Recensie
Prime Video-serie 'Nine Perfect Strangers' seizoen 2: een chaotisch rommeltje maar nog steeds onderhoudend
Gaat voorbij het bronmateriaal, wat nooit een goed idee is, en voegt flauwe humor toe.
Regie: Jonathan Levine, Anthony Byrne | Cast: Nicole Kidman (Masha Dmitrichenko), Mark Strong (David), Christine Baranski (Victoria), Murray Bartlett (Brian), Annie Murphy (Imogen), Dolly de Leon (Agnes), Lucas Englander (Martin), Henry Golding (Peter), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 38-53 minuten | Jaar: 2025
Bijna dertig jaar geleden begon Ally McBeal, waarmee David E. Kelley doorbrak als seriemaker en liet zien dat hij niet vies is van gekke humor en hallucinerende personages. Wat betreft de laatste van die twee elementen kon hij zich ook al flink laten gaan met het eerste seizoen van Nine Perfect Strangers. In het tweede seizoen voegt hij het eerste element er ook aan toe. Het gevolg is een bij vlagen flauw en chaotisch eindresultaat dat, net zoals bij zijn eerste grote serie, het begin inluidt van afbrokkelende kwaliteit.
Kelley begon in het tweede seizoen van Ally McBeal nieuwe personages te introduceren en dat bleef hij doen tot ver in het het laatste seizoen. Het gevolg was dat hij niet meer wist wat hij met bepaalde figuren aan moest en ze er maar een beetje bij liet hangen of liet vertrekken. Wat begon als een groot succes eindigde in een pijnlijke flop. Met Nine Perfect Strangers heeft Kelley het geluk dat hij, op het door Nicole Kidman gespeelde hoofdpersonage na, elk seizoen een nieuwe cast kan samenstellen. Toch is het ditmaal meer een rommeltje dan de vorige keer.
In het tweede seizoen heeft Masha mogelijke meerdere rechtszaken aan haar broek hangen omdat ze haar patiënten drogeerde. Maar ze heeft ook een aanhang verworven, want haar doel was de perfecte formule vinden voor een hallucinatie waarmee ze haar overleden dochtertje weer kon zien. Ze zet haar werk verder voort in een spa in de Zwitserse Alpen, waar ze weer iedereen aan de paddo's brengt– ditmaal met de goedkeuring van haar gasten – om diepe trauma's te verwerken. Alleen lijkt Masha wederom een verborgen motief te hebben.
Het tweede seizoen lijkt op het eerste, aangezien er opnieuw naar wordt gehint dat er iets uitzonderlijk sinisters aan de hand is, wat achteraf blijkt mee te vallen. Het is zeker een verrassende wending, maar deze heeft niet zo'n impact als gehoopt na aanleiding van het mysterieuze gedrag van de medewerkers en de spannende muziek. Voor de rest is het verschil net zo groot als de verandering van setting (van een zonnig VS naar een winters Europees landhuis).
Nu zijn Masha's gasten voornamelijk mensen met geld, waardoor dit seizoen een flinke The White Lotus-vibe krijgt. Ook is de toon wat absurder geworden. Er is bijvoorbeeld een moment waarop twee trippende patiënten Heidi aan het naspelen zijn, inclusief stereotiepe kostuums en accenten. Ook is er een scène die oprecht emotioneel zou moeten zijn, ook al is dit een gesprek tussen een volwassen man en een denkbeeldige buikspreekpop van een teddybeer met een tekenfilmstemmetje.
Het grootste verschil is de zwakkere focus. Dit tweede seizoen mist een prettige, organische flow. Altijd fijn wanneer iets niet op kinderlijke wijze wordt uitgelegd, maar van de hak op de tak gaan is een ander uiterste. Er is weinig rust tussen scènes, personages vinden zich plots op andere locaties (waar ze zich met onduidelijke zaken bezighouden) en weinig opbouw naar waar het verhaal om zou moeten draaien. Ook is het therapieproces haast afwezig en is een wending omtrent de eigenaresse van de alpenspa gewoon oneerlijk en onlogisch.
Maar het is wel genieten van die bergachtige omgeving. Kelley en Kidman trekken moeiteloos bekende gezichten aan, maar ook minder bekende namen versterken de cast. Hoe rommelig het allemaal ook is, de aandacht blijft er wel bij. Het grootste pluspunt is op het einde de boel bij elkaar komt op een manier die voldoening geeft. Nee, wederom niet zo sinister als wordt gesuggereerd, maar wel lekker.
Ook hierin een verandering van toon. De boodschap van dit seizoen wijkt sterk af van die van het vorige. Wellicht is de reden daardoor dat het eerste seizoen gebaseerd was op een boek en het tweede uit de duim is gezogen. Het maakt van Masha eigenlijk een beter persoon dan ze is, maar de uitmuntende Nicole Kidman weet daar wel raad mee; ze geeft haar personage scherpe randjes om haar slechte kant niet uit het oog te verliezen.
Dit geheel verzonnen tweede seizoen bestaat uiteraard omdat het eerste een succes was. Maar het is tegelijkertijd het zoveelste voorbeeld dat voorbij het bronmateriaal gaan geen slim idee is. Er waren al genoeg voorbeelden, zoals The Handmaid's Tale, Hemlock Grove, en natuurlijk de grootste zondebok: Game of Thrones. Laat Nine Perfect Strangers daarvan leren en het hierbij laten.
Bijna dertig jaar geleden begon Ally McBeal, waarmee David E. Kelley doorbrak als seriemaker en liet zien dat hij niet vies is van gekke humor en hallucinerende personages. Wat betreft de laatste van die twee elementen kon hij zich ook al flink laten gaan met het eerste seizoen van Nine Perfect Strangers. In het tweede seizoen voegt hij het eerste element er ook aan toe. Het gevolg is een bij vlagen flauw en chaotisch eindresultaat dat, net zoals bij zijn eerste grote serie, het begin inluidt van afbrokkelende kwaliteit.
Kelley begon in het tweede seizoen van Ally McBeal nieuwe personages te introduceren en dat bleef hij doen tot ver in het het laatste seizoen. Het gevolg was dat hij niet meer wist wat hij met bepaalde figuren aan moest en ze er maar een beetje bij liet hangen of liet vertrekken. Wat begon als een groot succes eindigde in een pijnlijke flop. Met Nine Perfect Strangers heeft Kelley het geluk dat hij, op het door Nicole Kidman gespeelde hoofdpersonage na, elk seizoen een nieuwe cast kan samenstellen. Toch is het ditmaal meer een rommeltje dan de vorige keer.
In het tweede seizoen heeft Masha mogelijke meerdere rechtszaken aan haar broek hangen omdat ze haar patiënten drogeerde. Maar ze heeft ook een aanhang verworven, want haar doel was de perfecte formule vinden voor een hallucinatie waarmee ze haar overleden dochtertje weer kon zien. Ze zet haar werk verder voort in een spa in de Zwitserse Alpen, waar ze weer iedereen aan de paddo's brengt– ditmaal met de goedkeuring van haar gasten – om diepe trauma's te verwerken. Alleen lijkt Masha wederom een verborgen motief te hebben.
Het tweede seizoen lijkt op het eerste, aangezien er opnieuw naar wordt gehint dat er iets uitzonderlijk sinisters aan de hand is, wat achteraf blijkt mee te vallen. Het is zeker een verrassende wending, maar deze heeft niet zo'n impact als gehoopt na aanleiding van het mysterieuze gedrag van de medewerkers en de spannende muziek. Voor de rest is het verschil net zo groot als de verandering van setting (van een zonnig VS naar een winters Europees landhuis).
Gerelateerd nieuws
Nu zijn Masha's gasten voornamelijk mensen met geld, waardoor dit seizoen een flinke The White Lotus-vibe krijgt. Ook is de toon wat absurder geworden. Er is bijvoorbeeld een moment waarop twee trippende patiënten Heidi aan het naspelen zijn, inclusief stereotiepe kostuums en accenten. Ook is er een scène die oprecht emotioneel zou moeten zijn, ook al is dit een gesprek tussen een volwassen man en een denkbeeldige buikspreekpop van een teddybeer met een tekenfilmstemmetje.
Het grootste verschil is de zwakkere focus. Dit tweede seizoen mist een prettige, organische flow. Altijd fijn wanneer iets niet op kinderlijke wijze wordt uitgelegd, maar van de hak op de tak gaan is een ander uiterste. Er is weinig rust tussen scènes, personages vinden zich plots op andere locaties (waar ze zich met onduidelijke zaken bezighouden) en weinig opbouw naar waar het verhaal om zou moeten draaien. Ook is het therapieproces haast afwezig en is een wending omtrent de eigenaresse van de alpenspa gewoon oneerlijk en onlogisch.
Maar het is wel genieten van die bergachtige omgeving. Kelley en Kidman trekken moeiteloos bekende gezichten aan, maar ook minder bekende namen versterken de cast. Hoe rommelig het allemaal ook is, de aandacht blijft er wel bij. Het grootste pluspunt is op het einde de boel bij elkaar komt op een manier die voldoening geeft. Nee, wederom niet zo sinister als wordt gesuggereerd, maar wel lekker.
Ook hierin een verandering van toon. De boodschap van dit seizoen wijkt sterk af van die van het vorige. Wellicht is de reden daardoor dat het eerste seizoen gebaseerd was op een boek en het tweede uit de duim is gezogen. Het maakt van Masha eigenlijk een beter persoon dan ze is, maar de uitmuntende Nicole Kidman weet daar wel raad mee; ze geeft haar personage scherpe randjes om haar slechte kant niet uit het oog te verliezen.
Dit geheel verzonnen tweede seizoen bestaat uiteraard omdat het eerste een succes was. Maar het is tegelijkertijd het zoveelste voorbeeld dat voorbij het bronmateriaal gaan geen slim idee is. Er waren al genoeg voorbeelden, zoals The Handmaid's Tale, Hemlock Grove, en natuurlijk de grootste zondebok: Game of Thrones. Laat Nine Perfect Strangers daarvan leren en het hierbij laten.
