Recensie
Recensie Netflix-serie 'Un Cuento Perfecto'
Een serie die in tegenstelling tot de titel geen perfect verhaal verteld.
Regie: Chloé Wallace | Cast: Anna Castillo (Margot), Álvaro Mel (David), Ingrid García Jonsson (Candela), Lourdes Hernández (Patricia), Lydia Pavón (Idoia), Mario Ermito (Filippo), Jimmy Castro (Iván), Ana Belén (Margarita), Ingrid García-Jonsson (Candela), e.a. | Afleveringen: 5 | Speelduur: 35-53 minuten | Jaar: 2023
In Un Cuento Perfecto, de zoveelste zoetsappige Spaanse zomerserie, ervaren een barman en een welgestelde onderdirectrice van een grote hotelketen allebei problemen in hun relatie. Wanneer het lot hen samenbrengt besluiten ze elkaar te helpen om die hun relaties weer op de rails te krijgen. Maar de situatie wordt een stuk ingewikkelder wanneer de twee gevoelens voor elkaar krijgen.
Een veelgehoorde vraag: is film kunst of entertainment? Cineasten als Martin Scorsese hebben hier de afgelopen tijd felle uitlatingen over gedaan. Volgens de regisseur wordt de filmkunst steeds verder gereduceerd, tot het punt waarop we het content zijn gaan noemen. Nu is er een gros aan films en series op basis waarvan je kunt spreken van een kunstvorm, maar ook heel veel zoals Un Cuento Perfecto. Series als deze doen het antwoord op de eerdergestelde vraag steeds meer neigen naar entertainment.
Alle aspecten die van een serie een emotionele reis kunnen maken, lijken bij Un Cuento Perfecto onbelangrijk. De camera aanschouwt het geheel als een nietszeggende machine die deze vertoning vast moet leggen. Maar we hebben toch te maken met een visueel medium? Een medium waarin je de camera op creatieve manieren kan gebruiken om een verhaal te vertellen? De makers denken hier duidelijk anders over en gaan voor de eenvoudigste oplossing: alle inhoud uitleggen door middel van dialoog. Zo simpel kan het zijn, maar het zorgt allerminst voor een imponerende kijkervaring.
De serie poogt op sommige momenten te verrassen door het combineren van non-diëgetisch en diëgetisch geluid (geluid wat alleen de kijker hoort versus geluid wat de personages ook horen), maar geen moment komt dit goed uit de verf. Sowieso zijn de personages onvoldoende uitgediept om deze technische keuzes te rechtvaardigen. Het zijn naïeve figuren in een volstrekt ongeloofwaardige wereld en een verhaal waarvan al na twintig seconden duidelijk is waar het naartoe zal gaan.
Dat de makers lak hebben aan de basisprincipes van de vertelkunst, lijkt veel kijkers niet te deren. Misschien zit een deel van het publiek er niet meer op te wachten om emotioneel te worden geraakt. Na een lange werkdag wil men enkel op de bank liggen met een hersenloze serie, om de gebeurtenissen van die dag even te vergeten. Een serie waarbij je je niet druk hoeft te maken over het lot van de personages, omdat je toch al direct weet hoe het met ze zal aflopen.
Als dat genoeg is voor een filmische kijkervaring, pakken er donkere wolken samen boven de toekomst van cinema, dat ooit een innovatief en constant ontwikkelend medium was. Dus laten we gewoon twee categorieën maken, zodat we deze serie niet hoeven te vergelijken met baanbrekende series uit het verleden. Maar zelfs als pure content maakt Un Cuento Perfecto weinig indruk.
Un Cuento Perfecto is te zien bij Netflix.
In Un Cuento Perfecto, de zoveelste zoetsappige Spaanse zomerserie, ervaren een barman en een welgestelde onderdirectrice van een grote hotelketen allebei problemen in hun relatie. Wanneer het lot hen samenbrengt besluiten ze elkaar te helpen om die hun relaties weer op de rails te krijgen. Maar de situatie wordt een stuk ingewikkelder wanneer de twee gevoelens voor elkaar krijgen.
Een veelgehoorde vraag: is film kunst of entertainment? Cineasten als Martin Scorsese hebben hier de afgelopen tijd felle uitlatingen over gedaan. Volgens de regisseur wordt de filmkunst steeds verder gereduceerd, tot het punt waarop we het content zijn gaan noemen. Nu is er een gros aan films en series op basis waarvan je kunt spreken van een kunstvorm, maar ook heel veel zoals Un Cuento Perfecto. Series als deze doen het antwoord op de eerdergestelde vraag steeds meer neigen naar entertainment.
Alle aspecten die van een serie een emotionele reis kunnen maken, lijken bij Un Cuento Perfecto onbelangrijk. De camera aanschouwt het geheel als een nietszeggende machine die deze vertoning vast moet leggen. Maar we hebben toch te maken met een visueel medium? Een medium waarin je de camera op creatieve manieren kan gebruiken om een verhaal te vertellen? De makers denken hier duidelijk anders over en gaan voor de eenvoudigste oplossing: alle inhoud uitleggen door middel van dialoog. Zo simpel kan het zijn, maar het zorgt allerminst voor een imponerende kijkervaring.
De serie poogt op sommige momenten te verrassen door het combineren van non-diëgetisch en diëgetisch geluid (geluid wat alleen de kijker hoort versus geluid wat de personages ook horen), maar geen moment komt dit goed uit de verf. Sowieso zijn de personages onvoldoende uitgediept om deze technische keuzes te rechtvaardigen. Het zijn naïeve figuren in een volstrekt ongeloofwaardige wereld en een verhaal waarvan al na twintig seconden duidelijk is waar het naartoe zal gaan.
Dat de makers lak hebben aan de basisprincipes van de vertelkunst, lijkt veel kijkers niet te deren. Misschien zit een deel van het publiek er niet meer op te wachten om emotioneel te worden geraakt. Na een lange werkdag wil men enkel op de bank liggen met een hersenloze serie, om de gebeurtenissen van die dag even te vergeten. Een serie waarbij je je niet druk hoeft te maken over het lot van de personages, omdat je toch al direct weet hoe het met ze zal aflopen.
Als dat genoeg is voor een filmische kijkervaring, pakken er donkere wolken samen boven de toekomst van cinema, dat ooit een innovatief en constant ontwikkelend medium was. Dus laten we gewoon twee categorieën maken, zodat we deze serie niet hoeven te vergelijken met baanbrekende series uit het verleden. Maar zelfs als pure content maakt Un Cuento Perfecto weinig indruk.
Un Cuento Perfecto is te zien bij Netflix.
