Recensie
Netflix-serie 'Unfamiliar': spannende en lichtelijk verslavende thriller
Thematisch is deze Duitse serie erg consistent, wat zorgt voor enkele minpunten.
Regie: Lennart Ruff | Cast: Susanne Wolff (Meret Schäfer), Felix Kramer (Simon Schäfer), Seyneb Saleh (Julika Ritter), Samuel Finzi (Josef Koleev), Andreas Pietschmann (Jonas Auken), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 49-58 minuten | Jaar: 2026
Unfamiliar draait om verraden worden door iemand die je lief is. Hoe goed ken je je familie, partner of beste vriend? Het lijkt ondenkbaar, maar de makers van deze Duitse spionagethriller zetten dit thema iets té goed in. Het verhaal bevat namelijk zoveel verraad dat het op den duur minder impact heeft, ook al past het thematisch nog zo goed.
Dat verhaal gaat over Meret en Simon, twee voormalige geheimagenten van de BND. Volgens de personeelsadministratie van de Duitse geheime dienst zijn ze overleden, maar in werkelijkheid leiden ze een gezellig gezinsleven als restauranteigenaren met een zestienjarige dochter. Totdat het verleden de kop opsteekt. Opnieuw in actie komen wordt bemoeilijkt door een grote leugen van Simon.
Eventjes lijkt het erop dat Meret een makkelijk te haten vrouw wordt. Waar Simon overkomt als een meegaande goedzak, heeft Meret een stalen blik en uit ze louter kritiek. Maar dan komt het moment waarop Meret met een tegenstander op de vuist gaat en ze geen greintje onderdoet voor Uma Thurman in Kill Bill. Vanaf dat moment is duidelijk dat vertolker Susanne Wolff een verdomd overtuigende actieheld is.
Dochter Nina is echter frustrerend passief, behalve wanneer het plot erom vraagt; welke tiener bedankt voor een weekje in het buitenland met een vriendin? Of neem die agent die ze op de hielen zit. Zij is lesbisch, dus uiteraard loopt ze altijd rond in sportkleding, gebruikt ze haar kantoor als klimrek en loopt ze haar ex tegen het lijf in de sportschool. Meret is dan misschien gered, maar de overige vrouwelijke personages worden nogal mak of stereotiep neergezet.
Gelukkig zorgt het plot voor een spannende en licht verslavende serie. Aan het begin van aflevering twee is helder wat er speelt, waarna een amusante reeks volgt van elkaar te pakken proberen te krijgen of daaraan ontkomen. Meret en Simon blijken daarbij op alles goed voorbereid. Zo goed dat de geloofwaardigheid soms in het geding is, maar het wekt evengoed een lekker gevoel op.
De dialogen lopen niet altijd even soepel en zijn qua plotuitleg soms iets te direct. Dat de vijandige Koleev een mol heeft binnen de geheime dienst, maakt hij aan de kijker duidelijk via een voicemailbericht: "Hallo, mijn kleine mol." Apart, want op momenten waarop er persoonlijke, emotionele gesprekken worden gevoerd zijn de makers best goed in het bedenken van sterke woorden.
Ook zwak is wat er op het spel staat. Het is de bedoeling dat je als kijker net zo krampachtig als de hoofdpersonages wil dat de slechteriken niet krijgen waarop ze het gemunt hebben. Maar die wens is praktisch afwezig, omdat Meret en Simon meer focussen op zichzelf dan op waar het hun tegenstanders om gaat. Als zij hun doel niet in het vizier houden, dan wij ook niet.
De meeste series hebben een overkoepelend thema, maar richten zich per aflevering op wisselende onderwerpen. Omdat Unfamiliar zo sterk concentreert op één element, voelt het alsof wordt toegewerkt naar een afronding. Maar het einde blijkt helaas een cliffhanger. Het tweede seizoen zal wederom een aaneenschakeling van verraad zijn of thematisch verzanden in een rommeltje. Hoe dan ook zal dat minder goed uitpakken dan dit bijzondere debuut.
Unfamiliar draait om verraden worden door iemand die je lief is. Hoe goed ken je je familie, partner of beste vriend? Het lijkt ondenkbaar, maar de makers van deze Duitse spionagethriller zetten dit thema iets té goed in. Het verhaal bevat namelijk zoveel verraad dat het op den duur minder impact heeft, ook al past het thematisch nog zo goed.
Dat verhaal gaat over Meret en Simon, twee voormalige geheimagenten van de BND. Volgens de personeelsadministratie van de Duitse geheime dienst zijn ze overleden, maar in werkelijkheid leiden ze een gezellig gezinsleven als restauranteigenaren met een zestienjarige dochter. Totdat het verleden de kop opsteekt. Opnieuw in actie komen wordt bemoeilijkt door een grote leugen van Simon.
Eventjes lijkt het erop dat Meret een makkelijk te haten vrouw wordt. Waar Simon overkomt als een meegaande goedzak, heeft Meret een stalen blik en uit ze louter kritiek. Maar dan komt het moment waarop Meret met een tegenstander op de vuist gaat en ze geen greintje onderdoet voor Uma Thurman in Kill Bill. Vanaf dat moment is duidelijk dat vertolker Susanne Wolff een verdomd overtuigende actieheld is.
Dochter Nina is echter frustrerend passief, behalve wanneer het plot erom vraagt; welke tiener bedankt voor een weekje in het buitenland met een vriendin? Of neem die agent die ze op de hielen zit. Zij is lesbisch, dus uiteraard loopt ze altijd rond in sportkleding, gebruikt ze haar kantoor als klimrek en loopt ze haar ex tegen het lijf in de sportschool. Meret is dan misschien gered, maar de overige vrouwelijke personages worden nogal mak of stereotiep neergezet.
Gelukkig zorgt het plot voor een spannende en licht verslavende serie. Aan het begin van aflevering twee is helder wat er speelt, waarna een amusante reeks volgt van elkaar te pakken proberen te krijgen of daaraan ontkomen. Meret en Simon blijken daarbij op alles goed voorbereid. Zo goed dat de geloofwaardigheid soms in het geding is, maar het wekt evengoed een lekker gevoel op.
De dialogen lopen niet altijd even soepel en zijn qua plotuitleg soms iets te direct. Dat de vijandige Koleev een mol heeft binnen de geheime dienst, maakt hij aan de kijker duidelijk via een voicemailbericht: "Hallo, mijn kleine mol." Apart, want op momenten waarop er persoonlijke, emotionele gesprekken worden gevoerd zijn de makers best goed in het bedenken van sterke woorden.
Ook zwak is wat er op het spel staat. Het is de bedoeling dat je als kijker net zo krampachtig als de hoofdpersonages wil dat de slechteriken niet krijgen waarop ze het gemunt hebben. Maar die wens is praktisch afwezig, omdat Meret en Simon meer focussen op zichzelf dan op waar het hun tegenstanders om gaat. Als zij hun doel niet in het vizier houden, dan wij ook niet.
De meeste series hebben een overkoepelend thema, maar richten zich per aflevering op wisselende onderwerpen. Omdat Unfamiliar zo sterk concentreert op één element, voelt het alsof wordt toegewerkt naar een afronding. Maar het einde blijkt helaas een cliffhanger. Het tweede seizoen zal wederom een aaneenschakeling van verraad zijn of thematisch verzanden in een rommeltje. Hoe dan ook zal dat minder goed uitpakken dan dit bijzondere debuut.
