Recensie
Netflix-serie 'The Hawk': Will Ferrell kende al veel dieptepunten, maar deze allesbehalve grappige golfkomedie slaat alles.
Na de eerste aflevering weet je dat deze golfkomedie vol hysterie, vulgariteiten en onnozele oneliners de mist zal ingaan.
Regie: David Gordon Green, Jonathan Watson, Shiri Appleby e.a. | Cast: Will Ferrell (Lonnie Hawkins), Molly Shannon (Stacy), Jimmy Tatro (Lance), Fortune Feimster (Sam), Chris Parnell (Anton), Luke Wilson (Golden Fisk), Katelyn Tarver (Natalie), Gabriel Hogan (Jerry), David Hornsby (Radford) e.a. | Afleveringen: 10 | Speelduur: 28-37 minuten | Jaar: 2026
Will Ferrell kan best wel grappig zijn, maar hij laat zich soms leiden door slechte smaak en door welke humor het Amerikaanse publiek van hem verwacht. Zoals The Hawk, een golfkomedie die hij waarschijnlijk beschouwt als een karakterstudie met excentrieke personages. Maar dit onding is onverteerbaar, behalve dan voor Amerikanen die dol zijn op geschreeuw en vulgariteiten.
Lonnie Hawkins, bijgenaamd The Hawk, was ooit een kampioen golf, maar hij zakte weg tot het niveau van een has-been. Hij is echter nog altijd bezeten door de sport en offert daar alles voor op. Hij draait nog mee in secundaire circuits, maar wordt vaak meer uitgelachen dan bejubeld. En dan valt zijn caddie en beste vriend plots dood neer op het golfterrein. Niet dat het veel uitmaakt voor Lonnie: golf blijft zijn prioriteit, ook tijdens de begrafenis van de man.
In allerijl vindt Lonnie een nieuwe caddie in lesbienne Sam, die in haar auto woont. Zij heeft geen enkele notie van golf, maar inspireert hem wel. The Hawk plant nu een grote comeback en wil zelfs een gooi doen naar de US Open. Dat betekent wel dat hij in competitie zal treden met zijn zoon Lance, die golf met de paplepel kreeg ingegoten, en grote concurrent Golden Fisk. Dat biedt hem de kans om vrede te sluiten met de familie die in hem een enorme loser en extreme egoïst ziet.
Zoals die andere golfkomedieserie Stick draait ook The Hawk rond het duel tussen een veteraan en zijn veel jongere tegenstander, in dit geval zijn zoon. De twee kunnen uiteraard niet meer van elkaar verschillen, maar zijn toch ook uit hetzelfde hout gesneden. Lonnie is egoïstisch, levenslustig en vol vertrouwen in zijn kunnen. Lance daarentegen laat zich manipuleren door zijn moeder en zijn vriendin en voelt zijn vader als een bedreiging voor zijn zelfvertrouwen aan. De serie zou je dus als een uitvergrote karakterstudie kunnen beschouwen, maar deze voelt nooit authentiek of fris aan.
Het probleem met The Hawk zit hem in de humor, of beter: het gebrek daaraan. Vaak zoeken Ferrell en zijn schrijvers hun toevlucht tot onuitstaanbare vulgariteiten, clichégrappen uit versleten sitcoms of vergezochte oneliners. Om een voorbeeld te geven: wanneer Lonnie scoort, roept hij tegen Sam: ‘tieten tegen elkaar’, waarna ze tegen elkaar botsen van vreugde. In andere scènes wordt er op een belachelijke manier gediscussieerd over homoseksualiteit. De toeschouwer zit tien afleveringen te wachten op een geslaagde grap die er nooit komt.
Regisseur David Gordon Green, die de toon moest zetten, is ook de verkeerde regisseur voor het maken van een komedie. Herinner je je Your Highness nog? De filmmaker heeft trouwens veel krediet verloren sinds hij met zijn Halloween- en The Exorcist-reboots de reputatie van horrorklassiekers om zeep trachtte te helpen.
Waarschijnlijk kreeg de serie groen licht omwille van Will Ferrell, die heel veel fans heeft. Ferrell kan best wel geestig zijn, wat hij meer dan eens bewees in SNL, maar het gros van zijn films is quasi onuitstaanbaar. Ferrell maakt er ook nog eens te veel en is niet kritisch genoeg op zijn materiaal, noch voor dat van anderen. Toegegeven, hij kent geen schaamte, wat ideaal is voor een komiek. Maar hij zou beter selectiever zijn en harder werken aan zijn producties, in plaats van ze halfbakken op streamingplatforms of in bioscopen te dumpen.
Bekijk de eerste en laatste aflevering van The Hawk en je weet alles over hoe weinig grappig, overbodig en gênant deze serie is. Het is ook een afknapper voor wie ooit van plan is golf te spelen.
Will Ferrell kan best wel grappig zijn, maar hij laat zich soms leiden door slechte smaak en door welke humor het Amerikaanse publiek van hem verwacht. Zoals The Hawk, een golfkomedie die hij waarschijnlijk beschouwt als een karakterstudie met excentrieke personages. Maar dit onding is onverteerbaar, behalve dan voor Amerikanen die dol zijn op geschreeuw en vulgariteiten.
Lonnie Hawkins, bijgenaamd The Hawk, was ooit een kampioen golf, maar hij zakte weg tot het niveau van een has-been. Hij is echter nog altijd bezeten door de sport en offert daar alles voor op. Hij draait nog mee in secundaire circuits, maar wordt vaak meer uitgelachen dan bejubeld. En dan valt zijn caddie en beste vriend plots dood neer op het golfterrein. Niet dat het veel uitmaakt voor Lonnie: golf blijft zijn prioriteit, ook tijdens de begrafenis van de man.
In allerijl vindt Lonnie een nieuwe caddie in lesbienne Sam, die in haar auto woont. Zij heeft geen enkele notie van golf, maar inspireert hem wel. The Hawk plant nu een grote comeback en wil zelfs een gooi doen naar de US Open. Dat betekent wel dat hij in competitie zal treden met zijn zoon Lance, die golf met de paplepel kreeg ingegoten, en grote concurrent Golden Fisk. Dat biedt hem de kans om vrede te sluiten met de familie die in hem een enorme loser en extreme egoïst ziet.
Gerelateerd nieuws
Zoals die andere golfkomedieserie Stick draait ook The Hawk rond het duel tussen een veteraan en zijn veel jongere tegenstander, in dit geval zijn zoon. De twee kunnen uiteraard niet meer van elkaar verschillen, maar zijn toch ook uit hetzelfde hout gesneden. Lonnie is egoïstisch, levenslustig en vol vertrouwen in zijn kunnen. Lance daarentegen laat zich manipuleren door zijn moeder en zijn vriendin en voelt zijn vader als een bedreiging voor zijn zelfvertrouwen aan. De serie zou je dus als een uitvergrote karakterstudie kunnen beschouwen, maar deze voelt nooit authentiek of fris aan.
Het probleem met The Hawk zit hem in de humor, of beter: het gebrek daaraan. Vaak zoeken Ferrell en zijn schrijvers hun toevlucht tot onuitstaanbare vulgariteiten, clichégrappen uit versleten sitcoms of vergezochte oneliners. Om een voorbeeld te geven: wanneer Lonnie scoort, roept hij tegen Sam: ‘tieten tegen elkaar’, waarna ze tegen elkaar botsen van vreugde. In andere scènes wordt er op een belachelijke manier gediscussieerd over homoseksualiteit. De toeschouwer zit tien afleveringen te wachten op een geslaagde grap die er nooit komt.
Regisseur David Gordon Green, die de toon moest zetten, is ook de verkeerde regisseur voor het maken van een komedie. Herinner je je Your Highness nog? De filmmaker heeft trouwens veel krediet verloren sinds hij met zijn Halloween- en The Exorcist-reboots de reputatie van horrorklassiekers om zeep trachtte te helpen.
Waarschijnlijk kreeg de serie groen licht omwille van Will Ferrell, die heel veel fans heeft. Ferrell kan best wel geestig zijn, wat hij meer dan eens bewees in SNL, maar het gros van zijn films is quasi onuitstaanbaar. Ferrell maakt er ook nog eens te veel en is niet kritisch genoeg op zijn materiaal, noch voor dat van anderen. Toegegeven, hij kent geen schaamte, wat ideaal is voor een komiek. Maar hij zou beter selectiever zijn en harder werken aan zijn producties, in plaats van ze halfbakken op streamingplatforms of in bioscopen te dumpen.
Bekijk de eerste en laatste aflevering van The Hawk en je weet alles over hoe weinig grappig, overbodig en gênant deze serie is. Het is ook een afknapper voor wie ooit van plan is golf te spelen.
