Recensie
'After Benjamin': schokgolf in Noorwegen
Drama over de nasleep van een racistische moord speelt als een eerbetoon aan de Noorse wijk waar deze plaatsvond.
Regie: Andrè Chocron, Mikael Diseth | Cast: Sam Ashraf (Elias), Magnus Johan Tenfjord (Espen), Emil Stenseth (Benjamin), Linn Skåber (Marit), Ida Marie Bakkerud (Ingrid), Arben Bala (Tariq), Constanza Shaw Bjerkestrand (Maria), Evelyn Rasmussen Osazuwa (Jennifer), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 38-42 minuten | Jaar: 2025
Op 26 januari 2001 staken nazi's de vijftienjarige Ghanees-Noorse Benjamin Hermansen neer. Deze racistische moord veroorzaakte een schokgolf in Noorwegen. After Benjamin fictionaliseert de nasleep in de wijk Holmlia in Oslo, waar Benjamin woonde. Iedereens verhaal komt aan bod. Benjamins dood raakte veel mensen, maar natuurlijk vooral moeder Marit en beste vriend Elias, die beiden met een trauma kampen. Ook de bredere maatschappelijke context krijgt aandacht, maar het roept de vraag op welke richting de serie in wilt slaan.
Het team van showrunner Mikael Diseth stort zich in ieder geval met verve op Holmlia. Vloeiende videobeelden, snedige montage en dikke mobieltjes roepen een nostalgie naar de vroege jaren 2000 op. Acteur Emil Stenseth zet Benjamin aimabel neer, altijd goedlachs. Hij is ondeugend op een manier dat hem alles meteen vergeven is, sowieso door zijn grappende moeder. Zo hakt zijn dood erin en wordt Holmlia’s trauma invoelbaar.
De betrokkenheid van After Benjamin straalt af van het indringende acteerwerk. Vooral Sam Ashraf als Elias draagt de serie. In een knip transformeert hij van verlegen jongen naar geharde einzelgänger. Zijn kersverse geliefde Lina en zijn vertwijfelde vader Payam weten zich geen raad met Elias' trauma, wat zorgt voor hartverscheurend drama. Daarbij staan Diseth en co voor hun personages.
Verhaallijnen vallen echter snel in de herhaling, met telkens dezelfde problematiek en overvloedige flashbacks van Benjamin. Soms mist de dramatische spanning dan ook. Daarbij helpt het niet dat enkele ontwikkelingen ongeloofwaardig snel verlopen. Zo verhuist Jennifer met haar getroebleerde zoon Espen naar Holmlia en zijn ze binnen vijf minuten van al hun vooroordelen verlost.
De verschillende verhalen vormen ook een allegaartje. Zo krijgt Espen veel aandacht, terwijl hij weinig met Benjamin te maken had. Een jongen op rolschaatsen functioneert als verteller, maar de serie gebruikt vervolgens ook Lina’s dagboek om de moord te duiden. Waarom die verteller in het begin terugkeert naar Holmlia als volwassene, blijft onbekend. Een aflevering speelt zich zelfs volledig af op Michael Jacksons landgoed Neverland. Jackson had inderdaad een band met Holmlia, maar tonaal verlaat de serie dan de wijk.
Zo voelt After Benjamin vaak zonder bestemming. Een bredere analyse van de moord komt met horten en stoten en vage verwijzingen naar 9/11. Heel Noorwegen raakt in shock, maar vergeet snel. De politie doet niets en de gemeente verwijdert de gedenksteen. In ieder geval noemen Noorse journalisten nazi’s nog nazi’s, iets waar Nederlandse journalisten niet eens toe in staat zijn. Kritiek op het wegkijken van racisme en fascisme zit dus in de serie en voelt hoognodig voor nu, maar een diepere beschouwing over de Noorse samenleving gaat niet verder dan platitudes.
After Benjamin zegt een eerbetoon en liefdesverklaring aan de mensen van Holmlia te zijn en dat klopt. De serie sluit af met een aangrijpende getuigenis van Elias, waar Benjamin scherpzinnig doorheen is gesneden. De toewijding klinkt ook door in de daadkracht waarmee personages aan het einde het grafschrift op Benjamins standbeeld uitspreken. Maar door het onnauwkeurige vertellen maakt After Benjamin de belofte over Holmlia te gaan niet altijd waar.
Op 26 januari 2001 staken nazi's de vijftienjarige Ghanees-Noorse Benjamin Hermansen neer. Deze racistische moord veroorzaakte een schokgolf in Noorwegen. After Benjamin fictionaliseert de nasleep in de wijk Holmlia in Oslo, waar Benjamin woonde. Iedereens verhaal komt aan bod. Benjamins dood raakte veel mensen, maar natuurlijk vooral moeder Marit en beste vriend Elias, die beiden met een trauma kampen. Ook de bredere maatschappelijke context krijgt aandacht, maar het roept de vraag op welke richting de serie in wilt slaan.
Het team van showrunner Mikael Diseth stort zich in ieder geval met verve op Holmlia. Vloeiende videobeelden, snedige montage en dikke mobieltjes roepen een nostalgie naar de vroege jaren 2000 op. Acteur Emil Stenseth zet Benjamin aimabel neer, altijd goedlachs. Hij is ondeugend op een manier dat hem alles meteen vergeven is, sowieso door zijn grappende moeder. Zo hakt zijn dood erin en wordt Holmlia’s trauma invoelbaar.
De betrokkenheid van After Benjamin straalt af van het indringende acteerwerk. Vooral Sam Ashraf als Elias draagt de serie. In een knip transformeert hij van verlegen jongen naar geharde einzelgänger. Zijn kersverse geliefde Lina en zijn vertwijfelde vader Payam weten zich geen raad met Elias' trauma, wat zorgt voor hartverscheurend drama. Daarbij staan Diseth en co voor hun personages.
Verhaallijnen vallen echter snel in de herhaling, met telkens dezelfde problematiek en overvloedige flashbacks van Benjamin. Soms mist de dramatische spanning dan ook. Daarbij helpt het niet dat enkele ontwikkelingen ongeloofwaardig snel verlopen. Zo verhuist Jennifer met haar getroebleerde zoon Espen naar Holmlia en zijn ze binnen vijf minuten van al hun vooroordelen verlost.
De verschillende verhalen vormen ook een allegaartje. Zo krijgt Espen veel aandacht, terwijl hij weinig met Benjamin te maken had. Een jongen op rolschaatsen functioneert als verteller, maar de serie gebruikt vervolgens ook Lina’s dagboek om de moord te duiden. Waarom die verteller in het begin terugkeert naar Holmlia als volwassene, blijft onbekend. Een aflevering speelt zich zelfs volledig af op Michael Jacksons landgoed Neverland. Jackson had inderdaad een band met Holmlia, maar tonaal verlaat de serie dan de wijk.
Zo voelt After Benjamin vaak zonder bestemming. Een bredere analyse van de moord komt met horten en stoten en vage verwijzingen naar 9/11. Heel Noorwegen raakt in shock, maar vergeet snel. De politie doet niets en de gemeente verwijdert de gedenksteen. In ieder geval noemen Noorse journalisten nazi’s nog nazi’s, iets waar Nederlandse journalisten niet eens toe in staat zijn. Kritiek op het wegkijken van racisme en fascisme zit dus in de serie en voelt hoognodig voor nu, maar een diepere beschouwing over de Noorse samenleving gaat niet verder dan platitudes.
After Benjamin zegt een eerbetoon en liefdesverklaring aan de mensen van Holmlia te zijn en dat klopt. De serie sluit af met een aangrijpende getuigenis van Elias, waar Benjamin scherpzinnig doorheen is gesneden. De toewijding klinkt ook door in de daadkracht waarmee personages aan het einde het grafschrift op Benjamins standbeeld uitspreken. Maar door het onnauwkeurige vertellen maakt After Benjamin de belofte over Holmlia te gaan niet altijd waar.
Vorige dag