Recensie
Videoland-serie 'What It Feels Like for a Girl': seks, drugs en millenniummuziek
Een rauw, autobiografisch verslag van het leven van een jonge transpersoon in het Hucknall van begin deze eeuw.
Regie: Brian Welsh, Marie Kristiansen, Ng Choon Ping | Cast: Ellis Howard (Byron), Laura Haddock (Lisa), Hannah Walters (Mommar Joe), Michael Socha (Steve), Laquarn Lewis (Lady Die), Hannah Jones (Sasha), Jake Dunn (Liam), Calam Lynch (Max), Dickie Beau (Peter), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 40-45 minuten | Jaar: 2025
Nu er wereldwijd weer forse stappen terug worden gezet in de acceptatie en bescherming van lhbtqia+-minderheden is een serie als What It Feels Like for a Girl meer dan welkom. Hoofdpersonage Byron zit gevangen in het lichaam van een jongen en bevestigt allerlei stereotypen, maar laat ons ook zien dat niets mooier en gezonder is dan jezelf zijn of worden. Het is een cliché, maar voor mensen als Byron is dat misschien wel de moeilijkste levenstaak.
Begin deze eeuw is de omgeving van Hucknall (waar de beroemde schrijver Lord Byron is begraven) de meisjesachtige hoofdpersoon niet gunstig gezind. Zowel in huiselijke kring (Byron woont bij zijn machovader) als stadsbreed moet hij spitsroeden lopen. Hij belandt in de louche en gevaarlijke wereld van de 'rent boys', (minderjarige) jongens die voor een schijntje seksuele diensten verlenen in openbare toiletten, smoezelige hotelkamers of bij pooiers thuis.
Byron komt in contact met andere sekswerkers uit het nabijgelegen Nottingham en bouwt daarmee hechte vriendschappen op. In deze nieuwe kring krijgt hij de acceptatie die hij in andere relaties wanhopig en vaak tegen beter weten in zoekt, misschien nog wel het meest in de relatie tot zichzelf. Byron vlucht in een rommelig liefdesleven, feest te veel en stapelt de verkeerde beslissingen op elkaar. De identiteit die hij vormt is er een van zelfdestructie.
Het veelgehoorde verwijt dat bij Byron alles steeds om hem moet draaien, blijkt zijn voornaamste verdedigingsmechanisme tegen de harde wereld waarin hij leeft: "The only way to stop people running you over, is to run them over first." Het leidt tot een neerwaartse spiraal en net als in De Goddelijke Komedie gaat de weg naar beneden vlotter dan de moeilijke weg naar boven, naar het licht.
Al die agressie, vernedering, cynisme, middelengebruik en seks doen denken aan Euphoria, maar What It Feels Like for a Girl vertelt een minder vertakt, meer gefocust verhaal. Er zijn korte flashbacks van Byrons (vroege) jeugd, maar verder wordt er lineair verslag gedaan – met begeleidende voice-over – van zijn leven in de jaren na de millenniumovergang. De serie is gebaseerd op de memoires van transvrouw Paris Lees, die haar ervaringen beschreef via de fictieve Byron.
What It Feels Like for a Girl is een rauw, boeiend en soms uitputtend verslag van een leven vol nederlagen en harde lessen, maar ook moed, humor en hoop. De jarennulsoundtrack en verwijzingen naar de tijdsgeest (met televisieprogramma's zoals Big Brother, dat in 2004 in Groot-Brittannië werd gewonnen door een transpersoon) maken van deze serie een mooi tijdsdocument. Die leerzame blik op het verleden drukt ons in het heden met de neus op de feiten. Acceptatie van lhbtqia+-minderheden kan immers zomaar vervliegen.
Ellis Howard, die pas een handjevol televisieseries op zijn naam heeft staan, is fenomenaal als de getergde en geharde maar vooral zeer gevoelige Byron. De jonge acteur maakt zich de rol compleet eigen en brengt alle tegenstrijdige kanten van Byrons persoonlijkheid volkomen geloofwaardig. Hij is het middelpunt van zijn eigen universum en werkt als een magneet op het scherm. Ook de ondersteunende cast is subliem en maakt van Byrons reis naar persoonlijke emancipatie er eentje om niet snel te vergeten.
Nu er wereldwijd weer forse stappen terug worden gezet in de acceptatie en bescherming van lhbtqia+-minderheden is een serie als What It Feels Like for a Girl meer dan welkom. Hoofdpersonage Byron zit gevangen in het lichaam van een jongen en bevestigt allerlei stereotypen, maar laat ons ook zien dat niets mooier en gezonder is dan jezelf zijn of worden. Het is een cliché, maar voor mensen als Byron is dat misschien wel de moeilijkste levenstaak.
Begin deze eeuw is de omgeving van Hucknall (waar de beroemde schrijver Lord Byron is begraven) de meisjesachtige hoofdpersoon niet gunstig gezind. Zowel in huiselijke kring (Byron woont bij zijn machovader) als stadsbreed moet hij spitsroeden lopen. Hij belandt in de louche en gevaarlijke wereld van de 'rent boys', (minderjarige) jongens die voor een schijntje seksuele diensten verlenen in openbare toiletten, smoezelige hotelkamers of bij pooiers thuis.
Byron komt in contact met andere sekswerkers uit het nabijgelegen Nottingham en bouwt daarmee hechte vriendschappen op. In deze nieuwe kring krijgt hij de acceptatie die hij in andere relaties wanhopig en vaak tegen beter weten in zoekt, misschien nog wel het meest in de relatie tot zichzelf. Byron vlucht in een rommelig liefdesleven, feest te veel en stapelt de verkeerde beslissingen op elkaar. De identiteit die hij vormt is er een van zelfdestructie.
Het veelgehoorde verwijt dat bij Byron alles steeds om hem moet draaien, blijkt zijn voornaamste verdedigingsmechanisme tegen de harde wereld waarin hij leeft: "The only way to stop people running you over, is to run them over first." Het leidt tot een neerwaartse spiraal en net als in De Goddelijke Komedie gaat de weg naar beneden vlotter dan de moeilijke weg naar boven, naar het licht.
Al die agressie, vernedering, cynisme, middelengebruik en seks doen denken aan Euphoria, maar What It Feels Like for a Girl vertelt een minder vertakt, meer gefocust verhaal. Er zijn korte flashbacks van Byrons (vroege) jeugd, maar verder wordt er lineair verslag gedaan – met begeleidende voice-over – van zijn leven in de jaren na de millenniumovergang. De serie is gebaseerd op de memoires van transvrouw Paris Lees, die haar ervaringen beschreef via de fictieve Byron.
What It Feels Like for a Girl is een rauw, boeiend en soms uitputtend verslag van een leven vol nederlagen en harde lessen, maar ook moed, humor en hoop. De jarennulsoundtrack en verwijzingen naar de tijdsgeest (met televisieprogramma's zoals Big Brother, dat in 2004 in Groot-Brittannië werd gewonnen door een transpersoon) maken van deze serie een mooi tijdsdocument. Die leerzame blik op het verleden drukt ons in het heden met de neus op de feiten. Acceptatie van lhbtqia+-minderheden kan immers zomaar vervliegen.
Ellis Howard, die pas een handjevol televisieseries op zijn naam heeft staan, is fenomenaal als de getergde en geharde maar vooral zeer gevoelige Byron. De jonge acteur maakt zich de rol compleet eigen en brengt alle tegenstrijdige kanten van Byrons persoonlijkheid volkomen geloofwaardig. Hij is het middelpunt van zijn eigen universum en werkt als een magneet op het scherm. Ook de ondersteunende cast is subliem en maakt van Byrons reis naar persoonlijke emancipatie er eentje om niet snel te vergeten.
