Netflix-serie 'Run Away': vluchten voor de dodelijke middelmaat

Regie: Nimer Rashed, Isher Sahota | Cast: James Nesbitt (Simon Greene), Minnie Driver (Iris Greene), Ellie de Lange (Paige Greene), Ruth Jones (Elena Ravenscroft), Alfred Enoch (Isaac Fagbenle), Amy Gledhill (Ruby Todd), Lucian Msamati (Cornelius Faber), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 41-50 minuten | Jaar: 2026

Het zal Netflix goed bevallen zijn om op nieuwjaarsdag met een Harlan Coben-miniserie te komen, want exact een jaar na de release van Missing You presenteert de streamingdienst Run Away. Wie die eerste bewerking van een bestseller van de Amerikaanse thrillerschrijver niets vond, mag op zijn hoede zijn: de titels werden gelijktijdig aangekondigd, kennen hetzelfde productieteam en hebben dezelfde twee regisseurs.

Wie Run Away wél blanco ingaat, krijgt na een wat slungelige aanzet toch een prikkelend mysterie voorgeschoteld. Een vader die wordt verteerd door de verdwijning van zijn drugsverslaafde tienerdochter kan zichzelf niet in de hand houden als hij in een park op zijn geliefde Paige (prima debuut van Ellie de Lange) én op haar dealer stuit. Een video van Simon die de man in elkaar slaat gaat met groot gemak viraal, maar zijn dochter krijgt hij er niet mee terug: die is zodanig van haar vader vervreemd geraakt dat ze een veilig heenkomen zoekt.

In de eerste afleveringen is de hoofdvraag niet zozeer waar Paige gebleven is, maar wat er in de periode voor het parkincident met haar is gebeurd. En dat blijkt snel relevant wanneer Paige' vriend en dealer kort na Simons geweldsuitspatting wordt vermoord. Ondertussen wordt een privédetective ingeschakeld om op zoek te gaan naar een andere jongen die vermist wordt – en die vermissing blijkt natuurlijk verband te houden met de zaak van Paige.

In de fase dat Run Away nog volop vragen stelt kijkt de miniserie prettig weg. De verbetenheid en het verdriet bij Simon (wiens vertolker, James Nesbitt, beter is in het acteren van vaderlijk onvermogen dan in het tonen van oprecht sentiment) zijn de rode draad in een niet-aflatende stroom van complicerende plotontwikkelingen. Zo blijkt de privédetective (scherpzinnig en met humor neergezet door Ruth Jones) er een persoonlijke agenda op na te houden en voegt de latere introductie van een schimmige sekte nog maar eens een extra dimensie toe aan het ogenschijnlijk hapklare mysterie.

Maar op den duur begint de overdaad aan wendingen en dwarsverbanden het kijkplezier te verstoren. Het begint met de neiging van de makers om elke verwijzing naar een gebeurtenis in het verleden te tonen in een korte flashback (soms amper twee seconden); dat is niet lang genoeg om het verhaal echt op te breken, maar het maakt de vertelstijl wel nadrukkelijk en uitleggerig.

Desondanks kun je bij de eerste afleveringen nog volop met het mysterie meedenken, terwijl de variatie in locaties en personages de rest doet. Dat verandert wanneer scenarist Daniel Brocklehurst zijn prioriteiten herschikt en ruim baan geeft aan de afwikkeling. Daarbij verliest Run Away haar angel, maar de ontknoping is vooral emotioneel onbevredigend. Wanneer de serie met antwoorden over de brug komt, schijnt door dat de aanloop daarnaartoe niet sterk genoeg uitgeschreven is. De acteurs (vooral de rol van Minnie Driver als Simons vrouw is ondankbaar) kunnen daardoor het gewicht van een paar belangrijke onthullingen niet dragen.

Vaste kijkers van de Harlan Coben-bewerkingen op Netflix (die zich ook al niet meer tot het Engelse taalgebied beperken) hebben geen reden om Run Away geen kans te geven, maar een minder nadrukkelijke uitwerking had deze nieuwjaarsvondst aan de dodelijke middelmaat kunnen onttrekken. Wie weet heeft 2026 op dat vlak verbetering in petto: een volgende miniserie met Pandora-bewoner Sam Worthington staat nog voor dit jaar op de planning.