Recensie
Netflix-serie ‘The Witness’: truecrimedrama over harteloze moord op jonge moeder en de gevolgen doet de nabestaanden geen recht aan
Deze serie heeft een boel potentie en mogelijke invalshoeken, maar wordt platgeslagen door een gebrekkige emotionele uitwerking.
Regie: Alex Winckler | Cast: Jordan Bolger (André Hanscombe), Max Fincham (Alex Hanscombe), Steve Stamp (Robert Napper), Mark Stanley (Ivan Agnew), Jon Pointing (Nick Sparshatt), James Dryden (Paul Miller), Eleanor Williams (Rachel Nickell), e.a. | Afleveringen: 3 | Speelduur: 47-57 minuten | Jaar: 2026
In de zomer van 1992 hield de laffe en harteloze moord op de drieëndertigjarige Rachel Nickell het Verenigd Koninkrijk in zijn greep. De jonge moeder liep met haar zoontje van bijna drie in een park in de Londense wijk Wimbledon. Daar trof ze een onbekende man die haar met negenenveertig messteken om het leven bracht. De enige getuige was peuter Alex Hanscombe, die het gelukkig kon navertellen. Psychologen en politierechercheurs deden er samen met vader André alles aan om te achterhalen of het jochie zich iets kon herinneren over de moordenaar van zijn moeder.
De premisse van de zaak Nickell is, gecombineerd met de ophef die deze bij de Britten veroorzaakte, een dankbaar onderwerp voor dramatisering. Al vermeldt Netflix vooraf alvast dat sommige zaken en personages voor dramatisch effect zijn aangepast of verzonnen. Netflix wil graag het maximale uit de zaak halen; vrijwel gelijktijdig met het verschijnen van de driedelige dramaserie The Witness is er ook een documentaire over de zaak te kijken.
Wat de makers van het nagespeelde relaas precies voor ogen stond blijft in nevelen gehuld. Het uitgangspunt en de titel doen vermoeden dat alle inspanningen erop zijn gericht om Alex zich te laten herinneren wie zijn moeder heeft aangevallen. Men doet verwoede pogingen om met de jongen te spreken en door middel van tekeningen uit zijn geheugen te peuteren wat hij gezien heeft. Dit blijkt een hopeloze exercitie, omdat de belevingswereld van een driejarige compleet anders is dan die van een volwassene. Pas jaren later zal de impact van deze schokkende gebeurtenis op het leven van Alex duidelijk worden.
Dit is dan ook een belangrijk thema in The Witness, nadat het stof van de schok en het ongeloof over de brute moord is gaan liggen. Vader André besluit de overweldigende media-aandacht te ontvluchten en belandt met zoon Alex via Frankrijk in Spanje. Niemand daar weet van hun trauma. Alex is tien jaar later een opstandige puber die het verleden wil vergeten en gewoon rotzooi wil trappen en meisjes leren kennen. Alex begrijpt niet waarom zijn vader alles wat er nu in hun levens gebeurt koppelt aan de moord op Rachel. Het zorgt voor veel onbegrip en afstand, maar de emotionele lading ervan wil niet echt overkomen.
Daar heeft deze serie voortdurend een handje van. Tijd voor uitwerking van gevoelens is er nauwelijks. De makers trachten volledig te zijn in hun uiteenzetting van het feitenrelaas en het inkleuren van een tweetal verdachten die op de radar van de opsporing komen, maar vergeten daarbij stil te staan bij het gevoelsleven van de betrokkenen. De politie gooit er een boel geld tegenaan om de zaak op te lossen en zet onconventionele methoden in om het bewijs rond te krijgen. Razend interessante en dramatische thematiek, maar wat doet deze wervelwind aan aandacht en indrukken nou met vader en zoon Hanscombe? We komen er nauwelijks achter.
Wat ook niet helpt is de droge opsomming van feiten en gebeurtenissen die zijn gegoten in vluchtige scènes, waarin zaken nauwelijks uitgediept of uitgesproken worden. Veel momenten draaien enkel om het doen van een mededeling aan personages of publiek, maar worden niet uitgespeeld. Deze benadering gaat snel tegenstaan, vooral met de wetenschap dat de zaak Rachel Nickell zo veel interessante aspecten kent. Een geruchtmakende zaak wordt hierdoor gereduceerd tot een saaie en vermoeiende aanklacht tegen evidente onrechtvaardigheid, waar veel meer in had gezeten. Dit doet de nabestaanden geen recht.
In de zomer van 1992 hield de laffe en harteloze moord op de drieëndertigjarige Rachel Nickell het Verenigd Koninkrijk in zijn greep. De jonge moeder liep met haar zoontje van bijna drie in een park in de Londense wijk Wimbledon. Daar trof ze een onbekende man die haar met negenenveertig messteken om het leven bracht. De enige getuige was peuter Alex Hanscombe, die het gelukkig kon navertellen. Psychologen en politierechercheurs deden er samen met vader André alles aan om te achterhalen of het jochie zich iets kon herinneren over de moordenaar van zijn moeder.
De premisse van de zaak Nickell is, gecombineerd met de ophef die deze bij de Britten veroorzaakte, een dankbaar onderwerp voor dramatisering. Al vermeldt Netflix vooraf alvast dat sommige zaken en personages voor dramatisch effect zijn aangepast of verzonnen. Netflix wil graag het maximale uit de zaak halen; vrijwel gelijktijdig met het verschijnen van de driedelige dramaserie The Witness is er ook een documentaire over de zaak te kijken.
Wat de makers van het nagespeelde relaas precies voor ogen stond blijft in nevelen gehuld. Het uitgangspunt en de titel doen vermoeden dat alle inspanningen erop zijn gericht om Alex zich te laten herinneren wie zijn moeder heeft aangevallen. Men doet verwoede pogingen om met de jongen te spreken en door middel van tekeningen uit zijn geheugen te peuteren wat hij gezien heeft. Dit blijkt een hopeloze exercitie, omdat de belevingswereld van een driejarige compleet anders is dan die van een volwassene. Pas jaren later zal de impact van deze schokkende gebeurtenis op het leven van Alex duidelijk worden.
Gerelateerd nieuws
Dit is dan ook een belangrijk thema in The Witness, nadat het stof van de schok en het ongeloof over de brute moord is gaan liggen. Vader André besluit de overweldigende media-aandacht te ontvluchten en belandt met zoon Alex via Frankrijk in Spanje. Niemand daar weet van hun trauma. Alex is tien jaar later een opstandige puber die het verleden wil vergeten en gewoon rotzooi wil trappen en meisjes leren kennen. Alex begrijpt niet waarom zijn vader alles wat er nu in hun levens gebeurt koppelt aan de moord op Rachel. Het zorgt voor veel onbegrip en afstand, maar de emotionele lading ervan wil niet echt overkomen.
Daar heeft deze serie voortdurend een handje van. Tijd voor uitwerking van gevoelens is er nauwelijks. De makers trachten volledig te zijn in hun uiteenzetting van het feitenrelaas en het inkleuren van een tweetal verdachten die op de radar van de opsporing komen, maar vergeten daarbij stil te staan bij het gevoelsleven van de betrokkenen. De politie gooit er een boel geld tegenaan om de zaak op te lossen en zet onconventionele methoden in om het bewijs rond te krijgen. Razend interessante en dramatische thematiek, maar wat doet deze wervelwind aan aandacht en indrukken nou met vader en zoon Hanscombe? We komen er nauwelijks achter.
Wat ook niet helpt is de droge opsomming van feiten en gebeurtenissen die zijn gegoten in vluchtige scènes, waarin zaken nauwelijks uitgediept of uitgesproken worden. Veel momenten draaien enkel om het doen van een mededeling aan personages of publiek, maar worden niet uitgespeeld. Deze benadering gaat snel tegenstaan, vooral met de wetenschap dat de zaak Rachel Nickell zo veel interessante aspecten kent. Een geruchtmakende zaak wordt hierdoor gereduceerd tot een saaie en vermoeiende aanklacht tegen evidente onrechtvaardigheid, waar veel meer in had gezeten. Dit doet de nabestaanden geen recht.
