Recensie
SkyShowtime-serie 'The Death of Bunny Munroe': een seksverslaving maakt meer kapot dan je lief is
Een komische en aangrijpende verfilming van Nick Caves roman over een rokkenjagende handelsreiziger en zijn zoontje.
Regie: Isabella Eklöf | Cast: Matt Smith (Bunnny Munro), Rafael Mathé (Bunny Junior), Johann Myers (Poodle), Sarah Greene (Libby), Alice Feetham (Yvonne), Robert Glenister (Geoffrey), Lindsay Duncan (Doris Pennington), Elizabeth Berrington (Charlotte Parnovar) e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 30-41 minuten | Jaar: 2025
De hoofdpersoon van The Death of Bunny Munro heet natuurlijk niet echt Bunny. De Britse handelsreiziger heeft zichzelf deze bijnaam gegeven, in navolging van zijn vader. Waarom? Omdat hij als een konijn tekeergaat. Getrouwd met Libby, maar elke ochtend, middag en avond een ander schatje. Dat krijg je als je lichaamsverzorgingsproducten bij de vrouwen thuis verkoopt en de aalgladde babbel van Matt Smith hebt. Bunny is dan wel niet de knapste man op aarde, maar door zijn zelfvertrouwen gaat elke vrouw voor de bijl.
Die gave keek hij op jonge leeftijd af van zijn vader en wil hij – na de zelfmoord van Libby – overbrengen op zijn zoontje, met wie hij ineens op een roadtrip verzeild raakt, op de vlucht voor de kinderbescherming. Bunny heeft nooit veel naar 'Bunnyboy' omgekeken, maar laat hem zeker niet achter in de handen van zijn schoonouders, die hem verafschuwen en verantwoordelijk houden voor Libby's dood.
Die haat is niet zo vreemd als je bedenkt dat Bunny zelfs de rouwdienst 'moet' verlaten om zich af te trekken in het bijgebouw. Op een van de schilderingen in de kerk is namelijk een tepel van Maria te zien, dus dan weet je het wel. Bunny's seksverslaving maakt meer kapot dan hem lief is.
The Death of Bunny Munro is een harde, maar vaak ook gevoelige en komische serie over de band tussen vader en zoon die steeds weer kapot wordt gemaakt door het egocentrisme en narcisme van de titelfiguur. Maar Bunny's groteske persoonlijkheid en absurde zelfvertrouwen komen voort uit de diepgewortelde angst dat hij kan tippen aan zijn eigen vader. En voor Bunny Junior kan hij geen ander pad bedenken dan van hem een kopie van zichzelf te maken. Die keten kan alleen worden doorbroken als Bunny de kleine jongen bevrijdt. En zichzelf.
Junior heeft niet de bezetenheid en de tunnelvisie van zijn vader, al doet hij nog zo zijn best hem te imiteren. Hij is een gevoelig kind dat van planeten, hoofdsteden en dieren houdt. Hij adoreert Bunny, maar merkt gedurende de reis steeds meer dat zijn vader maar gewoon uit zijn nek lult. Misschien wist hij het eigenlijk altijd al...
Natuurlijk is het niet goed voor zijn zelfvertrouwen dat Junior constant aan de kant wordt geschoven als zich weer een nieuw doelwit van Bunny's seksverslaving aandient. Wanneer een zorgzame kennis hem voor langere tijd onder zijn hoede neemt, moet de jongen kiezen: in een veilige omgeving blijven of toch weer met pa de hort op? Het is een dilemma waar je een klein kind niet mee op mag zadelen, wat het verhaal des te triester maakt.
Owen Cooper werd afgelopen maand de jongste Golden Globe-winnaar ooit, maar hij kan die status zomaar verliezen aan Rafael Mathé, die in deze serie met weinig woorden een diepe innerlijke wereld laat zien. Twijfel, verlangen, teleurstelling en liefde worden onmiskenbaar weergegeven op zijn engelengezicht en in subtiele gedragingen en gebaren. Deze jonge Brit wacht een gouden toekomst.
Matt Smith leeft al in die werkelijkheid. Veel van wat hij aanraakt verandert in edelmetaal, of het nu in Dr. Who, The Crown of House of the Dragon is (toegegeven, hij speelde ook in Morbius). Het publiek is gek op de veelzijdige Engelsman en het personage van Bunny Munro is hem op het lijf geschreven.
De dualiteit van de rol zou in handen van een mindere acteur snel ongeloofwaardig kunnen worden, maar Smith maakt van de seksmaniak een gelaagde, tragische figuur die we het ene moment bewonderen en het volgende verachten. Maar hij weet altijd binnen weet te dringen (niet grappig bedoeld). Het bekijken van The Death of Bunny Munro is een intense belevenis, zoals het goede televisie betaamt.
Dat uitvoerend producent Nick Cave veel rauwe, autobiografische elementen in het verhaal verwerkte, onderstreept dat hij meer is dan de artiest achter het prachtige lied waarmee elke aflevering opent. Cave is een man die weet wat het is om te worstelen met verslaving en te kampen met schuldgevoel en rouw terwijl je je kinderen opvoedt. Hij verloor trouwens twee zoons na het schrijven van de gelijknamige roman waarop deze serie is gebaseerd. Zijn betrokkenheid bij dit televisieproject over een (verstoorde) vader-zoonrelatie moet dus een indringende ervaring zijn geweest. Gelukkig is het een prachtig eindproduct geworden.
De hoofdpersoon van The Death of Bunny Munro heet natuurlijk niet echt Bunny. De Britse handelsreiziger heeft zichzelf deze bijnaam gegeven, in navolging van zijn vader. Waarom? Omdat hij als een konijn tekeergaat. Getrouwd met Libby, maar elke ochtend, middag en avond een ander schatje. Dat krijg je als je lichaamsverzorgingsproducten bij de vrouwen thuis verkoopt en de aalgladde babbel van Matt Smith hebt. Bunny is dan wel niet de knapste man op aarde, maar door zijn zelfvertrouwen gaat elke vrouw voor de bijl.
Die gave keek hij op jonge leeftijd af van zijn vader en wil hij – na de zelfmoord van Libby – overbrengen op zijn zoontje, met wie hij ineens op een roadtrip verzeild raakt, op de vlucht voor de kinderbescherming. Bunny heeft nooit veel naar 'Bunnyboy' omgekeken, maar laat hem zeker niet achter in de handen van zijn schoonouders, die hem verafschuwen en verantwoordelijk houden voor Libby's dood.
Die haat is niet zo vreemd als je bedenkt dat Bunny zelfs de rouwdienst 'moet' verlaten om zich af te trekken in het bijgebouw. Op een van de schilderingen in de kerk is namelijk een tepel van Maria te zien, dus dan weet je het wel. Bunny's seksverslaving maakt meer kapot dan hem lief is.
The Death of Bunny Munro is een harde, maar vaak ook gevoelige en komische serie over de band tussen vader en zoon die steeds weer kapot wordt gemaakt door het egocentrisme en narcisme van de titelfiguur. Maar Bunny's groteske persoonlijkheid en absurde zelfvertrouwen komen voort uit de diepgewortelde angst dat hij kan tippen aan zijn eigen vader. En voor Bunny Junior kan hij geen ander pad bedenken dan van hem een kopie van zichzelf te maken. Die keten kan alleen worden doorbroken als Bunny de kleine jongen bevrijdt. En zichzelf.
Gerelateerd nieuws
Junior heeft niet de bezetenheid en de tunnelvisie van zijn vader, al doet hij nog zo zijn best hem te imiteren. Hij is een gevoelig kind dat van planeten, hoofdsteden en dieren houdt. Hij adoreert Bunny, maar merkt gedurende de reis steeds meer dat zijn vader maar gewoon uit zijn nek lult. Misschien wist hij het eigenlijk altijd al...
Natuurlijk is het niet goed voor zijn zelfvertrouwen dat Junior constant aan de kant wordt geschoven als zich weer een nieuw doelwit van Bunny's seksverslaving aandient. Wanneer een zorgzame kennis hem voor langere tijd onder zijn hoede neemt, moet de jongen kiezen: in een veilige omgeving blijven of toch weer met pa de hort op? Het is een dilemma waar je een klein kind niet mee op mag zadelen, wat het verhaal des te triester maakt.
Owen Cooper werd afgelopen maand de jongste Golden Globe-winnaar ooit, maar hij kan die status zomaar verliezen aan Rafael Mathé, die in deze serie met weinig woorden een diepe innerlijke wereld laat zien. Twijfel, verlangen, teleurstelling en liefde worden onmiskenbaar weergegeven op zijn engelengezicht en in subtiele gedragingen en gebaren. Deze jonge Brit wacht een gouden toekomst.
Matt Smith leeft al in die werkelijkheid. Veel van wat hij aanraakt verandert in edelmetaal, of het nu in Dr. Who, The Crown of House of the Dragon is (toegegeven, hij speelde ook in Morbius). Het publiek is gek op de veelzijdige Engelsman en het personage van Bunny Munro is hem op het lijf geschreven.
De dualiteit van de rol zou in handen van een mindere acteur snel ongeloofwaardig kunnen worden, maar Smith maakt van de seksmaniak een gelaagde, tragische figuur die we het ene moment bewonderen en het volgende verachten. Maar hij weet altijd binnen weet te dringen (niet grappig bedoeld). Het bekijken van The Death of Bunny Munro is een intense belevenis, zoals het goede televisie betaamt.
Dat uitvoerend producent Nick Cave veel rauwe, autobiografische elementen in het verhaal verwerkte, onderstreept dat hij meer is dan de artiest achter het prachtige lied waarmee elke aflevering opent. Cave is een man die weet wat het is om te worstelen met verslaving en te kampen met schuldgevoel en rouw terwijl je je kinderen opvoedt. Hij verloor trouwens twee zoons na het schrijven van de gelijknamige roman waarop deze serie is gebaseerd. Zijn betrokkenheid bij dit televisieproject over een (verstoorde) vader-zoonrelatie moet dus een indringende ervaring zijn geweest. Gelukkig is het een prachtig eindproduct geworden.
