek.

Terwijl de serie toewerkt naar zijn climax, die door Scorsese nog werd opgeblazen tot bijbelse proporties, groeit het gevoel dat deze topcast (met Bardem en Adams in het bijzonder) waarschijnlijk meer had geëxcelleerd in een derde Cape Fear-film, die zich volledig had kunnen toespitsen op de drie belangrijkste personages. Dat Antosca met zijn langdradige interpretatie een eigen draai aan het verhaal heeft willen geven, valt te prijzen. Juist daarom is het alleen ook zonde dat zijn serievariant onvoldoende meerwaarde bewijst.