Recensie
Netflix-serie 'Vladimir': Rachel Weisz is sterk in zelfbewuste komedie die doet denken aan ‘Fleabag’
De hoofdrolspeelster tilt deze onevenwichtige serie die scherpte mist naar een hoger niveau.
Regie: Shari Springer Berman, Francesca Gregorini, Robert Pulcini| Cast: Rachel Weisz (M), Leo Woodall (Vladimir), Jessica Henwick (Cynthia), Ellen Robertson (Sid), John Slattery (John), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 27-32 minuten | Jaar: 2026
Vladimir presenteert zich als een zelfbewuste komedie en leunt duidelijk op het succes van moderne, metatekstuele series en films. De toon is licht, de humor vaak ironisch en de personages nemen zichzelf op de hak. Door regelmatig de vierde wand te doorbreken, probeert de serie een directe band met de kijker te creëren. Toch voelt deze aanpak minder verrassend dan gehoopt, omdat de stijl te sterk doet denken aan eerdere publieksfavorieten.
Het is onmogelijk om Vladimir te bespreken zonder de vergelijking met Fleabag te maken. De serie volgt een soortgelijk format: scherpe monologen, snelle blikken in de camera en een hoofdpersonage dat voortdurend laveert tussen zelfspot en zelfdestructie. Maar waar Fleabag destijds vernieuwend en gedurfd was, mist Vladimir scherpte en emotionele diepgang.
Toch is Vladimir geen mislukking. Dat is grotendeels te danken aan Rachel Weisz, die haar rol met zichtbaar plezier en een flinke dosis venijn neerzet. Haar personage is op papier weinig sympathiek: ze is impulsief, egoïstisch en soms ronduit onredelijk. Maar Weisz weet precies de juiste balans te vinden tussen humor en herkenbaarheid, waardoor je ondanks alles met haar mee blijft leven.
Leo Woodall is een solide tegenspeler, al krijgt hij minder ruimte om echt te schitteren. Zijn rol is vooral functioneel: hij biedt contrast, stabiliteit en af en toe een komische tegenreactie op Weisz’ chaotische gedrag. De chemie tussen beiden werkt, maar het is duidelijk dat de serie vooral draait om Weisz’ charisma en timing. Zonder haar zou Vladimir aanzienlijk minder overtuigend zijn.
Thematisch probeert de serie veel tegelijk. Ze spot met ‘woke’-retoriek, speelt met traditionele en moderne ideeën over relaties en onderzoekt een moeder-dochterdynamiek. Toch durft de serie niet echt te gaan voor messcherpe maatschappijkritiek. Het resultaat is een middelmatige productie. Niet radicaal of traditioneel, maar ook niet uitgesproken genoeg om echt te blijven hangen. Daardoor missen de thema’s de impact die ze hadden kunnen hebben als de serie iets meer lef had getoond.
Naar het einde toe komt er wat pit in. Het slotmoment voelt als een poging om een krachtige uitsmijter te leveren. Hoewel het wel een grappige knipoog is, voelt het ook als een gemakkelijke manier om de serie met een soort amibigue shocker te eindigen. Het herinnert aan het potentieel dat de serie niet altijd weet te benutten. Wie op zoek is naar een nieuwe Fleabag zal dus teleurgesteld zijn, maar wie zin heeft in een luchtige, zelfbewuste komedie met een sterke hoofdrol kan zich er prima mee vermaken.
Vladimir presenteert zich als een zelfbewuste komedie en leunt duidelijk op het succes van moderne, metatekstuele series en films. De toon is licht, de humor vaak ironisch en de personages nemen zichzelf op de hak. Door regelmatig de vierde wand te doorbreken, probeert de serie een directe band met de kijker te creëren. Toch voelt deze aanpak minder verrassend dan gehoopt, omdat de stijl te sterk doet denken aan eerdere publieksfavorieten.
Het is onmogelijk om Vladimir te bespreken zonder de vergelijking met Fleabag te maken. De serie volgt een soortgelijk format: scherpe monologen, snelle blikken in de camera en een hoofdpersonage dat voortdurend laveert tussen zelfspot en zelfdestructie. Maar waar Fleabag destijds vernieuwend en gedurfd was, mist Vladimir scherpte en emotionele diepgang.
Toch is Vladimir geen mislukking. Dat is grotendeels te danken aan Rachel Weisz, die haar rol met zichtbaar plezier en een flinke dosis venijn neerzet. Haar personage is op papier weinig sympathiek: ze is impulsief, egoïstisch en soms ronduit onredelijk. Maar Weisz weet precies de juiste balans te vinden tussen humor en herkenbaarheid, waardoor je ondanks alles met haar mee blijft leven.
Gerelateerd nieuws
Leo Woodall is een solide tegenspeler, al krijgt hij minder ruimte om echt te schitteren. Zijn rol is vooral functioneel: hij biedt contrast, stabiliteit en af en toe een komische tegenreactie op Weisz’ chaotische gedrag. De chemie tussen beiden werkt, maar het is duidelijk dat de serie vooral draait om Weisz’ charisma en timing. Zonder haar zou Vladimir aanzienlijk minder overtuigend zijn.
Thematisch probeert de serie veel tegelijk. Ze spot met ‘woke’-retoriek, speelt met traditionele en moderne ideeën over relaties en onderzoekt een moeder-dochterdynamiek. Toch durft de serie niet echt te gaan voor messcherpe maatschappijkritiek. Het resultaat is een middelmatige productie. Niet radicaal of traditioneel, maar ook niet uitgesproken genoeg om echt te blijven hangen. Daardoor missen de thema’s de impact die ze hadden kunnen hebben als de serie iets meer lef had getoond.
Naar het einde toe komt er wat pit in. Het slotmoment voelt als een poging om een krachtige uitsmijter te leveren. Hoewel het wel een grappige knipoog is, voelt het ook als een gemakkelijke manier om de serie met een soort amibigue shocker te eindigen. Het herinnert aan het potentieel dat de serie niet altijd weet te benutten. Wie op zoek is naar een nieuwe Fleabag zal dus teleurgesteld zijn, maar wie zin heeft in een luchtige, zelfbewuste komedie met een sterke hoofdrol kan zich er prima mee vermaken.
