Netflix-serie 'Little House on the Prairie': dromen van een perfect leven in het land van Independence, net nu de VS 250 jaar oud is

Regie: Kat Candler, Sydney Freeland, Julie Anne Robinson, e.a. | Cast: Luke Bracey (Charles Ingalls), Crosby Fitzgerald (Caroline Ingalls), Skywalker Hughes (Mary Ingalls), Alice Halsey (Laura Ingalls), Jocko Sims (Dr. George Tann), Warren Christie (John Edwards), e.a.| Afleveringen: 8 | Speelduur: 42-57 minuten | Jaar: 2026

Negen seizoenen, zo lang liep vanaf 1974 de familievriendelijke dramaserie Little House on the Prairie. Ruim vijftig jaar later is het verhaal van een pioniersgezin in het Amerikaanse westen op commerciële zenders minstens zo gretig herhaald als het bombastische The A-Team. Het is dus best te begrijpen dat Netflix de tijd rijp achtte om een nieuwe generatie met de familie Ingalls te laten kennismaken. Toch zorgt deze reboot voor gemengde gevoelens.

"Je bent hier vast om je beloofde land op te eisen", klinkt het cynisch als Charles Ingalls zich na een zware reis in een dorpje in Kansas meldt. De familieman had zichtbaar op een warmere ontvangst gerekend. Samen met zijn vrouw Caroline, zijn dochters Mary en Laura en hun trouwe hond Jack vertrok hij uit Wisconsin om de droom van een nieuw bestaan te verwezenlijken. Eenmaal in het idyllisch voorgestelde Westen blijkt het prachtige landschap wel degelijk met een prijs te komen.

Anders dan in de oorspronkelijke serie besteden de makers van het nieuwe Little House veel aandacht aan de Osage, het inheems Amerikaanse volk dat in de omgeving van 'Independence' (typerende naam voor de nederzetting, zo kort na de tweehonderdvijftigste verjaardag van de VS) leeft, werkt en jaagt. Hoewel Charles snel een goede band opbouwt met een gezaghebbende Osage, zijn vooral de jonge mannen binnen de stam wantrouwend. In het dorpje worden plannen gemaakt om de Osage uit te kopen; de plannen voor een spoorlijn liggen al klaar.

Het past bij een eigentijdse en meer politiek bewuste bewerking van de dramaserie dat de donkere bladzijdes van de Amerikaanse pioniersdrang niet zomaar worden omgeslagen. Tegelijkertijd schetsen de makers nog altijd een schematisch beeld van de spanningen tussen de kolonisten en inheemse Amerikanen, waarbinnen de vriendschap tussen Laura en een jong Osagemeisje nadrukkelijk voor menselijke verbinding moet zorgen. Het is niet de bedoeling dat kijkers ergens hun sympathie voor de familie Ingalls verliezen.

Kijkers die met afleveringen van Little House zijn opgegroeid (zoals ook ondergetekende), leerden de Ingalls en hun dorpsgenoten kennen in de loop van talloze televisie-uren, waarbij lang niet elk nevenplotje ter zake deed voor de voortgang van het verhaal. Hoe anders is de opzet van deze reboot, die zich op dezelfde personages focust maar vele malen compacter is opgezet.

De grootste verdienste van de makers is de casting. Hoofdrolspelers Luke Bracey, Crosby Fitzgerald (vader en moeder Ingalls), Skywalker Hughes (oudere zus Mary) en in het bijzonder de opgewekte, nieuwsgierige Laura (Alice Halsey) doen de vroege vertolkers niet vergeten, maar komen oprecht genoeg over om in korte tijd een band mee te krijgen. Vooral Halsey is een aanwinst en doet met haar franke spel weinig onder voor haar voorgangster Melissa Gilbert.

Waar de cast een warme indruk maakt, lijdt de regie merkbaar onder de krappe opzet van acht afleveringen. Zo breken de makers de loop van de seizoenen nogal onbeholpen op (in aflevering zes is het ineens kerst en sneeuwt het - een aflevering later lijkt het weer zomer) en is het schrijfwerk ook binnen de afleveringen te fragmentarisch. Vooral de vierde aflevering, waarin Charles en Caroline ziek op bed liggen met een gebrek aan goede medicatie, komt door een stel opzichtige droomsequenties matig uit de verf.

Liefhebbers van series als Virgin River en Ransom Canyon kunnen Little House on the Prairie zeker een kans geven, al is het maar omdat het drama een lagere instap heeft dan de prettig ouderwetse, maar ook wat naïeve bewerking uit de jaren zeventig. Als Netflix heil ziet in vervolgseizoenen, is het te hopen dat deze ruimer kunnen worden opgezet, waardoor de vertelling meer kan gaan doorademen. Wie weet kan deze reboot dan op termijn wel net zo'n klassieker worden als het gekoesterde origineel.