Recensie
Apple TV-serie 'Monarch: Legacy of Monsters' seizoen 2: meer actie, meer monsters!
In het nieuwe seizoen komen niet alleen de monsters, maar ook de mensen tegenover elkaar te staan.
Regie: Lawrence Trilling, Hiromi Kamata, Jeff F. King, e.a. | Cast: Kurt Russell (oude Lee Shaw), Wyatt Russell (jonge Lee Shaw), Anna Sawai (Cate Randa), Kiersey Clemons (May Olowe-Hewitt), Ren Watabe (Kentaro Randa), Joe Tippett (Jim), Mari Yamamoto (Keiko Miura), e.a. | Afleveringen: 10 | Speelduur: 40-53 minuten | Jaar: 2026
Monarch: Legacy of Monsters borduurt voort op de recente Hollywoodfilms over Godzilla en King Kong en gaat dieper in op de thema's die daarin worden behandeld. Het eerste seizoen wist met een bescheiden budget net voldoende digitaal opgetrokken monsters voor te schotelen om de aandacht vast te houden. Een voor het genre redelijk complex en omvangrijk verhaal waarin de menselijke emotie niet werd vergeten deed de rest. In het onvermijdelijke tweede seizoen gaan alle remmen los.
Er was ditmaal duidelijk een groter budget beschikbaar, dus worden we getrakteerd op een veelvoud aan actie en uit de kluiten gewassen monsters. Er is lekker veel bruut geweld, waarbij het afgelegen Skull Island een prominente plek inneemt. Maar gelukkig biedt dit tweede seizoen niet alleen spektakel, maar ook stof tot nadenken.
De sciencefiction-actieserie is vernoemd naar de organisatie die werk maakt van het in kaart brengen, volgen en beteugelen van wat zij titanen noemen. Dit zijn enorme monsters (zoals de eerdergenoemde megagorilla en radioactieve dino) die uit een binnenwereld onder de aardbodem zijn gekropen waar de tijd nagenoeg stilstaat. Dat zorgt voor interessante situaties wanneer mensen daarnaartoe afdalen.
Het duurt even voordat de nieuwe verhalen willen beklijven. Nog steeds wordt heen en weer gezapt tussen (min of meer) het heden en het verleden (de jaren vijftig en zestig). Daarbij blijft het een leuke gimmick dat vader Kurt en zoon Wyatt Russell hetzelfde personage spelen op verschillende leeftijden. In het verleden komen de onderzoekers oog in oog te staan met een zeewezen dat ze Titan X dopen. Het monster krijgt een prominente rol in dit seizoen wanneer het ook in het heden opduikt.
De eerste helft van het tweede seizoen werkt grotendeels als een geheugenopfrisser en zet niet al te veel ingewikkelde verhaallijnen op. Monarch is uit de mottenballen gehaald, maar ondervindt tegenwerking van bigtechbedrijf Apex. De verschillende inzichten over hoe met de monsters om te gaan zorgt niet alleen voor overlopers, maar ook voor uiteenlopende dilemma's.
Want moeten we de grote wezens bevechten en vernietigen of juist faciliteren in hun semi-natuurlijke (migratie)gedrag? Zijn ze naar onze hand te zetten om de mens nog machtiger en rijker te maken of past ons juist bescheidenheid omdat we ook maar gewoon een diersoort zijn? Met deze al vaker verkende thema's zal Monarch geen originaliteitsprijzen winnen, maar de makers konden ze ook onmogelijk links laten liggen.
Interessanter is dat zowel personages als autoriteiten fluïde blijken in de wijze waarop ze zich tot deze vraagstukken verhouden. Zo zegt Monarch onder de streep nog het meest over de mens als het afschrikwekkendste en meest meedogenloze gevaar voor de planeet. De laatste afleveringen worden gekenmerkt door veranderingen in perspectief, wat zorgt voor onvoorziene wrijving en ongemak tussen de personages.
Soms maken de schrijvers zaken nodeloos ingewikkeld. Zo is de Japanse onderzoeker Keiko in het verleden terechtgekomen in de binnenwereld, genaamd Axis Mundi, om er vervolgens decennia later weer uit te ontsnappen zonder dat ze ouder is geworden. Het blijft even schakelen wanneer we haar zien als moeder van een zoon die nauwelijks ouder is. Ook de andere onderlinge verhoudingen vragen te vaak om je kop erbij te houden, terwijl je hoopt op eenvoudig vermaak.
Wat onwennig zijn de scènes waarin Cate tot de ontdekking komt dat ze een bijzondere connectie heeft met Titan X en samen met oma Keiko verder op onderzoek uitgaat. De serie kent wel meer bovennatuurlijke elementen, dus wellicht krijgt dit aspect in een later seizoen wat meer body. De spanning wordt regelmatig op de spits gedreven, al had met de aanlokkelijke verwijzingen naar Alien en Jurassic Park best iets meer kunnen worden gedaan.
Monarch: Legacy of Monsters borduurt voort op de recente Hollywoodfilms over Godzilla en King Kong en gaat dieper in op de thema's die daarin worden behandeld. Het eerste seizoen wist met een bescheiden budget net voldoende digitaal opgetrokken monsters voor te schotelen om de aandacht vast te houden. Een voor het genre redelijk complex en omvangrijk verhaal waarin de menselijke emotie niet werd vergeten deed de rest. In het onvermijdelijke tweede seizoen gaan alle remmen los.
Er was ditmaal duidelijk een groter budget beschikbaar, dus worden we getrakteerd op een veelvoud aan actie en uit de kluiten gewassen monsters. Er is lekker veel bruut geweld, waarbij het afgelegen Skull Island een prominente plek inneemt. Maar gelukkig biedt dit tweede seizoen niet alleen spektakel, maar ook stof tot nadenken.
De sciencefiction-actieserie is vernoemd naar de organisatie die werk maakt van het in kaart brengen, volgen en beteugelen van wat zij titanen noemen. Dit zijn enorme monsters (zoals de eerdergenoemde megagorilla en radioactieve dino) die uit een binnenwereld onder de aardbodem zijn gekropen waar de tijd nagenoeg stilstaat. Dat zorgt voor interessante situaties wanneer mensen daarnaartoe afdalen.
Het duurt even voordat de nieuwe verhalen willen beklijven. Nog steeds wordt heen en weer gezapt tussen (min of meer) het heden en het verleden (de jaren vijftig en zestig). Daarbij blijft het een leuke gimmick dat vader Kurt en zoon Wyatt Russell hetzelfde personage spelen op verschillende leeftijden. In het verleden komen de onderzoekers oog in oog te staan met een zeewezen dat ze Titan X dopen. Het monster krijgt een prominente rol in dit seizoen wanneer het ook in het heden opduikt.
De eerste helft van het tweede seizoen werkt grotendeels als een geheugenopfrisser en zet niet al te veel ingewikkelde verhaallijnen op. Monarch is uit de mottenballen gehaald, maar ondervindt tegenwerking van bigtechbedrijf Apex. De verschillende inzichten over hoe met de monsters om te gaan zorgt niet alleen voor overlopers, maar ook voor uiteenlopende dilemma's.
Want moeten we de grote wezens bevechten en vernietigen of juist faciliteren in hun semi-natuurlijke (migratie)gedrag? Zijn ze naar onze hand te zetten om de mens nog machtiger en rijker te maken of past ons juist bescheidenheid omdat we ook maar gewoon een diersoort zijn? Met deze al vaker verkende thema's zal Monarch geen originaliteitsprijzen winnen, maar de makers konden ze ook onmogelijk links laten liggen.
Interessanter is dat zowel personages als autoriteiten fluïde blijken in de wijze waarop ze zich tot deze vraagstukken verhouden. Zo zegt Monarch onder de streep nog het meest over de mens als het afschrikwekkendste en meest meedogenloze gevaar voor de planeet. De laatste afleveringen worden gekenmerkt door veranderingen in perspectief, wat zorgt voor onvoorziene wrijving en ongemak tussen de personages.
Soms maken de schrijvers zaken nodeloos ingewikkeld. Zo is de Japanse onderzoeker Keiko in het verleden terechtgekomen in de binnenwereld, genaamd Axis Mundi, om er vervolgens decennia later weer uit te ontsnappen zonder dat ze ouder is geworden. Het blijft even schakelen wanneer we haar zien als moeder van een zoon die nauwelijks ouder is. Ook de andere onderlinge verhoudingen vragen te vaak om je kop erbij te houden, terwijl je hoopt op eenvoudig vermaak.
Wat onwennig zijn de scènes waarin Cate tot de ontdekking komt dat ze een bijzondere connectie heeft met Titan X en samen met oma Keiko verder op onderzoek uitgaat. De serie kent wel meer bovennatuurlijke elementen, dus wellicht krijgt dit aspect in een later seizoen wat meer body. De spanning wordt regelmatig op de spits gedreven, al had met de aanlokkelijke verwijzingen naar Alien en Jurassic Park best iets meer kunnen worden gedaan.
Interessant voor jou
