Recensie
Netflix-serie 'Motorvalley': ergens tussen 'Fast & Furious' en 'Ferrari'
Een flitsende sportserie en een slechte Italiaanse soap ineen: dat gaat lastig samen.
Regie: Matteo Rovere, Pippo Mezzapesa, Lyda Patitucci | Cast: Caterina Forza (Blu Venturi), Luca Argentero (Arturo Benini), Giulia Michelini (Elena Dionisi), Giovanna Mezzogiorno (Arianna), Simonetta Solder (Giada Dionisi), Rocío Luz (Diletta), Stefano Pelloni (Buttafuori), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 42-49 minuten | Jaar: 2025
Stop Fast & Furious en de familieperikelen van Michael Manns Ferrari in een blender en je krijgt Motorvalley: een flitsende, maar oppervlakkige dramaserie die nalaat een eigen stempel te drukken. De speelsheid en rebellie van een jonge vrouwelijke GT-coureur worden op soapachtige wijze uitgespeeld tegen de aspiraties van een sportief familie-imperium.
De dood van een gevestigde teambaas zorgt voor een machtsverschuiving in de eerzuchtige familie Dionisi. Vastberaden om de familienaam nieuw elan te geven, waagt dochter Elena de gok door te vertrouwen op de onervaren Blu Venturi. Het meisje blijkt een geboren durfal: nog vóór haar eerste wedstrijd in een zogenoemde Gran Turismo-wagen voert ze een motorstunt uit waar Tom Cruise jaloers op zou zijn.
Haal de energieke hoofdrolspeelster uit Motorvalley en de serie zou ten dode opgeschreven zijn. Caterina Forza speelt Blu met lef en plezier. Daarmee biedt ze tegenwicht aan de pathos bij Elena en Arturo (karakterloos gespeeld door Luca Argentero), een voormalige topcoureur die de erfgename op verzoek terzijde staat.
De makers van Motorvalley lijken op twee gedachten te hinken. Aan de ene kant moet de serie jeugdigheid uitstralen en mag ze vooral niet stilvallen, een voornemen dat wordt uitgedragen door de gejaagde race-en stuntscènes. Aan de andere kant is er de stevig gedramatiseerde familietoestand, verder gevoed door geflirt met het criminele circuit. Van de Fast & Furious-franchise zijn we na al die delen wel gewend aan de combi van blitse bolides en loyaliteitsissues, maar Motorvalley heeft (los van Forza) niet de acteurs om die balans van actie en drama overtuigend te brengen.
De productie van de serie is verzorgd en blijft (los van de vele historische details) niet eens zo ver achter bij het ambitieuzer geprofileerde Senna (over de legendarische Braziliaanse autocoureur). Juist daarom is het jammer dat Motorvalley grotendeels wegkijkt als een matige soapserie, waarin op den duur zelfs de racescènes worden doorspekt met ongeloofwaardig sentiment (lees: een auto die op honderd meter van de finish zonder benzine komt te zitten). De pulserende score die de actie voortstuwt wordt zo nu en dan achteloos doorgetrokken naar de dialoogscènes.
De familie Dionisi hoeft natuurlijk niet per se voor de familie Ferrari door te gaan en ook filmisch ligt de standaard voor de makers niet zo hoog als voor een cineast van het kaliber Michael Mann. In dat kader had Motorvalley ongetwijfeld beter gewerkt als de rebelse, luchtige toon van de racescènes verder was doorgetrokken. Elena en Arturo waren er geen Dominic Toretto en Letty Ortiz van geworden, maar dat is ergens maar goed ook: één seizoen van deze wankel uitgewerkte serie is zelfs voor snelheidsduivels meer dan genoeg.
Stop Fast & Furious en de familieperikelen van Michael Manns Ferrari in een blender en je krijgt Motorvalley: een flitsende, maar oppervlakkige dramaserie die nalaat een eigen stempel te drukken. De speelsheid en rebellie van een jonge vrouwelijke GT-coureur worden op soapachtige wijze uitgespeeld tegen de aspiraties van een sportief familie-imperium.
De dood van een gevestigde teambaas zorgt voor een machtsverschuiving in de eerzuchtige familie Dionisi. Vastberaden om de familienaam nieuw elan te geven, waagt dochter Elena de gok door te vertrouwen op de onervaren Blu Venturi. Het meisje blijkt een geboren durfal: nog vóór haar eerste wedstrijd in een zogenoemde Gran Turismo-wagen voert ze een motorstunt uit waar Tom Cruise jaloers op zou zijn.
Haal de energieke hoofdrolspeelster uit Motorvalley en de serie zou ten dode opgeschreven zijn. Caterina Forza speelt Blu met lef en plezier. Daarmee biedt ze tegenwicht aan de pathos bij Elena en Arturo (karakterloos gespeeld door Luca Argentero), een voormalige topcoureur die de erfgename op verzoek terzijde staat.
De makers van Motorvalley lijken op twee gedachten te hinken. Aan de ene kant moet de serie jeugdigheid uitstralen en mag ze vooral niet stilvallen, een voornemen dat wordt uitgedragen door de gejaagde race-en stuntscènes. Aan de andere kant is er de stevig gedramatiseerde familietoestand, verder gevoed door geflirt met het criminele circuit. Van de Fast & Furious-franchise zijn we na al die delen wel gewend aan de combi van blitse bolides en loyaliteitsissues, maar Motorvalley heeft (los van Forza) niet de acteurs om die balans van actie en drama overtuigend te brengen.
De productie van de serie is verzorgd en blijft (los van de vele historische details) niet eens zo ver achter bij het ambitieuzer geprofileerde Senna (over de legendarische Braziliaanse autocoureur). Juist daarom is het jammer dat Motorvalley grotendeels wegkijkt als een matige soapserie, waarin op den duur zelfs de racescènes worden doorspekt met ongeloofwaardig sentiment (lees: een auto die op honderd meter van de finish zonder benzine komt te zitten). De pulserende score die de actie voortstuwt wordt zo nu en dan achteloos doorgetrokken naar de dialoogscènes.
De familie Dionisi hoeft natuurlijk niet per se voor de familie Ferrari door te gaan en ook filmisch ligt de standaard voor de makers niet zo hoog als voor een cineast van het kaliber Michael Mann. In dat kader had Motorvalley ongetwijfeld beter gewerkt als de rebelse, luchtige toon van de racescènes verder was doorgetrokken. Elena en Arturo waren er geen Dominic Toretto en Letty Ortiz van geworden, maar dat is ergens maar goed ook: één seizoen van deze wankel uitgewerkte serie is zelfs voor snelheidsduivels meer dan genoeg.
