Recensie
Disney+-serie 'Furious': twintig jaar na 'Poseidon' begint Medusa aan een net wat te opzichtig omlijste wraakmissie
Intens kat-en-muisspel waarin de kaarten te vroeg op tafel komen te liggen.
Regie: Brian Kirk, e.a. | Cast: Emmy Rossum (Alice Black), Lola Petticrew (Catherine), Jake Lacy (Marshall), Quincy Tyler Bernstine (Nora), Scott McNairy (Danny), e.a. | Afleveringen: 8 | Speelduur: 46-55 minuten | Jaar: 2026
In de door wraakgevoelens gevoede openingsscène van Furious heeft een voormalig slachtoffer van misbruik de rollen rigoureus omgedraaid. Over niet al te lange tijd zal er bij de FBI een melding binnenkomen dat er een man van een jaar of vijfenveertig is omgekomen door een overdosis. Wie toekijkt, weet beter. Helaas zit hem daar in deze serie meteen ook het probleem. Als karakterstudie begint de psychologische thriller op het scherpst van de snede, maar een straffe spanningsboog ontbreekt.
"Uiteraard, dat is hoe het gegaan is", sneert een ervaren FBI-agente naar een groentje op haar afdeling. "Die man had een vriendin die niemand ooit ontmoet had, en zij is de dader". De boodschap voor de scherpzinnige Alice is duidelijk: hoezeer zij ook beseft dat ze op het goede spoor zit, als bureaumedewerkster hoort ze haar plaats te kennen en vooral niet door te drammen. Toch zit aflevering één er nog niet op, of de agente in spe met prille vermoedens al op de plaats delict arriveert.
De rijke mannen die door Catherine (ongeremde rol van Lola Petticrew) worden ingepalmd en uitgeschakeld hebben één belangrijk ding gemeen. Ze hebben allemaal een duister verleden dat verklaart waarom de vrouw zich uitgerekend op hen richt. Al vroeg in de serie blazen de scenaristen Catherines verhaal op tot mythologische proporties: de monsterlijke Medusa, waar de seriemoordenaar expliciet mee vergeleken wordt, werd verkracht door Poseidon en maakte in de nasleep daarvan vele slachtoffers. Dat Medusa éérst zelf een slachtoffer was, maakt haar nog geen goed wezen.
Bewust of onbewust is de verwijzing naar Poseidon een gevorderde toespeling op de acteercarrière van Emmy Rossum (de agente die Catherine op het spoor komt), die na haar prijswinnende rol in het musicaldrama The Phantom of the Opera meespeelde in de gelijknamige rampenfilm. Precies twintig jaar later is de Shameless-ster een belangrijk lichtpunt in Furious. Haar mentale worsteling om tijdens het politieonderzoek het hoofd boven water te houden weet meer te prikkelen dan de klopjacht zelf.
Dat de serie als thriller tegenvalt, heeft dus niet zozeer te maken met het acteerwerk, maar eerder met de manier waarop het mysterie is uitgeschreven. Petticrew kwijt zich goed van haar verknipte rol, maar mede door de mythologische verwijzing is haar personage te nadrukkelijk gekaderd. Catherines motief om wraak te willen nemen en de reden dat ze niet meer voor reden vatbaar is, zijn vanaf het begin duidelijk. In de kantlijn volgen de bijkomende onthullingen elkaar alsnog op, maar een overkoepelende prikkel om continu bij de les te blijven mist.
Furious werkt met voldoende intensiteit naar zijn ontknoping toe, en toch slaagt ervaren showrunner Elizabeth Meriwether (New Girl, Dying for Sex) er niet in de innemende vertolkingen van Rossum en Petticrew optimaal te benutten. Daarvoor blijft de serie te veel hangen in de op zichzelf conventionele wraakplot die deze duistere karakterstudie (in mythologische beeldspraak) dreigt te verstenen. Hadden de makers tóch bij die verduvelde Medusa uit de buurt moeten blijven.
In de door wraakgevoelens gevoede openingsscène van Furious heeft een voormalig slachtoffer van misbruik de rollen rigoureus omgedraaid. Over niet al te lange tijd zal er bij de FBI een melding binnenkomen dat er een man van een jaar of vijfenveertig is omgekomen door een overdosis. Wie toekijkt, weet beter. Helaas zit hem daar in deze serie meteen ook het probleem. Als karakterstudie begint de psychologische thriller op het scherpst van de snede, maar een straffe spanningsboog ontbreekt.
"Uiteraard, dat is hoe het gegaan is", sneert een ervaren FBI-agente naar een groentje op haar afdeling. "Die man had een vriendin die niemand ooit ontmoet had, en zij is de dader". De boodschap voor de scherpzinnige Alice is duidelijk: hoezeer zij ook beseft dat ze op het goede spoor zit, als bureaumedewerkster hoort ze haar plaats te kennen en vooral niet door te drammen. Toch zit aflevering één er nog niet op, of de agente in spe met prille vermoedens al op de plaats delict arriveert.
De rijke mannen die door Catherine (ongeremde rol van Lola Petticrew) worden ingepalmd en uitgeschakeld hebben één belangrijk ding gemeen. Ze hebben allemaal een duister verleden dat verklaart waarom de vrouw zich uitgerekend op hen richt. Al vroeg in de serie blazen de scenaristen Catherines verhaal op tot mythologische proporties: de monsterlijke Medusa, waar de seriemoordenaar expliciet mee vergeleken wordt, werd verkracht door Poseidon en maakte in de nasleep daarvan vele slachtoffers. Dat Medusa éérst zelf een slachtoffer was, maakt haar nog geen goed wezen.
Gerelateerd nieuws
Bewust of onbewust is de verwijzing naar Poseidon een gevorderde toespeling op de acteercarrière van Emmy Rossum (de agente die Catherine op het spoor komt), die na haar prijswinnende rol in het musicaldrama The Phantom of the Opera meespeelde in de gelijknamige rampenfilm. Precies twintig jaar later is de Shameless-ster een belangrijk lichtpunt in Furious. Haar mentale worsteling om tijdens het politieonderzoek het hoofd boven water te houden weet meer te prikkelen dan de klopjacht zelf.
Dat de serie als thriller tegenvalt, heeft dus niet zozeer te maken met het acteerwerk, maar eerder met de manier waarop het mysterie is uitgeschreven. Petticrew kwijt zich goed van haar verknipte rol, maar mede door de mythologische verwijzing is haar personage te nadrukkelijk gekaderd. Catherines motief om wraak te willen nemen en de reden dat ze niet meer voor reden vatbaar is, zijn vanaf het begin duidelijk. In de kantlijn volgen de bijkomende onthullingen elkaar alsnog op, maar een overkoepelende prikkel om continu bij de les te blijven mist.
Furious werkt met voldoende intensiteit naar zijn ontknoping toe, en toch slaagt ervaren showrunner Elizabeth Meriwether (New Girl, Dying for Sex) er niet in de innemende vertolkingen van Rossum en Petticrew optimaal te benutten. Daarvoor blijft de serie te veel hangen in de op zichzelf conventionele wraakplot die deze duistere karakterstudie (in mythologische beeldspraak) dreigt te verstenen. Hadden de makers tóch bij die verduvelde Medusa uit de buurt moeten blijven.
