Series / Nieuws
'Running Point' seizoen 2: Netflix-mix van ‘Ted Lasso’ en ‘Succession’ scoort geen driepunters
Kate Hudson is wel nog steeds charismatisch middelpunt en Justin Theroux geeft zwartkomisch tegenspel.
Regie: David Stassen, Erica Oyama, Michael Weaver | Cast: Kate Hudson (Isla Gordon), Drew Tarver (Sandy Gordon), Brenda Song (Ali Lee), Justin Theroux (Cam Gordon), Uche Agada (Dyson Gibbs), e.a. | Afleveringen: 10 | Speelduur: 25-34 minuten | Jaar: 2026
Verhalen hebben conflict nodig. Hoe subtieler en gelaagder, hoe beter. Maar belangrijkste is dat het niet te makkelijk wordt opgelost. In elke aflevering van het tweede seizoen van Running Point ontstaat er een hindernis, die keer op keer tegen het einde wordt verwijderd door een bezoekje van het hoofdpersonage en een kort gesprek. Running Point was al geen topserie, en zakt nu nog verder af.
Het verhaal van het seizoen heeft wel een dunne rode draad, maar elke aflevering kent haar eigen obstakel. Al na enkele afleveringen valt te voorspellen dat Isla Gordon, gespeeld door de charismatische Kate Hudson, even langs gaat bij iemand die bij het conflict betrokken is. Ieder gesprek komt op hetzelfde neer: ze erkent het probleem, belooft dat haar bedrijf zich zal verbeteren en alles is weer koek en ei. Dat is niet alleen voorspelbaar, maar ook saai.
Het tweede seizoen begint waar het eerste ophield: de oudste telg van de familie Gordon is terug uit de afkickkliniek en klaar om zich weer te bemoeien met het basketbalteam waar deze rijke familie eigenaar van is. Broer Cam geeft aan geen interesse te hebben om weer directeur te worden, maar begint al direct met saboteren en de drie jongere broers op te zetten tegen Isla.
Over het uitgangspunt van Running Point is al alles gezegd in onze recensie van het eerste seizoen: een Ted Lasso-ripoff met een flinke vleug Succession, helaas op beide fronten zwakker uitgewerkt. Alles wat voorheen nog niet uit de verf kwam werkt nog steeds niet, en wat er in seizoen één nog mee door kon is nu zwakker.
De verhaallijn van Cam, die het team stiekem richting verlies probeert te sturen, om zo zijn functie als directeur weer terug te verdienen, is allerminst briljant snood of spannend. Wel wordt Cam overtuigend op zwartkomische wijze gespeeld door Justin Theroux.
Isla’s liefdesperikelen overtuigen minder. Ze wil een hereniging met haar verloofde en dat lukt. Maar de clichématige manier waarop Isla en voormalige coach Jay elkaar steeds ontmoeten en dan flirten, verklapt al hoe dit afloopt. Running Point neemt simpelweg te veel hooi op haar vork, waardoor niets fatsoenlijk wordt uitgewerkt, inclusief dit romantische subplot.
Hoe zonnig Kate Hudson haar ook speelt, Isla Gordon wordt geen sympathiek personage. Ze is stinkend rijk en krijgt telkens wat ze wil. Zelfs als iemand letterlijk tegen haar zegt dat ze een slecht mens is, leidt dat slechts heel even tot enige introspectie. Ze trekt zich dat die ene aflevering aan, erkent het zelfs en doet even haar best om zichzelf oppervlakkig te verbeteren. Twintig minuten later wordt ze beloond met “nee, je bent geen slecht mens” en is het weer voorbij.
Het enige dat de makers hebben geleerd (of is het toeval?) is dat een focus op een getalenteerde maar problematische basketbalspeler niet werkt, omdat acteur Chet Hanks (de problematische zoon van Tom Hanks) nooit overtuigt als iemand die ooit een oprecht beter mens kan worden. Deze Travis verdwijnt ditmaal meer naar de achtergrond, terwijl nieuwkomer Dyson meer naar voren wordt geschoven. Toch wordt het kijken naar een wedstrijd van dit team niet zo spannend als een potje voetbal in Ted Lasso.
Het blijft een uitdaging om mee te leven met de prestaties van het team. De spelers staan dan ook zelden centraal; het verhaal draait vooral om de zeurderige, kinderachtige rijkelui. Stiefbroer Jackie lijkt nog steeds de enige te zijn met een oprecht goed hart. Maar de makers doen opnieuw niets met dat hij in korte tijd van anonieme arme sloeber transformeerde tot iemand met een uitpuilende bankrekening en roem.
Als komedie is Running Point nog steeds niet bijzonder grappig. Als drama is de serie lui, clichématig en oppervlakkig. Daar komt ook nog eens bij dat in de laatste vier afleveringen elke dramatische scène is voorzien van het exact zelfde zeikerige achtergronddeuntje dat op de zenuwen werkt. Netflix doet zelden moeilijk over een tweede seizoen. Pas daarna volgt de vraag of een serie door mag spelen. Running Point mag op de bank blijven zitten.
Verhalen hebben conflict nodig. Hoe subtieler en gelaagder, hoe beter. Maar belangrijkste is dat het niet te makkelijk wordt opgelost. In elke aflevering van het tweede seizoen van Running Point ontstaat er een hindernis, die keer op keer tegen het einde wordt verwijderd door een bezoekje van het hoofdpersonage en een kort gesprek. Running Point was al geen topserie, en zakt nu nog verder af.
Het verhaal van het seizoen heeft wel een dunne rode draad, maar elke aflevering kent haar eigen obstakel. Al na enkele afleveringen valt te voorspellen dat Isla Gordon, gespeeld door de charismatische Kate Hudson, even langs gaat bij iemand die bij het conflict betrokken is. Ieder gesprek komt op hetzelfde neer: ze erkent het probleem, belooft dat haar bedrijf zich zal verbeteren en alles is weer koek en ei. Dat is niet alleen voorspelbaar, maar ook saai.
Het tweede seizoen begint waar het eerste ophield: de oudste telg van de familie Gordon is terug uit de afkickkliniek en klaar om zich weer te bemoeien met het basketbalteam waar deze rijke familie eigenaar van is. Broer Cam geeft aan geen interesse te hebben om weer directeur te worden, maar begint al direct met saboteren en de drie jongere broers op te zetten tegen Isla.
Over het uitgangspunt van Running Point is al alles gezegd in onze recensie van het eerste seizoen: een Ted Lasso-ripoff met een flinke vleug Succession, helaas op beide fronten zwakker uitgewerkt. Alles wat voorheen nog niet uit de verf kwam werkt nog steeds niet, en wat er in seizoen één nog mee door kon is nu zwakker.
Gerelateerd nieuws
De verhaallijn van Cam, die het team stiekem richting verlies probeert te sturen, om zo zijn functie als directeur weer terug te verdienen, is allerminst briljant snood of spannend. Wel wordt Cam overtuigend op zwartkomische wijze gespeeld door Justin Theroux.
Isla’s liefdesperikelen overtuigen minder. Ze wil een hereniging met haar verloofde en dat lukt. Maar de clichématige manier waarop Isla en voormalige coach Jay elkaar steeds ontmoeten en dan flirten, verklapt al hoe dit afloopt. Running Point neemt simpelweg te veel hooi op haar vork, waardoor niets fatsoenlijk wordt uitgewerkt, inclusief dit romantische subplot.
Hoe zonnig Kate Hudson haar ook speelt, Isla Gordon wordt geen sympathiek personage. Ze is stinkend rijk en krijgt telkens wat ze wil. Zelfs als iemand letterlijk tegen haar zegt dat ze een slecht mens is, leidt dat slechts heel even tot enige introspectie. Ze trekt zich dat die ene aflevering aan, erkent het zelfs en doet even haar best om zichzelf oppervlakkig te verbeteren. Twintig minuten later wordt ze beloond met “nee, je bent geen slecht mens” en is het weer voorbij.
Het enige dat de makers hebben geleerd (of is het toeval?) is dat een focus op een getalenteerde maar problematische basketbalspeler niet werkt, omdat acteur Chet Hanks (de problematische zoon van Tom Hanks) nooit overtuigt als iemand die ooit een oprecht beter mens kan worden. Deze Travis verdwijnt ditmaal meer naar de achtergrond, terwijl nieuwkomer Dyson meer naar voren wordt geschoven. Toch wordt het kijken naar een wedstrijd van dit team niet zo spannend als een potje voetbal in Ted Lasso.
Het blijft een uitdaging om mee te leven met de prestaties van het team. De spelers staan dan ook zelden centraal; het verhaal draait vooral om de zeurderige, kinderachtige rijkelui. Stiefbroer Jackie lijkt nog steeds de enige te zijn met een oprecht goed hart. Maar de makers doen opnieuw niets met dat hij in korte tijd van anonieme arme sloeber transformeerde tot iemand met een uitpuilende bankrekening en roem.
Als komedie is Running Point nog steeds niet bijzonder grappig. Als drama is de serie lui, clichématig en oppervlakkig. Daar komt ook nog eens bij dat in de laatste vier afleveringen elke dramatische scène is voorzien van het exact zelfde zeikerige achtergronddeuntje dat op de zenuwen werkt. Netflix doet zelden moeilijk over een tweede seizoen. Pas daarna volgt de vraag of een serie door mag spelen. Running Point mag op de bank blijven zitten.
