Recensie
Netflix-serie 'How to get to Heaven from Belfast': spannende thriller die ook een komedie is
De maker van 'Derry Girls' keert terug met een wat grimmiger portret van Noord-Ierland.
Regie: George Kane, Michael Lennox, Rachna Suri | Cast: Roisin Gallagher (Saoirse), Sinéad Keenan (Robyn), Caoilfhionn Dunne (Dara), Natasha O'Keeffe (Greta), Michelle Fairley (Margo), Emmett J. Scanlan (Owen), Tom Basden (Seb), Ardal O'Hanlon (Seamus), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 46-57 minuten | Jaar: 2026
Met de sitcom Derry Girls, over het Noord-Ierse tienerbestaan van de jaren negentig, liet Lisa McGee haar unieke humor los op de wereld. Haar nieuwe serie How to get to Heaven from Belfast toont een veel duisterdere kant van Noord-Ierland, al lach je je bij deze thriller ook nog steeds kapot om de capriolen van de hoofdpersonen.
Net als Derry Girls draait How to get to Heaven from Belfast om een vrouwelijk gezelschap dat gekenmerkt wordt door een zeer katholieke, Noord-Ierse opvoeding. In hun tienertijd waren Saoirse, Dara, Robyn en Greta hartsvriendinnen, maar het leven sloeg die relatie aan gruzelementen. Als uitgebluste vrouwen van middelbare leeftijd komen de eerste drie samen wanneer de vierde van het kwartet plotseling overlijdt. Haar dood lijkt overduidelijk een ongeluk, dus waarom doet iedereen er zo geheimzinnig over? Heeft het misschien iets te maken met een duister geheim dat de vier vriendinnen al hun halve leven met zich meedragen?
Een klassieke opzet voor een moordmysterie dus, waar McGee dankbaar gebruik van maakt. Toch werkt How to get to Heaven from Belfast in eerste instantie vooral op de lachspieren. De drie dames ruziën namelijk met alles en iedereen en wel op zo'n hilarische manier dat je bijna vergeet dat ze naar een begrafenis moeten.
Met elk een complexe achtergrond houden de drie hoofdpersonages de serie mooi in balans. Robyn zit gevangen in een gouden kooi: ze is getrouwd met een rijke man en moet drie etterbakken van jongens opvoeden, wat een sloopkogel is voor haar mentale gezondheid. Dara zit onder de duim van haar strenggelovige moeder en heeft daarom nooit haar homoseksualiteit openlijk durven te uiten. En Saoirse heeft de leiding over een populaire detectiveserie, waardoor iedereen aan haar trekt. Inclusief haar verloofde, die tevens op de loonlijst staat.
Door haar ervaring met whodunits ziet Saoirse overal aanwijzingen voor een duister complot. Was de dood van vriendin Greta wel een ongeluk? Het duurt even voordat de duistere waarheid boven tafel komt. Klinkt als een open deur voor een thriller, maar nooit gold dat zo erg als in How to get to Heaven from Belfast. De eerste twee afleveringen zijn praktisch Derry Girls zonder tienermeiden: een en al sitcom. Pas in latere afleveringen duikt de serie volledig in het lugubere complot dat met meerdere plaatsen in Ierland te maken heeft.
Soms zorgt dat voor een soort komische zweepslag, waarbij spannende scènes worden verstoord door een gesprek dat zo in een Monty Python-sketch zou passen. Zoals wanneer de eigenaar van een eng motel zijn beste imitatie van Jack Nicholson in The Shining doet, die bovendien dezelfde voornaam heeft als de moordenaar uit Psycho. De scène wordt ontzettend grappig gefilmd, maar het leidt wel af van de ernst van de situatie.
Daarmee mist de serie de elegantie van Only Murders in the Building, dat ook komedie met moorden en complotten combineert. How to Get to Heaven from Belfast is een goede thriller en een nog betere komedie, maar het vermengen van die genres lukt niet echt. Meestal haalt dat een serie helemaal onderuit, maar ditmaal zorgt het voor een vrij unieke thriller met een geheel eigen Noord-Ierse smoel.
Met de sitcom Derry Girls, over het Noord-Ierse tienerbestaan van de jaren negentig, liet Lisa McGee haar unieke humor los op de wereld. Haar nieuwe serie How to get to Heaven from Belfast toont een veel duisterdere kant van Noord-Ierland, al lach je je bij deze thriller ook nog steeds kapot om de capriolen van de hoofdpersonen.
Net als Derry Girls draait How to get to Heaven from Belfast om een vrouwelijk gezelschap dat gekenmerkt wordt door een zeer katholieke, Noord-Ierse opvoeding. In hun tienertijd waren Saoirse, Dara, Robyn en Greta hartsvriendinnen, maar het leven sloeg die relatie aan gruzelementen. Als uitgebluste vrouwen van middelbare leeftijd komen de eerste drie samen wanneer de vierde van het kwartet plotseling overlijdt. Haar dood lijkt overduidelijk een ongeluk, dus waarom doet iedereen er zo geheimzinnig over? Heeft het misschien iets te maken met een duister geheim dat de vier vriendinnen al hun halve leven met zich meedragen?
Een klassieke opzet voor een moordmysterie dus, waar McGee dankbaar gebruik van maakt. Toch werkt How to get to Heaven from Belfast in eerste instantie vooral op de lachspieren. De drie dames ruziën namelijk met alles en iedereen en wel op zo'n hilarische manier dat je bijna vergeet dat ze naar een begrafenis moeten.
Met elk een complexe achtergrond houden de drie hoofdpersonages de serie mooi in balans. Robyn zit gevangen in een gouden kooi: ze is getrouwd met een rijke man en moet drie etterbakken van jongens opvoeden, wat een sloopkogel is voor haar mentale gezondheid. Dara zit onder de duim van haar strenggelovige moeder en heeft daarom nooit haar homoseksualiteit openlijk durven te uiten. En Saoirse heeft de leiding over een populaire detectiveserie, waardoor iedereen aan haar trekt. Inclusief haar verloofde, die tevens op de loonlijst staat.
Door haar ervaring met whodunits ziet Saoirse overal aanwijzingen voor een duister complot. Was de dood van vriendin Greta wel een ongeluk? Het duurt even voordat de duistere waarheid boven tafel komt. Klinkt als een open deur voor een thriller, maar nooit gold dat zo erg als in How to get to Heaven from Belfast. De eerste twee afleveringen zijn praktisch Derry Girls zonder tienermeiden: een en al sitcom. Pas in latere afleveringen duikt de serie volledig in het lugubere complot dat met meerdere plaatsen in Ierland te maken heeft.
Soms zorgt dat voor een soort komische zweepslag, waarbij spannende scènes worden verstoord door een gesprek dat zo in een Monty Python-sketch zou passen. Zoals wanneer de eigenaar van een eng motel zijn beste imitatie van Jack Nicholson in The Shining doet, die bovendien dezelfde voornaam heeft als de moordenaar uit Psycho. De scène wordt ontzettend grappig gefilmd, maar het leidt wel af van de ernst van de situatie.
Daarmee mist de serie de elegantie van Only Murders in the Building, dat ook komedie met moorden en complotten combineert. How to Get to Heaven from Belfast is een goede thriller en een nog betere komedie, maar het vermengen van die genres lukt niet echt. Meestal haalt dat een serie helemaal onderuit, maar ditmaal zorgt het voor een vrij unieke thriller met een geheel eigen Noord-Ierse smoel.
