Recensie
Netflix-serie 'Agatha Christie's Seven Dials': gewoon een lekkere whodunit
Een serie als een kopje thee: niet heel avontuurlijk, maar oh zo comfortabel.
Regie: Chris Sweeney | Cast: Mia McKenna-Bruce (Eileen Brent), Edward Bluemel (Jimmy Thesiger), Martin Freeman (Battle), Helena Bonham Carter (Lady Caterham), Iain Glen (Lord Caterham), Hughie O'Donnell (Bill Eversleigh), Nyasha Hatendi (Cyril Matip), e.a. | Afleveringen: 3 | Speelduur: 52-56 minuten | Jaar: 2026
Een groot landgoed (en dito huis), een groep eigenaardige verdachten, een eigenwijze speurneus en de nodige plotwendingen: Agatha Christie's Seven Dials heeft het allemaal. Net zo Brits als een goede kop Earl Grey-thee en dus net zo weinig verrassend. Maar soms is oud en vertrouwd precies waar je zin in hebt.
Lady Eileen Brent – Bundle voor vrienden – is op zoek naar de moordenaar van haar geliefde. De politie denkt dat hij, al dan niet expres, zelf verantwoordelijk is voor de overdosis slaapmiddel die hem het leven kostte. Bundle denkt daar het hare van en duikt in de schimmige wereld van verborgen dansclubs, gevaarlijke uitvindingen en geheime genootschappen.
De serie schetst een typisch tijdsbeeld van de Britse jaren twintig. Vluchtend voor het trauma van de Eerste Wereldoorlog gaan de mensen feestend door het leven. De adel, die het personeel niet meer kan betalen en de huizen niet meer kan onderhouden, klampt zich vast aan een laatste beetje waardigheid door zich dan maar in te laten met de grote industriëlen. Daar zijn immers de centjes te vinden.
Die ingrediënten uit de moderniteit zijn soms de drijvende kracht van het verhaal: geld, oorlog en politiek zijn allemaal mogelijke motieven voor een moord. Soms krijgen ze een wat meer subtiele nadruk, bijvoorbeeld wanneer Bundle in een bijna leeg landhuis luistert hoe vanuit het lekkende dak een emmer vol drupt. En uiteraard wordt de climax uitgevochten in een rijdende stoomtrein.
De cast is uitmuntend. Dat is te verwachten van acteerkanonnen als Helena Bonham Carter (de moeder van Bundle) en Martin Freeman (de rechercheur die Bundle helpt bij haar speurneuzerij), maar ook de jonge en vrij onbekende Mia McKenna-Bruce speelt de stoere en nieuwsgierige Bundle met prachtige overtuiging. Ze heeft wat weg van Velma uit Scooby-Doo: een vrouw die snel wordt onderschat, maar uiteindelijk steeds weer de slimste en de stoerste van het stel blijkt.
De prachtige vergezichten van het Britse landschap, de achtervolgingen door de statige straten van het oude Londen, het verdwalen in de kruipdoor-sluipdoorsteegjes van de achterbuurten van diezelfde stad; de serie brengt het allemaal even prachtig in beeld. Uiteraard wordt de visuele stijl afgetopt met de clichéshots die bij een dergelijke serie horen. Denk aan het tegelijk naar een aanwijzing scharrelen van een groep verdachten, gevolgd door een shot vanuit een laag standpunt waarbij diezelfde groep zich in volle verbazing letterlijk over de aanwijzing buigt.
Agatha Christie's Seven Dials is in alles een typisch Brits moordmysterie, waarbij zelfs op de verrassingen kan worden gerekend. Want natuurlijk worden er allerhande lijntjes uitgezet die uiteindelijk veel logischer te verklaren blijken dan aanvankelijk gedacht en komt de dader pas aan het licht na diverse plotwendingen. Wie hoopt op een verrassende vertelling komt bedrogen uit, maar op een gure winteravond is het met een dekentje heel comfortabel wegkruipen bij deze serie. Net als met die vertrouwde kop thee.
Een groot landgoed (en dito huis), een groep eigenaardige verdachten, een eigenwijze speurneus en de nodige plotwendingen: Agatha Christie's Seven Dials heeft het allemaal. Net zo Brits als een goede kop Earl Grey-thee en dus net zo weinig verrassend. Maar soms is oud en vertrouwd precies waar je zin in hebt.
Lady Eileen Brent – Bundle voor vrienden – is op zoek naar de moordenaar van haar geliefde. De politie denkt dat hij, al dan niet expres, zelf verantwoordelijk is voor de overdosis slaapmiddel die hem het leven kostte. Bundle denkt daar het hare van en duikt in de schimmige wereld van verborgen dansclubs, gevaarlijke uitvindingen en geheime genootschappen.
De serie schetst een typisch tijdsbeeld van de Britse jaren twintig. Vluchtend voor het trauma van de Eerste Wereldoorlog gaan de mensen feestend door het leven. De adel, die het personeel niet meer kan betalen en de huizen niet meer kan onderhouden, klampt zich vast aan een laatste beetje waardigheid door zich dan maar in te laten met de grote industriëlen. Daar zijn immers de centjes te vinden.
Gerelateerd nieuws
Die ingrediënten uit de moderniteit zijn soms de drijvende kracht van het verhaal: geld, oorlog en politiek zijn allemaal mogelijke motieven voor een moord. Soms krijgen ze een wat meer subtiele nadruk, bijvoorbeeld wanneer Bundle in een bijna leeg landhuis luistert hoe vanuit het lekkende dak een emmer vol drupt. En uiteraard wordt de climax uitgevochten in een rijdende stoomtrein.
De cast is uitmuntend. Dat is te verwachten van acteerkanonnen als Helena Bonham Carter (de moeder van Bundle) en Martin Freeman (de rechercheur die Bundle helpt bij haar speurneuzerij), maar ook de jonge en vrij onbekende Mia McKenna-Bruce speelt de stoere en nieuwsgierige Bundle met prachtige overtuiging. Ze heeft wat weg van Velma uit Scooby-Doo: een vrouw die snel wordt onderschat, maar uiteindelijk steeds weer de slimste en de stoerste van het stel blijkt.
De prachtige vergezichten van het Britse landschap, de achtervolgingen door de statige straten van het oude Londen, het verdwalen in de kruipdoor-sluipdoorsteegjes van de achterbuurten van diezelfde stad; de serie brengt het allemaal even prachtig in beeld. Uiteraard wordt de visuele stijl afgetopt met de clichéshots die bij een dergelijke serie horen. Denk aan het tegelijk naar een aanwijzing scharrelen van een groep verdachten, gevolgd door een shot vanuit een laag standpunt waarbij diezelfde groep zich in volle verbazing letterlijk over de aanwijzing buigt.
Agatha Christie's Seven Dials is in alles een typisch Brits moordmysterie, waarbij zelfs op de verrassingen kan worden gerekend. Want natuurlijk worden er allerhande lijntjes uitgezet die uiteindelijk veel logischer te verklaren blijken dan aanvankelijk gedacht en komt de dader pas aan het licht na diverse plotwendingen. Wie hoopt op een verrassende vertelling komt bedrogen uit, maar op een gure winteravond is het met een dekentje heel comfortabel wegkruipen bij deze serie. Net als met die vertrouwde kop thee.
