Recensie
NPO Start-serie ‘Fallen’ seizoen 2: Nordic Noir met nieuw skelet en een oud landhuis vol geheimen
Cold case-rechercheur Broman keert terug in psychologische thriller met intense sfeer.
Regie: Johan Lundin | Cast: Sofia Helin (Iris), Hakan Bengtsson (Jens), Kajsa Ernst (Kerstin), Inez Micaella Andersson (Nina), Rakel Benér (Sara), e.a. | Afleveringen: 6 | Speelduur: 43-44 minuten | Jaar: 2025
Fallen bevat in het tweede seizoen opnieuw de mysterieuze toon, psychologische spanning en subtiele details, die het eerste seizoen typeerden. Toch zijn er momenten waarop deze reeks minder overtuigt dan de eerste. De Zweedse misdaadserie rondom rechercheur Iris Broman krijgt wel weer extra diepgang door niet alleen te focussen op het oplossen van een cold case. De persoonlijke drama’s en conflicten zijn net zo belangrijk.
Wanneer menselijke resten van een jongen worden gevonden, begraven bij een landhuis, gaat het coldcaseteam van Broman met de zaak aan de slag. Tegelijk brengt de familie van het landhuis zelf een documentaire uit over de vermiste vader van het gezin, om nieuwe tips te verzamelen. Gaandeweg blijken de zaken steeds meer met elkaar verweven te zijn, en blijkt deze Nordic Noir steeds gelaagder.
Naast de twee vermissingszaken heeft Broman ook haar eigen persoonlijke missie die nog uit het eerste seizoen stam: de man oppakken die haar wil vermoorden. Dit keer gaat ze zelfs alleen op pad naar het zonnige Spanje om de verdachte op te sporen. Hoewel dit een interessant perspectief toevoegt, voelt deze verhaallijn ontzettend voorspelbaar aan. De spanning, die de onderzoeken rond de vermissingen wel weten vast te houden, ontbreekt.
Dit contrast wordt nog eens extra vergroot doordat het acteerwerk in deze scènes wat geforceerd overkomt. Actrice Sofia Helin overtuigt uitstekend als rechercheur, een rol die ze eerder al vertolkte in The Bridge, maar de momenten van persoonlijke emotie ogen af en toe ongemakkelijk of misplaatst.
Fallen blinkt uit door de aandacht voor details. Broman draagt bijvoorbeeld altijd de trui van haar vermoorde vriend wanneer ze verdrietig is of zich slecht voelt. En een kleine interactie, zoals het eten van een snack, laat de verstandhouding zien tussen de rechercheur en haar collega. De focus ligt op de psychologie en de nuances van de personages, in plaats van op expliciet geweld. Het rustige tempo van de scènes en de mooie omgevingsbeelden van het Zweedse Malmö versterken deze ingetogen, maar intense sfeer.
Het verhaal zit goed in elkaar en blijft lang onvoorspelbaar. Wie de dader is en hoe het geheel eindigt, blijft lange tijd onzeker. Toch komt het tweede seizoen van Fallen niet zo sterk over als het eerste. Emotionele scènes zijn minder overtuigend en over de hele linie mist de eerdere scherpte. Desalniettemin zullen fans van psychologische spanning en Scandinavische thrillers hier genoeg in kunnen vinden.
Fallen bevat in het tweede seizoen opnieuw de mysterieuze toon, psychologische spanning en subtiele details, die het eerste seizoen typeerden. Toch zijn er momenten waarop deze reeks minder overtuigt dan de eerste. De Zweedse misdaadserie rondom rechercheur Iris Broman krijgt wel weer extra diepgang door niet alleen te focussen op het oplossen van een cold case. De persoonlijke drama’s en conflicten zijn net zo belangrijk.
Wanneer menselijke resten van een jongen worden gevonden, begraven bij een landhuis, gaat het coldcaseteam van Broman met de zaak aan de slag. Tegelijk brengt de familie van het landhuis zelf een documentaire uit over de vermiste vader van het gezin, om nieuwe tips te verzamelen. Gaandeweg blijken de zaken steeds meer met elkaar verweven te zijn, en blijkt deze Nordic Noir steeds gelaagder.
Naast de twee vermissingszaken heeft Broman ook haar eigen persoonlijke missie die nog uit het eerste seizoen stam: de man oppakken die haar wil vermoorden. Dit keer gaat ze zelfs alleen op pad naar het zonnige Spanje om de verdachte op te sporen. Hoewel dit een interessant perspectief toevoegt, voelt deze verhaallijn ontzettend voorspelbaar aan. De spanning, die de onderzoeken rond de vermissingen wel weten vast te houden, ontbreekt.
Dit contrast wordt nog eens extra vergroot doordat het acteerwerk in deze scènes wat geforceerd overkomt. Actrice Sofia Helin overtuigt uitstekend als rechercheur, een rol die ze eerder al vertolkte in The Bridge, maar de momenten van persoonlijke emotie ogen af en toe ongemakkelijk of misplaatst.
Fallen blinkt uit door de aandacht voor details. Broman draagt bijvoorbeeld altijd de trui van haar vermoorde vriend wanneer ze verdrietig is of zich slecht voelt. En een kleine interactie, zoals het eten van een snack, laat de verstandhouding zien tussen de rechercheur en haar collega. De focus ligt op de psychologie en de nuances van de personages, in plaats van op expliciet geweld. Het rustige tempo van de scènes en de mooie omgevingsbeelden van het Zweedse Malmö versterken deze ingetogen, maar intense sfeer.
Het verhaal zit goed in elkaar en blijft lang onvoorspelbaar. Wie de dader is en hoe het geheel eindigt, blijft lange tijd onzeker. Toch komt het tweede seizoen van Fallen niet zo sterk over als het eerste. Emotionele scènes zijn minder overtuigend en over de hele linie mist de eerdere scherpte. Desalniettemin zullen fans van psychologische spanning en Scandinavische thrillers hier genoeg in kunnen vinden.
