Recensie
SkyShowtime-serie 'Ponies': warme gevoelens voor de Koude Oorlog
Nostalgische spionagekomedie blijft hangen in het prikkeldraad tussen Oost en West.
Regie: Susanna Fogel, Viet Nguyen, Ally Pankiw | Cast: Emilia Clarke (Beatrice Grant), Haley Lu Richardson (Twila Hasbeck), Adrian Lester (Dane Walter), Artjom Gilz (Andrei Vasiliev), Vic Michaelis (Cheryl Symanski), Nicholas Podany (Ray Symanski), Andrew Richardson (Shep), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 47-53 minuten | Jaar: 2026
Ah, de Koude Oorlog! Die goede oude tijd waarin geopolitieke onrust nog niet gepaard ging met een oranje schreeuwlelijk die de internationale orde afbreekt en steeds maar zijn gelijk moet halen. Nee, vroeger was er de schone schijn van diplomatieke betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie, terwijl de vuile spelletjes clandestien werden uitgespeeld door sluwe inlichtingendiensten. Zo ook in Ponies, dat zich afspeelt in Moskou eind jaren zeventig.
Op de Amerikaanse ambassade verricht men dagelijks diplomatieke werkzaamheden, maar voor sommige medewerkers is dat een dekmantel voor geheime activiteiten. Zo'n stuk vastgoed in het hart van de Russische hoofdstad leent zich perfect voor spionagewerk. Al is dat natuurlijk niet zonder gevaren. Twee Amerikaanse dames worden op de ambassade geconfronteerd met het nieuws dat hun echtgenoten tijdens een CIA-missie in de Sovjet-Unie zijn omgekomen.
Beatrice is een hoogopgeleid en braaf tutje dat gek was op haar man en vanwege haar kennis van de Russische taal op de ambassade werkt. Twila is een trailertrashmeid die door haar huwelijk met een undercoveragent opeens deel kon uitmaken van de diplomatieke jetset. Het contrast tussen beide vrouwen is gelijk duidelijk en vormt een goede basis voor de vertrouwde dynamiek van tegenpolen die met elkaar opgescheept raken.
Waar Beatrice en Twila eerst als water en vuur zijn, blijkt later dat ze met hun eigen kwaliteiten elkaar goed aanvullen. Wat hen bindt, is de zoektocht naar de reden voor de mysterieuze dood van hun mannen en wie daar precies achter zit. Na enig aandringen bij de sceptische CIA-baas van hun overleden echtgenoten worden deze twee ponies ('persons of no interest') spionnen in Moskou.
Schrijver en regisseur Susanna Fogel verkende de vrouwelijke buddydynamiek eerder in de tienerfilm Booksmart en de spionagekomedie The Spy Who Dumped Me. Ditmaal vult ze daar een hele serie mee, maar met gemengde resultaten. Waar komedie en actie worden vermengd, zijn bepaalde zaken wat makkelijker weg te schrijven. Ponies kan humor erin gooien om het verhaal wat tempo te geven of een personage op makkelijke wijze uit de weg te ruimen. Maar die humor zwakt ook de serieuze kanten van het verhaal af.
Een belangrijk thema van Ponies is de zoektocht naar waarheid in een wereld die van leugens en verraderlijkheid aan elkaar hangt. Voor een spion zijn mensen er om gebruikt te worden. Agenten wisselen constant van loyaliteit of worden gechanteerd om aan informatie te komen. Het is een constant dubbelspel. CIA-chef Dane Walter belichaamt die ambiguïteit het best wanneer hij de dames moet chaperonneren bij de viezigheid van het koudeoorlogvoeren.
Ponies staat niet alleen in het behandelen van dit soort thematiek. Zo draait het oeuvre van schrijver John le Carré om het tonen van de onromantische kant van spionage. Dat heeft fantastische televisie opgeleverd zoals de BBC-verfilmingen Tinker, Tailor, Soldier, Spy en Smiley's People. Aan de andere kant van de oceaan schetste The Americans zes seizoenen lang zeer nauwgezet een beeld van twee Sovjetspionnen in de VS. Die serie heeft ongetwijfeld gediend als inspiratiebron voor de look van Ponies, dat flink heeft geïnvesteerd in de aankleding en soundtrack om de jaren zeventig tot leven te wekken.
Waar de serieuzere spionageseries de tijd nemen om personages diepgang te geven en spannende plotwendingen en verrassende onthullingen goed op te bouwen, gaat Ponies in een sneltreinvaart door het eerste seizoen. Veel plotelementen zouden normaliter over meerdere seizoenen worden uitgesmeerd. Daardoor ben je als kijker minder betrokken bij de personages, die iets vrijblijvends krijgen door het vlotte tempo waarin zij zich ontwikkelen.
Dit wordt versterkt door zaken die onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig zijn, waar de serie op een makkelijke wijze mee weg wil komen door ze komisch te framen. Zoals Twila die als een opvallende Amerikaanse toerist door Moskou slentert en zonder gedoe mensen benadert. Of hoe de CIA met gemak door Rusland kan reizen en snel iemand in nood kan redden zonder veel inmenging van de Sovjetautoriteiten. Je krijgt nooit echt het gevoel van een totalitair en repressief regime. En de KGB komt eerder over als een criminele bende dan een almachtig terreurnetwerk van de staat.
Jammer, want Ponies heeft een aantal sterke troeven in handen. De aankleding is overtuigend wat betreft kleding en interieurs uit die tijd en Boedapest is goed gekozen als surrogaat-Moskou. De cast is gevuld met bekend en minder bekend acteertalent. Britse acteur Adrian Lester is perfect als doorgewinterde CIA-agent met wat lijken in de kast en de Duits-Russische Artjom Gilz overtuigt als dreigende maar ook charmante KGB-agent.
Hoofdrolspelers Emilia Clarke en Haley Lu Richardson zijn degelijk, maar blijven dicht op hun stereotiepe personages plakken. Daarin overtuigen ze wel. Clarke is als Beatrice voorzichtig en afwachtend terwijl Richardson als Twila meer een losse flodder is die eerder doet dan denkt. Er is wat achtergrondverhaal om de dames uit te diepen, maar dat blijft vlak. De ontwikkeling die ze meemaken, waarbij ze op voorspelbare wijze nader tot elkaar komen, mist een verrassende twist.
Voor ervaren liefhebbers van spionagefilms en -series zal Ponies weinig nieuws bieden. De serie lijkt te mikken op comfortabel kijkvoer met een nostalgische vibe. Met de blitse jarenzeventigkleding, bruin-oranje interieurs en meezingers van Fleetwood Mac en David Bowie heb je al snel iets wat lekker wegkijkt, maar uiteindelijk weinig diepgang biedt. Echter, dat de nostalgie overheerst is misschien ook niet zo gek als je de knusse, stabiele dynamiek van de Koude Oorlog vergelijkt met de voortdurende politieke chaos en onzekerheid van het heden.
Ah, de Koude Oorlog! Die goede oude tijd waarin geopolitieke onrust nog niet gepaard ging met een oranje schreeuwlelijk die de internationale orde afbreekt en steeds maar zijn gelijk moet halen. Nee, vroeger was er de schone schijn van diplomatieke betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie, terwijl de vuile spelletjes clandestien werden uitgespeeld door sluwe inlichtingendiensten. Zo ook in Ponies, dat zich afspeelt in Moskou eind jaren zeventig.
Op de Amerikaanse ambassade verricht men dagelijks diplomatieke werkzaamheden, maar voor sommige medewerkers is dat een dekmantel voor geheime activiteiten. Zo'n stuk vastgoed in het hart van de Russische hoofdstad leent zich perfect voor spionagewerk. Al is dat natuurlijk niet zonder gevaren. Twee Amerikaanse dames worden op de ambassade geconfronteerd met het nieuws dat hun echtgenoten tijdens een CIA-missie in de Sovjet-Unie zijn omgekomen.
Beatrice is een hoogopgeleid en braaf tutje dat gek was op haar man en vanwege haar kennis van de Russische taal op de ambassade werkt. Twila is een trailertrashmeid die door haar huwelijk met een undercoveragent opeens deel kon uitmaken van de diplomatieke jetset. Het contrast tussen beide vrouwen is gelijk duidelijk en vormt een goede basis voor de vertrouwde dynamiek van tegenpolen die met elkaar opgescheept raken.
Waar Beatrice en Twila eerst als water en vuur zijn, blijkt later dat ze met hun eigen kwaliteiten elkaar goed aanvullen. Wat hen bindt, is de zoektocht naar de reden voor de mysterieuze dood van hun mannen en wie daar precies achter zit. Na enig aandringen bij de sceptische CIA-baas van hun overleden echtgenoten worden deze twee ponies ('persons of no interest') spionnen in Moskou.
Schrijver en regisseur Susanna Fogel verkende de vrouwelijke buddydynamiek eerder in de tienerfilm Booksmart en de spionagekomedie The Spy Who Dumped Me. Ditmaal vult ze daar een hele serie mee, maar met gemengde resultaten. Waar komedie en actie worden vermengd, zijn bepaalde zaken wat makkelijker weg te schrijven. Ponies kan humor erin gooien om het verhaal wat tempo te geven of een personage op makkelijke wijze uit de weg te ruimen. Maar die humor zwakt ook de serieuze kanten van het verhaal af.
Gerelateerd nieuws
Een belangrijk thema van Ponies is de zoektocht naar waarheid in een wereld die van leugens en verraderlijkheid aan elkaar hangt. Voor een spion zijn mensen er om gebruikt te worden. Agenten wisselen constant van loyaliteit of worden gechanteerd om aan informatie te komen. Het is een constant dubbelspel. CIA-chef Dane Walter belichaamt die ambiguïteit het best wanneer hij de dames moet chaperonneren bij de viezigheid van het koudeoorlogvoeren.
Ponies staat niet alleen in het behandelen van dit soort thematiek. Zo draait het oeuvre van schrijver John le Carré om het tonen van de onromantische kant van spionage. Dat heeft fantastische televisie opgeleverd zoals de BBC-verfilmingen Tinker, Tailor, Soldier, Spy en Smiley's People. Aan de andere kant van de oceaan schetste The Americans zes seizoenen lang zeer nauwgezet een beeld van twee Sovjetspionnen in de VS. Die serie heeft ongetwijfeld gediend als inspiratiebron voor de look van Ponies, dat flink heeft geïnvesteerd in de aankleding en soundtrack om de jaren zeventig tot leven te wekken.
Waar de serieuzere spionageseries de tijd nemen om personages diepgang te geven en spannende plotwendingen en verrassende onthullingen goed op te bouwen, gaat Ponies in een sneltreinvaart door het eerste seizoen. Veel plotelementen zouden normaliter over meerdere seizoenen worden uitgesmeerd. Daardoor ben je als kijker minder betrokken bij de personages, die iets vrijblijvends krijgen door het vlotte tempo waarin zij zich ontwikkelen.
Dit wordt versterkt door zaken die onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig zijn, waar de serie op een makkelijke wijze mee weg wil komen door ze komisch te framen. Zoals Twila die als een opvallende Amerikaanse toerist door Moskou slentert en zonder gedoe mensen benadert. Of hoe de CIA met gemak door Rusland kan reizen en snel iemand in nood kan redden zonder veel inmenging van de Sovjetautoriteiten. Je krijgt nooit echt het gevoel van een totalitair en repressief regime. En de KGB komt eerder over als een criminele bende dan een almachtig terreurnetwerk van de staat.
Jammer, want Ponies heeft een aantal sterke troeven in handen. De aankleding is overtuigend wat betreft kleding en interieurs uit die tijd en Boedapest is goed gekozen als surrogaat-Moskou. De cast is gevuld met bekend en minder bekend acteertalent. Britse acteur Adrian Lester is perfect als doorgewinterde CIA-agent met wat lijken in de kast en de Duits-Russische Artjom Gilz overtuigt als dreigende maar ook charmante KGB-agent.
Hoofdrolspelers Emilia Clarke en Haley Lu Richardson zijn degelijk, maar blijven dicht op hun stereotiepe personages plakken. Daarin overtuigen ze wel. Clarke is als Beatrice voorzichtig en afwachtend terwijl Richardson als Twila meer een losse flodder is die eerder doet dan denkt. Er is wat achtergrondverhaal om de dames uit te diepen, maar dat blijft vlak. De ontwikkeling die ze meemaken, waarbij ze op voorspelbare wijze nader tot elkaar komen, mist een verrassende twist.
Voor ervaren liefhebbers van spionagefilms en -series zal Ponies weinig nieuws bieden. De serie lijkt te mikken op comfortabel kijkvoer met een nostalgische vibe. Met de blitse jarenzeventigkleding, bruin-oranje interieurs en meezingers van Fleetwood Mac en David Bowie heb je al snel iets wat lekker wegkijkt, maar uiteindelijk weinig diepgang biedt. Echter, dat de nostalgie overheerst is misschien ook niet zo gek als je de knusse, stabiele dynamiek van de Koude Oorlog vergelijkt met de voortdurende politieke chaos en onzekerheid van het heden.
