Recensie
NPO Start-serie 'Patience': misdaad oplossen met een scherp autistisch brein
Britse serie over een neurodiverse speurneus kiest eerder voor charme dan voor spanning.
Regie: Maarten Moerkerke | Cast: Ella Maisy Purvis (Patience Evans), Laura Fraser (Beatrix Metcalf), Nathan Welsh (Jake Hunter), Mark Benton (Calvin Baxter), Liza Sadovy (Loretta Parsons), Tom Lewis (Elliot Scott), Ali Ariaie (Will Akbari), Adrian Rawlins (Douglas Gilmour), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 45-46 minuten | Jaar: 2025
In Patience volgen we de gelijknamige jongvolwassene, die niet alleen complexe zaken ontrafelt, maar ook haar plek moet vinden in een wereld die soms weinig ruimte biedt voor andersdenkenden. Een intrigerende opzet die spanning, zachtheid en maatschappelijk bewustzijn combineert, al is de balans niet altijd even sterk.
Patience houdt van structuur en routine. Elke dag neemt ze stipt op tijd dezelfde bus en haar spullen zijn altijd keurig georganiseerd. Ze denkt voortdurend een paar stappen vooruit. Zo neemt ze standaard twee paraplu's mee, voor het geval er eentje kapotgaat. Al van jongs af aan heeft ze een fascinatie voor raadsels en puzzels. Dat haar vader politieagent was, heeft die interesse ongetwijfeld versterkt.
Ze werkt als archivaris op het politiebureau, een plek waar haar talent voor orde en verbanden perfect tot zijn recht komt. Wanneer rechercheur Beatrix een dossier komt ophalen, overhandigt Patience niet alleen het gevraagde bestand, maar ook een extra dossier waarin zij een opvallend verband heeft ontdekt. Dat is het begin van een zoektocht naar een seriemoordenaar. Vanaf dat moment wordt Patience een waardevolle aanvulling op het rechercheteam. Niet iedereen weet raad met haar manier van doen, maar haar komst zorgt onmiskenbaar voor een nieuwe dynamiek.
Hoewel Patience een misdaadserie is, kijk je deze niet voor de spannende zaken of onverwachte wendingen. Elke zaak heeft meestal maar één of twee verdachten, dus echt verrassend is de ontknoping zelden. Het meest boeiend is de manier waarop Patience verbanden legt en tot de oplossing komt. Je krijgt bovendien een waardevol inkijkje in haar hoofd én in de leefwereld van mensen op het autistische spectrum. Via scènes in een praatgroep hoor je waar zij in het dagelijks leven tegenaan lopen.
De makers van Patience zijn er duidelijk op uit meer begrip te creëren voor neurodiverse mensen. Toch worden zaken soms net iets te eenvoudig voorgesteld. Met name de manier waarop het politieteam in latere afleveringen op Patience reageert, roept vragen op. Aanvankelijk is er nog weerstand tegen haar afwijkende manier van werken, maar zodra duidelijk wordt dat ze gevoelig is voor harde geluiden of botte opmerkingen, volgt meteen begrip en verontschuldiging. Het team lijkt ineens volledig op haar afgestemd, wat meer aanvoelt als een ideaalbeeld dan als een realistische werksituatie.
Zachtheid is een kenmerk van de serie, zowel in sfeer als in beeld. De scènes zijn gefilmd in zachte tinten, met rustige muziek en zonder felle kleuren, wat de serie een bijna liefelijke uitstraling geeft. Een heel verschil met flashbacks naar het verleden van Patience, waarin ze terugdenkt aan haar diagnose en hoe een arts haar dwong bepaald gedrag aan te leren. Die flashbacks gaan gepaard met scherpe geluiden en zijn in zwart-wit en in close-up gefilmd, wat ze een beklemmende en indringende lading geeft, zeker in vergelijking met de rustige scènes in het heden.
Dat Patience soms wat te idealistisch aanvoelt en draait om moordzaken die niet altijd even verrassend of forensisch accuraat zijn, wordt gelukkig ruimschoots goedgemaakt door het titelpersonage. Alles wordt met veel gevoel verteld, zonder te overdrijven of te ridiculiseren, waardoor je veel sympathie opbouwt voor Patience. Het slot van het seizoen zet alvast de deur op een kier voor een vervolg.
In Patience volgen we de gelijknamige jongvolwassene, die niet alleen complexe zaken ontrafelt, maar ook haar plek moet vinden in een wereld die soms weinig ruimte biedt voor andersdenkenden. Een intrigerende opzet die spanning, zachtheid en maatschappelijk bewustzijn combineert, al is de balans niet altijd even sterk.
Patience houdt van structuur en routine. Elke dag neemt ze stipt op tijd dezelfde bus en haar spullen zijn altijd keurig georganiseerd. Ze denkt voortdurend een paar stappen vooruit. Zo neemt ze standaard twee paraplu's mee, voor het geval er eentje kapotgaat. Al van jongs af aan heeft ze een fascinatie voor raadsels en puzzels. Dat haar vader politieagent was, heeft die interesse ongetwijfeld versterkt.
Ze werkt als archivaris op het politiebureau, een plek waar haar talent voor orde en verbanden perfect tot zijn recht komt. Wanneer rechercheur Beatrix een dossier komt ophalen, overhandigt Patience niet alleen het gevraagde bestand, maar ook een extra dossier waarin zij een opvallend verband heeft ontdekt. Dat is het begin van een zoektocht naar een seriemoordenaar. Vanaf dat moment wordt Patience een waardevolle aanvulling op het rechercheteam. Niet iedereen weet raad met haar manier van doen, maar haar komst zorgt onmiskenbaar voor een nieuwe dynamiek.
Hoewel Patience een misdaadserie is, kijk je deze niet voor de spannende zaken of onverwachte wendingen. Elke zaak heeft meestal maar één of twee verdachten, dus echt verrassend is de ontknoping zelden. Het meest boeiend is de manier waarop Patience verbanden legt en tot de oplossing komt. Je krijgt bovendien een waardevol inkijkje in haar hoofd én in de leefwereld van mensen op het autistische spectrum. Via scènes in een praatgroep hoor je waar zij in het dagelijks leven tegenaan lopen.
De makers van Patience zijn er duidelijk op uit meer begrip te creëren voor neurodiverse mensen. Toch worden zaken soms net iets te eenvoudig voorgesteld. Met name de manier waarop het politieteam in latere afleveringen op Patience reageert, roept vragen op. Aanvankelijk is er nog weerstand tegen haar afwijkende manier van werken, maar zodra duidelijk wordt dat ze gevoelig is voor harde geluiden of botte opmerkingen, volgt meteen begrip en verontschuldiging. Het team lijkt ineens volledig op haar afgestemd, wat meer aanvoelt als een ideaalbeeld dan als een realistische werksituatie.
Zachtheid is een kenmerk van de serie, zowel in sfeer als in beeld. De scènes zijn gefilmd in zachte tinten, met rustige muziek en zonder felle kleuren, wat de serie een bijna liefelijke uitstraling geeft. Een heel verschil met flashbacks naar het verleden van Patience, waarin ze terugdenkt aan haar diagnose en hoe een arts haar dwong bepaald gedrag aan te leren. Die flashbacks gaan gepaard met scherpe geluiden en zijn in zwart-wit en in close-up gefilmd, wat ze een beklemmende en indringende lading geeft, zeker in vergelijking met de rustige scènes in het heden.
Dat Patience soms wat te idealistisch aanvoelt en draait om moordzaken die niet altijd even verrassend of forensisch accuraat zijn, wordt gelukkig ruimschoots goedgemaakt door het titelpersonage. Alles wordt met veel gevoel verteld, zonder te overdrijven of te ridiculiseren, waardoor je veel sympathie opbouwt voor Patience. Het slot van het seizoen zet alvast de deur op een kier voor een vervolg.
