Recensie
Netflix-serie 'Ciudad de Sombras': schimmige figuren in de schaduwen van de grote stad
De plaatselijke geschiedenis en architectuur verheffen deze serie boven het samenraapsel van clichés die het eigenlijk is.
Regie: Jorge Torregrossa | Cast: Isak Férriz (Milo Malart), Verónica Echegui (Rebeca Garrido), Ana Wagener (Susana Cabrera), Mariá Adánez (Julia Valle), Jordi Ballester (Jordi Singla), Manolo Solo (Mauricio Navarro), Irene Montalà (Irene Margarit), Àgata Roca (Judit Gaig), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 42-53 minuten | Jaar: 2025
Een brute moord, een rechercheur met zware psychologische problemen en een nieuwe partner waarmee hij verplicht moet samenwerken. Het zijn ingrediënten van menig politiethriller, maar Ciudad de Sombras ('stad van schaduwen') heeft een troef in handen die de serie verheft boven een plichtmatige afvinklijst. Alles speelt zich af tegen het decor van een van de mooiste steden ter wereld: Barcelona.
De parel van Catalonië vormt zelfs een integraal onderdeel van het plot dat plaatsvindt in 2010, het jaar dat de Paus de stad bezocht. De architectonische kunstwerken van Antoni Gaudí stuwen het verhaal voort, vormen motivaties voor de personages en zijn de belangrijkste plaatsen delict. De serie opent met een man die, hangend aan de hoogste vensters van Casa Milà, levend wordt verbrand. Door de combinatie van de brute moord en het iconische gebouw grijpt Ciudad de Sombras meteen de aandacht.
Rechercheur Milo Malart wordt op de zaak gezet, maar de getroebleerde eenling moet wel samenwerken met een collega uit een ander district, Rebeca Carrido. Aanvankelijk noemt Milo haar een babysitter of zelfs een spion, maar al snel blijkt dat ze wel degelijk een positieve bijdrage levert. Voor het analyseren en deduceren van de feiten komt haar grote kennis van de kunstgeschiedenis van Barcelona en Gaudí in het bijzonder goed van pas. Alles (b)lijkt namelijk om de bouw van diens uitzichtbepalende monumenten te draaien.
Zo speelt niet alleen de architectuur, maar ook de geschiedenis van de stad een grote rol. De gigantische operatie van de Olympische Spelen van 1992 en natuurlijk de planning en decennialange opbouw van de Sagrada Família brachten Barcelona faam en aanzien, maar niet iedereen was even blij met die prestigeprojecten. Zoals zo vaak kende de 'vooruitgang' ook veel verliezers. Ciudad de Sombras duikt diep in deze gebeurtenissen, krachtig bijgezet door historische beelden van de bewoners in die tijdsspanne.
Jammer is alleen dat het misdaadverhaal eromheen vaak als een verplicht nummer voelt. Ciudad de Sombras is doorspekt met clichématige personages, relaties en verhaallijnen. Milo heeft een trauma te verwerken en moet verplicht naar een bedrijfspsycholoog, zijn baas is een karikaturale klootzak die hem alleen maar dwarsboomt, Rebeca is psychologisch ook niet in balans, de seriemoordenaar (er volgen natuurlijk meer slachtoffers) zou weleens uit een situatie van misbruik en geweld ontsproten kunnen zijn en ga zo maar door. We hebben het allemaal al eens gezien. Vaak beter.
Want Ciudad de Sombras laat steken vallen die de vaart uit het verhaal halen en de geloofwaardigheid aantasten. Zo is er veel aandacht voor de mediaverslaggeving over de Schaduw van Gaudí, zoals de mysterieuze moordenaar wordt genoemd, en raakt een journalist wel erg persoonlijk betrokken (ook zo'n cliché). Uitgelekte beelden die expliciet de vreselijke doodsstrijd van de slachtoffers tonen worden integraal op televisie uitgezonden, wat natuurlijk onzinnig is. Ook in Spanje zullen close-ups van een stervend (brandend) slachtoffer echt wel worden gecensureerd.
Daarnaast is de relatie tussen Milo en Rebeca niet de meest interessante. De aanvankelijke wrevel wordt al snel overwonnen en wat dan overblijft is een samenwerking tussen twee mensen die erg op elkaar lijken. Beiden zijn serieus en analytisch en hebben een tamelijk nors voorkomen. De dynamiek die ontstaat door botsende persoonlijkheden of verschillende demografische afkomst zijn nauwelijks aanwezig. Oké, hij is een man en zij een vrouw, maar ook dat gegeven speelt amper een rol. Geen seksuele spanning in dit team.
Zonder de positieve bijdrage van de bruisende kuststad blijft een middelmatige serie over. Toch valt die middelmaat de acteurs amper aan te rekenen en zelfs de scriptschrijvers niet echt. Ciudad de Sombras is namelijk gebaseerd op een bestaand verhaal, het eerste uit een tetralogie van Aro Sáinz de la Maza. Aan (de ongeloofwaardigheden van) het plot kon dus niet al te veel worden gesleuteld. Mochten de andere drie boeken waarin rechercheur Malart centraal staat ook worden verfilmd, dan zal dat helaas zonder Verónica Echegui (die Rebeca speelt) moeten gebeuren. Zij overleed onlangs aan kanker en wordt in het naschrift van elke aflevering herdacht.
Een brute moord, een rechercheur met zware psychologische problemen en een nieuwe partner waarmee hij verplicht moet samenwerken. Het zijn ingrediënten van menig politiethriller, maar Ciudad de Sombras ('stad van schaduwen') heeft een troef in handen die de serie verheft boven een plichtmatige afvinklijst. Alles speelt zich af tegen het decor van een van de mooiste steden ter wereld: Barcelona.
De parel van Catalonië vormt zelfs een integraal onderdeel van het plot dat plaatsvindt in 2010, het jaar dat de Paus de stad bezocht. De architectonische kunstwerken van Antoni Gaudí stuwen het verhaal voort, vormen motivaties voor de personages en zijn de belangrijkste plaatsen delict. De serie opent met een man die, hangend aan de hoogste vensters van Casa Milà, levend wordt verbrand. Door de combinatie van de brute moord en het iconische gebouw grijpt Ciudad de Sombras meteen de aandacht.
Rechercheur Milo Malart wordt op de zaak gezet, maar de getroebleerde eenling moet wel samenwerken met een collega uit een ander district, Rebeca Carrido. Aanvankelijk noemt Milo haar een babysitter of zelfs een spion, maar al snel blijkt dat ze wel degelijk een positieve bijdrage levert. Voor het analyseren en deduceren van de feiten komt haar grote kennis van de kunstgeschiedenis van Barcelona en Gaudí in het bijzonder goed van pas. Alles (b)lijkt namelijk om de bouw van diens uitzichtbepalende monumenten te draaien.
Gerelateerd nieuws
Zo speelt niet alleen de architectuur, maar ook de geschiedenis van de stad een grote rol. De gigantische operatie van de Olympische Spelen van 1992 en natuurlijk de planning en decennialange opbouw van de Sagrada Família brachten Barcelona faam en aanzien, maar niet iedereen was even blij met die prestigeprojecten. Zoals zo vaak kende de 'vooruitgang' ook veel verliezers. Ciudad de Sombras duikt diep in deze gebeurtenissen, krachtig bijgezet door historische beelden van de bewoners in die tijdsspanne.
Jammer is alleen dat het misdaadverhaal eromheen vaak als een verplicht nummer voelt. Ciudad de Sombras is doorspekt met clichématige personages, relaties en verhaallijnen. Milo heeft een trauma te verwerken en moet verplicht naar een bedrijfspsycholoog, zijn baas is een karikaturale klootzak die hem alleen maar dwarsboomt, Rebeca is psychologisch ook niet in balans, de seriemoordenaar (er volgen natuurlijk meer slachtoffers) zou weleens uit een situatie van misbruik en geweld ontsproten kunnen zijn en ga zo maar door. We hebben het allemaal al eens gezien. Vaak beter.
Want Ciudad de Sombras laat steken vallen die de vaart uit het verhaal halen en de geloofwaardigheid aantasten. Zo is er veel aandacht voor de mediaverslaggeving over de Schaduw van Gaudí, zoals de mysterieuze moordenaar wordt genoemd, en raakt een journalist wel erg persoonlijk betrokken (ook zo'n cliché). Uitgelekte beelden die expliciet de vreselijke doodsstrijd van de slachtoffers tonen worden integraal op televisie uitgezonden, wat natuurlijk onzinnig is. Ook in Spanje zullen close-ups van een stervend (brandend) slachtoffer echt wel worden gecensureerd.
Daarnaast is de relatie tussen Milo en Rebeca niet de meest interessante. De aanvankelijke wrevel wordt al snel overwonnen en wat dan overblijft is een samenwerking tussen twee mensen die erg op elkaar lijken. Beiden zijn serieus en analytisch en hebben een tamelijk nors voorkomen. De dynamiek die ontstaat door botsende persoonlijkheden of verschillende demografische afkomst zijn nauwelijks aanwezig. Oké, hij is een man en zij een vrouw, maar ook dat gegeven speelt amper een rol. Geen seksuele spanning in dit team.
Zonder de positieve bijdrage van de bruisende kuststad blijft een middelmatige serie over. Toch valt die middelmaat de acteurs amper aan te rekenen en zelfs de scriptschrijvers niet echt. Ciudad de Sombras is namelijk gebaseerd op een bestaand verhaal, het eerste uit een tetralogie van Aro Sáinz de la Maza. Aan (de ongeloofwaardigheden van) het plot kon dus niet al te veel worden gesleuteld. Mochten de andere drie boeken waarin rechercheur Malart centraal staat ook worden verfilmd, dan zal dat helaas zonder Verónica Echegui (die Rebeca speelt) moeten gebeuren. Zij overleed onlangs aan kanker en wordt in het naschrift van elke aflevering herdacht.
