Recensie
Apple TV-serie 'Lucky': Annette Bening geeft gangsterkoningin een menselijk gezicht in achtervolging op dief Anya Taylor-Joy
Je weet min of meer wat je kan verwachten van een nieuwe serie van superproducent Reese Witherspoon.
Regie: Jonathan van Tulken, Jet Wilkinson, Greg Yaitanes | Cast: Anya Taylor-Joy (Lucky Armstrong), Annette Bening (Priscilla Matheson), Timothy Olyphant (John Armstrong), Aunjanue Ellis-Taylor (Billie Rand), Clifton Rollins Jr. (Dutch), William Fichtner (Whittaker), Drew Starkey (Cary Armstrong), Eric Lange (Kershaw), Mo McRea (Eli Gates) e.a. | Afleveringen: 7 | Speelduur: 33-45 minuten | Jaar: 2026
Lucky heeft de vingerafdrukken van producer Reese Witherspoon: een vrouwelijk hoofdpersonage, een beetje actie en spanning, geen ingewikkeld verhaal en gebaseerd op een boek voor een breed publiek, dat vlot leest en makkelijk naar een serie te vertalen is. Je zou in een eerste indruk het verhaal toeschrijven aan Harlan Coben met wie Witherspoon momenteel een schrijversduo vormt, maar het verhaal van Marissa Stapley is toch van een iets hoger niveau.
Lucky, dochter van beroepsdief John Armstrong, en haar echtgenoot Cary vieren uitbundig feest in Las Vegas. Ze hebben een heel grote slag geslagen. Over enkele uren zullen ze met miljoenen dollars in hun koffer ver buiten de grenzen van de VS vertoeven en niemand kan hen dan iets maken. Maar de volgende dag wordt Lucky veel te laat wakker. Niet alleen stelt ze vast dat Cary haar verdoofd heeft, maar ook met het geld vandoor is gegaan.
Lucky wordt het doelwit van politiedetective Billie Rand, die via haar de bende van Priscilla Matheson wil oprollen. Maar ook Priscilla zelf is op zoek naar Lucky om de miljoenen dollars te recupereren die in feite aan de meedogenloze topgangster Whittaker toebehoren. Lucky is echter een zeer taaie jonge vrouw die telkens weer weet te ontsnappen en ongewild een spoor van dood en vernieling achterlaat. Ze wordt daarin bijgestaan door haar vader en mentor, die vanuit de gevangenis advies geeft.
We gaan nog veel meer verhalen die Reese Witherspoon leuk vindt kunnen streamen. Met haar uniek businessmodel kan ze immers een optie nemen op potentiële succesboeken, nog voor ze op de markt komen. Ze promoot ze als leestip in haar eigen boekenclub Reese’s Book Club om ze ten slotte naar een serie te vertalen via haar overkoepelend bedrijf Hello Sunshine. Onder meer Little Fires Everywhere, Where the Crawdads Sing, Big Little Lies 2 en Daisy Jones & The Six gingen Lucky al voor. De meeste verhalen zijn vooral vlotte pulp met een feministische insteek.
Lucky begint als een achtervolgingsthriller waarin Lucky op de loop moet voor politie en gangsters, en houdt dat drie afleveringen vol. Vervolgens krijgt de serie een dip door nogal zinloze en onnozele wendingen en een vergezocht achtergrondverhaal. Daarna krijgt de serie opnieuw vaart en sluit ze af met een vrij spannende finale, evenwel zonder dat er nu heel nieuwe dingen worden verteld.
Dat Lucky de toeschouwer toch nog vlotjes naar de eindstreep trekt, heeft te maken met een aantal interessante keuzes. In de eerste plaats is de casting van Annette Bening een triomf. Ze tilt de rol van complexe gangsterkoningin naar een hoger niveau. De serie bevat ook schijnbaar kleine elementen die de personages rijker maken. Zo blijkt de huurmoordenaar van Priscilla een zeer vooruitziende en loyale rechterhand en Lucky toont zich in sommige situaties immoreel zonder dat ze er een greintje schuldgevoel aan overhoudt – niet meteen een typische antiheldin.
Nog een positief punt: in tegenstelling tot gelijkaardige thrillers wordt het verhaal geschraagd door een degelijke subtekst. Het grote gevecht van Lucky is niet dat met Priscilla en Whittaker, maar met haar vader John. Deze laatste wil zijn dochter boetseren naar zijn evenbeeld, dat van een gladde en perfecte professional, maar Lucky begint geleidelijk aan in te zien dat ze helemaal anders is dan haar vader en mentor. Die relatie krijgt bovendien een spiegelbeeld via het conflict tussen Priscilla en haar zoon.
Die betekenislaag helpt om Lucky enigszins serieus te nemen en het pulpgehalte te reduceren. Maar laat niemand zich vergissen: dit blijft een product dat vooral de ambitie heeft om de toeschouwer een zestal uur bezig te houden. Je hebt in ieder geval niet het gevoel dat je na het zien van een Harlan Coben-serie hebt: dat er een aantal uren van je leven werden afgenomen zonder dat je er iets voor terugkreeg.
Lucky heeft de vingerafdrukken van producer Reese Witherspoon: een vrouwelijk hoofdpersonage, een beetje actie en spanning, geen ingewikkeld verhaal en gebaseerd op een boek voor een breed publiek, dat vlot leest en makkelijk naar een serie te vertalen is. Je zou in een eerste indruk het verhaal toeschrijven aan Harlan Coben met wie Witherspoon momenteel een schrijversduo vormt, maar het verhaal van Marissa Stapley is toch van een iets hoger niveau.
Lucky, dochter van beroepsdief John Armstrong, en haar echtgenoot Cary vieren uitbundig feest in Las Vegas. Ze hebben een heel grote slag geslagen. Over enkele uren zullen ze met miljoenen dollars in hun koffer ver buiten de grenzen van de VS vertoeven en niemand kan hen dan iets maken. Maar de volgende dag wordt Lucky veel te laat wakker. Niet alleen stelt ze vast dat Cary haar verdoofd heeft, maar ook met het geld vandoor is gegaan.
Lucky wordt het doelwit van politiedetective Billie Rand, die via haar de bende van Priscilla Matheson wil oprollen. Maar ook Priscilla zelf is op zoek naar Lucky om de miljoenen dollars te recupereren die in feite aan de meedogenloze topgangster Whittaker toebehoren. Lucky is echter een zeer taaie jonge vrouw die telkens weer weet te ontsnappen en ongewild een spoor van dood en vernieling achterlaat. Ze wordt daarin bijgestaan door haar vader en mentor, die vanuit de gevangenis advies geeft.
We gaan nog veel meer verhalen die Reese Witherspoon leuk vindt kunnen streamen. Met haar uniek businessmodel kan ze immers een optie nemen op potentiële succesboeken, nog voor ze op de markt komen. Ze promoot ze als leestip in haar eigen boekenclub Reese’s Book Club om ze ten slotte naar een serie te vertalen via haar overkoepelend bedrijf Hello Sunshine. Onder meer Little Fires Everywhere, Where the Crawdads Sing, Big Little Lies 2 en Daisy Jones & The Six gingen Lucky al voor. De meeste verhalen zijn vooral vlotte pulp met een feministische insteek.
Lucky begint als een achtervolgingsthriller waarin Lucky op de loop moet voor politie en gangsters, en houdt dat drie afleveringen vol. Vervolgens krijgt de serie een dip door nogal zinloze en onnozele wendingen en een vergezocht achtergrondverhaal. Daarna krijgt de serie opnieuw vaart en sluit ze af met een vrij spannende finale, evenwel zonder dat er nu heel nieuwe dingen worden verteld.
Dat Lucky de toeschouwer toch nog vlotjes naar de eindstreep trekt, heeft te maken met een aantal interessante keuzes. In de eerste plaats is de casting van Annette Bening een triomf. Ze tilt de rol van complexe gangsterkoningin naar een hoger niveau. De serie bevat ook schijnbaar kleine elementen die de personages rijker maken. Zo blijkt de huurmoordenaar van Priscilla een zeer vooruitziende en loyale rechterhand en Lucky toont zich in sommige situaties immoreel zonder dat ze er een greintje schuldgevoel aan overhoudt – niet meteen een typische antiheldin.
Nog een positief punt: in tegenstelling tot gelijkaardige thrillers wordt het verhaal geschraagd door een degelijke subtekst. Het grote gevecht van Lucky is niet dat met Priscilla en Whittaker, maar met haar vader John. Deze laatste wil zijn dochter boetseren naar zijn evenbeeld, dat van een gladde en perfecte professional, maar Lucky begint geleidelijk aan in te zien dat ze helemaal anders is dan haar vader en mentor. Die relatie krijgt bovendien een spiegelbeeld via het conflict tussen Priscilla en haar zoon.
Die betekenislaag helpt om Lucky enigszins serieus te nemen en het pulpgehalte te reduceren. Maar laat niemand zich vergissen: dit blijft een product dat vooral de ambitie heeft om de toeschouwer een zestal uur bezig te houden. Je hebt in ieder geval niet het gevoel dat je na het zien van een Harlan Coben-serie hebt: dat er een aantal uren van je leven werden afgenomen zonder dat je er iets voor terugkreeg.
