Recensie
Netflix-serie 'Salvador': het probleem van een paradoxaal hoofdpersonage
Na een explosieve start heeft deze Spaanse misdaadserie haar kruid grotendeels verschoten.
Regie: Daniel Calparsoro | Cast: Luis Tosar (Salvador Aguirre), Clairet Hernandez (Daniela), Leonar Watling (Carla), Fariba Sheikhan (Marjane), Claudia Salas (Milena), Patricia Vico (Martin), César Mateo (Nacho), Alejandro Casaseca (Max), Lucas Ares (Tibu), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 39-51 minuten | Jaar: 2026
In Spanje is het fascisme nooit helemaal weggeweest. Als een octopus heeft extreemrechts nog altijd zijn tentakels in politie, politiek en het gerecht. De Spaanse serie Salvador toont hoe fascisme jongeren zonder toekomstperspectief manipuleert en een wig drijft tussen die zoekende kinderen en hun ouders, die de hoop hebben opgegeven of te druk bezig zijn om zich om hen te bekommeren. Dit thema wordt verwerkt in een thrillermelodrama dat kampt met een bizarre protagonist en een frustrerend ritme.
Salvador was ooit dokter. Door zijn alcoholprobleem raakte hij aan lagerwal. Hij overwon zijn verslaving en kon opnieuw aan de slag als ambulancebroeder in Madrid. Een familieleven is er echter niet meer bij; zijn vrouw overleed na een slepende ziekte, van zijn dochter is hij vervreemd en zijn woning is een grote flat die hij deelt met migranten.
Op de dag dat Madrid het in de kwartfinale van de Champions League opneemt tegen Marseille, moeten Salvador en zijn collega's uitrukken omdat er rellen worden verwacht. Hij belandt tussen gewelddadige straatgevechten tussen hooligans, vooral Spaanse fascisten en Magrhebijnse Fransen. Daar stuit hij op zijn dochter Milena, die hij al een hele tijd niet meer heeft gezien.
Het meisje heeft zich aangesloten bij de fascistische knokploeg White Souls, die ze als haar familie beschouwt. Salvador liet haar als kind immers in de steek tijdens zijn alcoholistische periode. Hij hoopt op vergiffenis en wil de band herstellen. Wanneer zich een drama voltrekt, dringt Salvador het fascistische milieu binnen in de hoop op verlossing.
Salvador gaat sterk van start. De eerste aflevering bestaat uit de ene intense scène na de andere, aangevuld met stevige actie. Zo wordt Salvador bij de aanvang geconfronteerd met het extreme geweld van de White Souls-leden tegen een persoon van kleur. Meteen daarna volgt een aanval van de fascisten op de bereden politie en een interventie van Salvador om iemands leven te redden. De aflevering raast vooruit en weet onmiddellijk te grijpen. Maar vanaf aflevering twee wordt er flink wat gas teruggenomen. Pas in de slotaflevering keert die actiedynamiek enigszins terug.
De afleveringen tussen de eerste en de laatste draaien vooral om Salvadors Hardcore-achtige infiltratie in het fascistische milieu. Dat gebeurt traag, met onder meer bezoekjes van de ambulancebroeder aan het stamcafé van de bende en het leggen van contacten met Carla, de moederkloek van de White Souls. Parallel voert politie-inspecteur Martin een onderzoek naar de criminele feiten gepleegd tijdens de confrontatie tussen de Spaanse en Franse hooligans. Dat had heel boeiend kunnen zijn, maar je krijgt nooit vat op Salvador (ondanks de casting van steracteur Luis Tosar) en dat is toch cruciaal voor de inleving.
Als excuus zullen de makers aanvoeren dat Salvador een complex personage is: een gebroken Oedipusfiguur die zijn verleden van zich af wil schudden en droomt van vergiffenis van de enige persoon van wie hij die niet kan krijgen. Maar op basis van zijn daden is Salvador eerder een verwarrend geschreven personage vol tegenstrijdigheden. Hij is arts, maar zijn daden getuigen niet van grote intelligentie. Hij staat niet alleen opvallend passief tegenover de White Souls, maar laat zich ook gemakkelijk door hen manipuleren. Bovendien koestert hij gevoelens voor Carla. Daardoor wordt het moeilijk om met hem te identificeren.
Het is verfrissend om een keer een dokter als antiheld in een actiedrama met thrillerelementen te zien, in plaats van de gebruikelijke agent, journalist of detective. Salvador wil levens redden en weigert het wraakpad op te gaan. Dat is zijn enige karaktertrek die echt helder wordt uitgewerkt, maar tegelijk ook de minst interessante. Het zou een scherper conflict hebben opgeleverd als Salvador juist had geworsteld met de Eed van Hippocrates. Maar blijkbaar wilde scenarist Aitor Gabilondo een falend doch moreel zuiver hoofdpersonage neerzetten, wat botst met zijn passiviteit tegenover fascisten.
In Spanje is het fascisme nooit helemaal weggeweest. Als een octopus heeft extreemrechts nog altijd zijn tentakels in politie, politiek en het gerecht. De Spaanse serie Salvador toont hoe fascisme jongeren zonder toekomstperspectief manipuleert en een wig drijft tussen die zoekende kinderen en hun ouders, die de hoop hebben opgegeven of te druk bezig zijn om zich om hen te bekommeren. Dit thema wordt verwerkt in een thrillermelodrama dat kampt met een bizarre protagonist en een frustrerend ritme.
Salvador was ooit dokter. Door zijn alcoholprobleem raakte hij aan lagerwal. Hij overwon zijn verslaving en kon opnieuw aan de slag als ambulancebroeder in Madrid. Een familieleven is er echter niet meer bij; zijn vrouw overleed na een slepende ziekte, van zijn dochter is hij vervreemd en zijn woning is een grote flat die hij deelt met migranten.
Op de dag dat Madrid het in de kwartfinale van de Champions League opneemt tegen Marseille, moeten Salvador en zijn collega's uitrukken omdat er rellen worden verwacht. Hij belandt tussen gewelddadige straatgevechten tussen hooligans, vooral Spaanse fascisten en Magrhebijnse Fransen. Daar stuit hij op zijn dochter Milena, die hij al een hele tijd niet meer heeft gezien.
Gerelateerd nieuws
Het meisje heeft zich aangesloten bij de fascistische knokploeg White Souls, die ze als haar familie beschouwt. Salvador liet haar als kind immers in de steek tijdens zijn alcoholistische periode. Hij hoopt op vergiffenis en wil de band herstellen. Wanneer zich een drama voltrekt, dringt Salvador het fascistische milieu binnen in de hoop op verlossing.
Salvador gaat sterk van start. De eerste aflevering bestaat uit de ene intense scène na de andere, aangevuld met stevige actie. Zo wordt Salvador bij de aanvang geconfronteerd met het extreme geweld van de White Souls-leden tegen een persoon van kleur. Meteen daarna volgt een aanval van de fascisten op de bereden politie en een interventie van Salvador om iemands leven te redden. De aflevering raast vooruit en weet onmiddellijk te grijpen. Maar vanaf aflevering twee wordt er flink wat gas teruggenomen. Pas in de slotaflevering keert die actiedynamiek enigszins terug.
De afleveringen tussen de eerste en de laatste draaien vooral om Salvadors Hardcore-achtige infiltratie in het fascistische milieu. Dat gebeurt traag, met onder meer bezoekjes van de ambulancebroeder aan het stamcafé van de bende en het leggen van contacten met Carla, de moederkloek van de White Souls. Parallel voert politie-inspecteur Martin een onderzoek naar de criminele feiten gepleegd tijdens de confrontatie tussen de Spaanse en Franse hooligans. Dat had heel boeiend kunnen zijn, maar je krijgt nooit vat op Salvador (ondanks de casting van steracteur Luis Tosar) en dat is toch cruciaal voor de inleving.
Als excuus zullen de makers aanvoeren dat Salvador een complex personage is: een gebroken Oedipusfiguur die zijn verleden van zich af wil schudden en droomt van vergiffenis van de enige persoon van wie hij die niet kan krijgen. Maar op basis van zijn daden is Salvador eerder een verwarrend geschreven personage vol tegenstrijdigheden. Hij is arts, maar zijn daden getuigen niet van grote intelligentie. Hij staat niet alleen opvallend passief tegenover de White Souls, maar laat zich ook gemakkelijk door hen manipuleren. Bovendien koestert hij gevoelens voor Carla. Daardoor wordt het moeilijk om met hem te identificeren.
Het is verfrissend om een keer een dokter als antiheld in een actiedrama met thrillerelementen te zien, in plaats van de gebruikelijke agent, journalist of detective. Salvador wil levens redden en weigert het wraakpad op te gaan. Dat is zijn enige karaktertrek die echt helder wordt uitgewerkt, maar tegelijk ook de minst interessante. Het zou een scherper conflict hebben opgeleverd als Salvador juist had geworsteld met de Eed van Hippocrates. Maar blijkbaar wilde scenarist Aitor Gabilondo een falend doch moreel zuiver hoofdpersonage neerzetten, wat botst met zijn passiviteit tegenover fascisten.
