HBO Max-serie 'Euphoria' seizoen 3: verdwaalde zielen, borsten en drugs in een onverbiddelijk Amerika

Regie: Sam Levinson, | Cast: Zendaya (Rue Bennett), Hunter Schafer (Jules Vaughn), Maude Apatow (Lexi Howard), Alexa Demie (Maddy Perez), Sydney Sweeney (Cassie Howard), Jacob Elordi (Nate Jacobs), Eric Dane (Cal Jacobs), Chloe Cherry (Faye), Martha Kelly (Laurie), Colman Domingo (Ali), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 480 minuten | Jaar: 2026

Het derde seizoen van Euphoria is een rommelige en onbevredigende conclusie van een spraakmakende en succesvolle serie. Verschrikkelijk om te aanschouwen, maar ook fascinerend op een tenenkrommende en ongemakkelijke manier. De vraag is natuurlijk: waar is het fout gegaan?

Het begon allemaal nog zo mooi. Euphoria was een flitsende, meeslepende en zeer eigentijdse reeks die zich richtte op jongvolwassenen tijdens hun laatste schooljaar. Hoofdpersoon Rue kampte met drugsverslaving. Andere personages hadden zo hun eigen problemen op het pad naar volwassenheid. De stijl was aanlokkelijk en hypnotiserend. Veel castleden stonden aan het begin van succesvolle carrières en lieten zien wat ze in huis hadden. En dan was er de prachtige soundtrack van Labrinth, die een integraal deel vormde van het verhaal.

Seizoen drie laat de schoolbanken ver achter zich en trekt de wijde wereld in. Althans, dat lijkt zo als in aflevering één Rue zorgeloos in een auto door de Mexicaanse woestijn lijkt te crossen. Is ze lekker op wereldreis? Spring break? Nee, zij is een drugskoerier, die door Laurie (de dealer in het vorige seizoen) wordt gedwongen de grens over te steken om zo haar schulden af te lossen. Schuld is in feite waar dit hele seizoen op draait. Het is iets waar bijna alle personages mee kampen en dat thema drijft het verhaal voort.

Nate en Cassie zijn nu een stel. Schijnbaar gelukkig in hun grote villa in een Californische buitenwijk. Maar het aannemersbedrijf van Nate heeft het zwaar, waardoor hij in financiële problemen komt. Tel daar nog eens een peperdure bruiloft bij op die Cassie van haar bruidegom verwacht. Deze verhaallijn culmineert uiteindelijk in de OnlyFans-carrière van Cassie, die geld moet verdienen om de criminele schuldeisers van Nate af te betalen. Het levert de meeste plaatsvervangende schaamte in de serie op, zoals een maffe hommage aan Attack of the 50 Foot Woman, maar dan met een glansrol voor Sweeney’s borsten die inmiddels haar handelsmerk zijn geworden.

Lexi en Maddy lijken nog het meest geslaagd te zijn in hun leven. Ze werken in de entertainmentindustrie in Hollywood. Maar ook hier blijkt al snel dat ze niets meer dan slaafse hulpjes zijn van hun bazen, waaronder een onopvallende Sharon Stone. Hun moment om door te breken is nog even uitgesteld. In de tussentijd is het koffie halen voor de crew of het vervullen van andere nietige klusjes.

De vrienden komen weer bij elkaar door de bruiloft van Nate en Cassie. Maar al snel zorgt Rue ervoor dat ze worden meegesleurd in haar schimmige wereld. Anders dan het psychologische drama van de eerste twee seizoenen is dit seizoen eigenlijk gewoon een misdaadserie geworden. Nieuwe personages zijn de criminele bende van Laurie, bestaande uit redneck-nazituig. Daartegenover staat Alamo, een zwarte cowboy die met zijn stripclubs en duistere nevenactiviteiten haar grote rivaal is. Rue valt tussen beide kampen terwijl ze door omstandigheden wordt gedwongen om meer voor Alamo te doen, tot grote ergernis van Laurie.

Regisseur en schrijver Sam Levinson is in dit seizoen vooral geïnteresseerd in het tonen van personages die kapot worden gemaakt door hun slechte keuzes of door ongunstige omstandigheden. Wat ook opvalt, is Levinsons fascinatie voor de thematiek van het hebben van een schuldlast. Iedereen staat uiteindelijk bij elkaar in het krijt en gebruikt elkaar.

Natuurlijk kan dat niet goed aflopen en de serie zal weinig kijkers verrassen met de neerwaartse spiraal die al snel wordt ingezet voor alle personages. Toch is het moeilijk om sympathie voor ze op te brengen. Er is, afgezien van de misdaadthematiek, weinig ruimte voor karakterontwikkeling. Neem Hunter Schafer, die als Jules een arme kunstacademiestudent is, maar een rijke suikeroom heeft gescoord om haar studieschuld af te betalen. Dat is dan haar hele verhaallijn.

Alles is erg aangedikt en Levinson smult ervan om seks en geweld expliciet en gratuit in beeld te brengen. Een criticus noemde hem al eerder een voyeur zonder ziel en dit seizoen onderstreept dat nog het meest. Waar in de vorige seizoenen de muziek en andere personages nog menselijkheid en variatie boden, is dat nu grotendeels verdwenen. Bijzondere personages zoals Fezco (acteur Angus Cloud overleed helaas) en Barbie Ferreira doen niet meer mee. Labrinth brak met Levinson en daarmee verdween ook de muzikale ziel van de serie.

De enige die nog een soort van geweten vormt te midden van de materialistische en opportunistische misère om hem heen is Ali. Hij is een soort spirituele gids voor Rue in alle seizoenen. Haar zoektocht naar God lijkt nog het enige tegenwicht te bieden tegenover de wereldse decadentie en aardse verlokkingen. Toch is dat de zwakste schakel van dit hele seizoen. De laatste scènes promoten een terugkeer naar traditionele waarden zoals die worden gesymboliseerd door een ultrachristelijk gezin in Texas. Het is een boodschap die je compleet niet serieus kan nemen na het zien van alles wat eraan voorafging.

Uiteindelijk is seizoen drie misschien niet het seizoen dat wij willen, maar wel verdienen in deze bizarre tijden. Het laat een Amerika zien waar iedereen wordt geteisterd door schulden, verslaving en narcisme. Mensensmokkelaars, pooiers en dealers maken er de dienst uit, maar hé, God is er nog. Toepasselijk nu het land wordt geregeerd door een stelletje rijke graaiers en criminele seksovertreders die zichzelf zien als brave christenen. In dat opzicht heeft Levinson het bij het juiste eind, ook al vermoed je dat hij de implicaties daarachter nooit zal begrijpen.